Η Κυπριακή ποιητική παράδοση,η Κυπριακή ποίηση, έχει τις πηγές της πολύ βαθειά στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι τις εποχές εκείνες που ανδρώθηκε το έπος. Τόσο ο χαρακτήρας της όσο και το περιεχόμενο της καθρεφτίζουν την ελληνικότητά της. Με τις σκέψεις αυτές προσπάθησα και προσπαθώ να δημιουργήσω μια Ποιητική Ανθολογία του Ποιητικού λόγου των Κυπρίων Ποιητών/τριών. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας αναρτώνται και ανακοινώσεις για ποιητικές και γενικότερα λογοτεχνικές εκδηλώσεις αλλά και συνεντεύξεις Κυπρίων ποιητών/τριών, ώστε οι σκέψεις,οι ιδέες και οι ανησυχίες τους να γίνουν ευρύτερα γνωστές.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ
Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Κυπριακής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Κυπρίων Δημιουργών.
Ξεκίνησε μία προσπάθεια συλλογής πληροφοριών σχετικά με τους έγκλειστους ποιητές της περιόδου 1955-1959 στα κρατητήρια της Κύπρου. Όσοι αναγνώστες του Ιστολογίου μπορούν να συνδράμουν στέλνοντας πληροφορίες μπορούν να το κάνουν στο e-mail: dimitriosgogas2991964@yahoo.com

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Ντίνος Κυπριανού :...........Τι να κάνεις τώρα Κερύνεια μου ...

 Μ'ένα φιλί θα σε ξυπνω ...
λαθος στο πατημα του πληκτρου ...


γράφει ο Δημήτριος Γκόγκας


Συναντηθήκαμε σε ένα από τα μικρά καφενεία της Λευκωσίας. Κάτω από την δροσιά που πρόσφεραν τα σκιερά των δένδρων ο κος Ντίνος Κυπριανού, ξεδίπλωσε την ζωή του απολαμβάνοντας τον γλυκύ κυπριακό καφέ. Το ίδιο και εγώ.
Γεννημένος  στο Καιμακλί με δύσκολα παιδικά χρόνια, βρήκε μια διέξοδο επικοινωνίας με τον εαυτό του αλλά κυρίως με τους συνανθρώπους στον δημιουργικό χώρο της ποίησης. Γράφει από πολύ μικρός για ότι τον ενοχλεί, για όλα όσα τον ευχαριστούν για αυτά που τον κάνουν ευτυχισμένο. Μέχρι και σήμερα δεν έχει βρει τον δρόμο της έκδοσης κάποια από τις ολοκληρωμένες  ποιητικές του συλλογές, που περιμένουν καρτερικά στα συρτάρια του σπιτιού του. Χαμηλών τόνων, άνθρωπος με ιδιαίτερο ήθος, σε κερδίζει με την ειλικρίνεια και την γλυκύτητα των λόγων του. Και κάπου εκεί ξεχειλίζει και η πικρία για τις χαμένες πατρίδες.

Τον ευχαριστούμε για τούτη την πολύ σύντονη επικοινωνία μας. Του ευχόμαστε ο λόγος του να βρει κάποια θέση και στα δύσκολα μονοπάτια της έκδοσης.

1.              Κύριε Κυπριανού έχετε γεννηθεί στο Καιμακλί. Μια ιστορική περιοχή της Λευκωσίας, όπου τόσο το 1963, όσο και το 1974 έγιναν πολύνεκρες μάχες μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Διαβάζω μάλιστα πως στην περιοχή υπήρχε  σχολείο (αλληλοδισκαλείο) πριν από το 1858. Πως αισθάνεστε; Θα θέλατε να μας μιλήσετε λίγο για το Καϊμακλί ……
Γεννήθηκα εδω στον Βόρειο Πόλο,  ενορία του Καϊμακλιού .. Μόνο περήφανος θα μπορούσε κάποιος να αισθάνεται για το Καϊμακλί. ‘Ενας ματωμένος τόπος θα έλεγα αφού πολλές φορές αντίκοψε τους τούρκους με σκληρές μάχες για την κατάληψη της πρωτεύουσας το 74 ο τότε λοχαγός Χαράλαμπος Λοττας με τα παλληκάρια του.  Τρεις φορές απώθησε την τουρκική προέλαση από τα εδάφη του Βόρειου Πόλου απ' όπου και μένω. Το σπίτι μου από το τουρκοκυπριακό χωριό Χαμίτ Μάντρες το χωρίζει ΜΟΝΟ η Πράσινη Γραμμή. Κανένα χτίσμα δεν υπάρχει να εμποδίσει την άμεση ορατότητα ολόκληρης της περιοχής από την Ομορφίτα, Νεάπολη, ολόκληρη την οροσειρά του Πενταδάχτυλου μέχρι και την Μια Μηλιά ...
2.                 Γράφετε ποίηση από μικρή ηλικία. Μάλιστα, όπως μας εκμυστηρευτήκατε κατά την διάρκεια των μαθητικών σας χρόνων, οι καθηγητές λόγω της ιδιαιτερότητας της φωνής σας αλλά και την έφεση που είχατε στην απαγγελία στίχων, είχαν την πεποίθηση ότι θα ασχοληθείτε με τις τέχνες, όπως πχ το θέατρο. Είχατε σχηματίσει και σεις αυτή την εντύπωση; Ποιοι οι λόγοι που δεν ακολουθήσατε σπουδές πάνω στις τέχνες και τα γράμματα;
Αν και τελείωσα το σχολείο με αρκετά καλούς βαθμούς δυστυχώς ένα πρόβλημα στην οικογένεια τότε ανάγκασε τους γονείς μου να φύγουν για Ελλάδα.  Έπρεπε να γίνει μεταμόσχευση νεφρού στον αδελφό μου με δότη τον πατέρα μας στο νοσοκομείο Α.Χ.Ε.Π.Α Θεσσαλονίκης.  Οι οικονομικές δυσκολίες τρομερές τότε και θα πω δυστυχώς και πάλι τα όνειρα τα δικά μου έμειναν όνειρα.  Μα και να γίνει καλά ο αδελφός μου κι' αυτό ΟΝΕΙΡΟ ήταν που πραγματοποιήθηκε ..
3.                 Επανέρχομαι πάλι στην επισήμανση ότι η ποίηση σας απασχολούσε από μικρό παιδί. Από πού εμπνεόσασταν στα ποιήματά σας αλλά και σήμερα ποιες είναι οι σημαντικότερες πηγές έμπνευσής σας;
Γράφω τα προβλήματα σου,  γράφω τα προβλήματα του φίλου,  της φίλης,  τα δικά μου,  ότι μου λέει η καρδιά μου γράφω, η ψυχή μου.  Μπορώ να γράφω ασταμάτητα για ολόκληρες ώρες και ποίηση και στίχους. Δεν κάθομαι να σκεφτώ τι θα γράψω σήμερα. Βγαίνουν από μόνα τους.  Κάτι που μπορεί να με ενοχλήσει θα το κάνω στίχο, κάτι που θα μου αρέσει θα το κάνω ποίηση. Πάντα γραμμένα με την δική μου ψυχή και ευτυχώς βρίσκω αρκετή ανταπόκριση από πολλούς και είμαι ευχαριστημένος γι ' αυτό.

4.              Απ΄ ότι γνωρίζουμε υπάρχουν δύο ολοκληρωμένες ποιητικές συλλογές οι οποίες βρίσκονται στο συρτάρι του γραφείου σου και περιμένουν την σειρά τους να εκδοθούν. Η μία έχει τίτλο ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ και η άλλη ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ. Θα ήθελες να αναφερθείς με λίγα λόγια;
Δυο ποιητικές συλλογές γραμμένες με ξενύχτια και με πολύ κόπο.  Παλαιότερα  τα γράφαμε με μολύβι και χαρτί, γράψε, σβήσε.  Στις ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ,  τα περισσότερα ποιήματα είναι ποιήματα που έγραφα στο σχολείο και που πολλά από αυτά απάγγελλα  στις εθνικές επετείους με περηφάνια γιατί ήταν δικά μου .. Ελπίζω πολύ σύντομα αυτήν να την εκδώσω. Φυσικά όλα τα ποιήματα είναι παιδιά μου και τα αγαπώ το ίδιο
5.                 Πολλά ποιήματά σου έχουν μια καθαρά ερωτική γραμμή; Ήθελα να σε ρωτήσω ποιος ο πραγματικός ρόλος του έρωτα στη ζωή και στην ποίησή σου;
Μα ο έρωτας δεν είναι το παν στον άνθρωπο; θα πονέσει, θα κλάψει, θα γελάσει και θα χαρεί.  Είναι η αισιοδοξία. Δεν μπορεί να ζει κάποιος χωρίς έρωτα γιατί θα είναι μαύρα στην ζωή του.  Ναι είμαι ερωτευμένος με ότι με κάνει ευτυχισμένο και χαρούμενο
6.                 Μέσα από τους στίχους σου αναδύεται και μια απογοήτευση για την σημερινή κατάσταση του ανθρώπου σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του. Διακρίνεται και η επίκληση του Θεού και της Παναγίας. Ποια η σχέση σου με την Εκκλησία και την πίστη; Πόσο ουσιαστικός είναι ο ρόλος τους;
Ναι σε πολλά ποιήματα μου αναφέρομαι στον Θεό και στην Παναγία. Μα είναι δυνατόν η Παναγία να έλειπε από κοντά μου; Αυτή με βοηθά σε κάθε δύσκολη μου στιγμή. Είναι η μάνα όλων μας. Συχνά πηγαίνω στην εκκλησιά της Αγίας Βαρβάρας εδω στο Καϊμακλί και προσεύχομαι. Να βοηθάει εμένα και όσους έχουν ανάγκη για υγεία και μόνο.
7.                 Μετά από τα παραπάνω πιστεύω ότι απορρέει αβίαστα και η ερώτηση εάν θεωρείς τον εαυτό σου ποιητή; Και τι είναι η ποίηση για  σένα; Θα τολμούσες να δώσεις κάποιον ορισμό;
Αν θεωρώ τον εαυτό μου ποιητή; Εδω πάντα χαμογελώ. ΠΟΤΕ δεν είπα είμαι ποιητής και δεν θα το πω ποτέ.  Είμαι άνθρωπος ντροπαλός και οι τίτλοι δεν μου αρέσουν .. Απλά μου αρέσει να γράφω ... Είναι ωραίο μέσα από ένα ποίημα πονεμένο ή χαρούμενο να ακούς σχόλια: μπράβο μας άλλαξες την διάθεση,  μην σταματάς να γράφεις, συνέχισε. 
8.                 Σήμερα που οι κοινωνίες περνούν μια ομολογουμένως τρομερή οικονομική κρίση που απειλεί να καταστεί μια κρίση αξιών, υπάρχει τρόπος ο πνευματικός κόσμος να ορθώσει ανάστημα και να δώσει ελπίδες στον υπόλοιπο κόσμο;
Ναι ένας που γράφει μπορεί να μεταδώσει στον κόσμο μια νότα αισιοδοξίας στον απογοητευμένο, ειδικά  τώρα με την κρίση, στον πονεμένο από έρωτα κ.α...
9.                 Ποιους Κύπριους ποιητές,  αλλά και γενικότερα από τον Ελληνικό χώρο είχατε για… δασκάλους;  Εννοώντας φυσικά εάν δεχτήκατε επιρροές από κάποιους στην γραφή σας.
Αν και διάβασα αρκετούς ποιητές Ελλαδίτες και Κύπριους, δεν στάθηκα σε κανέναν, δεν επηρεάστηκα από κανέναν και δεν αντέγραψα ΠΟΤΕ μου κανέναν. Θα ήταν γελοίο κάποιος να αντιγράψει κάποιον άλλον. Το θεωρώ αισχρό και ύπουλο. Πολλοί μου λένε ότι η ποίηση μου μοιάζει πάρα πολύ στου Καρυωτάκη …..Τιμή για μένα. Και όμως δεν μπήκα καν στον κόπο να δω τι έγραψε ο Καρυωτάκης. Απλά για να μην επηρεαστώ από την γραφή του
10.            Διαβάζω ένα τελευταίο ποίημά σας:

ΠΟΙΟΙ ΚΕΡΥΝΕΙΑ ΜΟΥ..

Εγώ χριστιανή γεννήθηκα πως τούρκικα μιλάω
ποιοί μου πετάξαν τον σταυρό και φερετζέ φοράω ..

Ποιοί με αρματώσανε με κόκκινες σημαίες
ποιοί στην καρδιά μου κάρφωσαν δεκάδες μιναρέδες ..

Ποιοί τις εκκλησιές μου λήστεψαν και κάψαν του Αγίους
ποιοί μου τους κουβάλησαν τους μόγγολους κι'αγρίους...

Αυτοί οι ποιοί και κάποιοι άλλοι σε ξεπούλησαν σου ζήλεψαν τα κάλλη
αυτοί οι ποιοί και κάποιοι άλλοι θα σε παραδώσουν σε χώρα άλλη.

Θα ήθελα να μας ανοίξετε την καρδιά σας; Ποια η σχέση σας με την πόλη αυτή; Τι ευελπιστείτε για το μέλλον της Κύπρου, της Πατρίδας μας;


ΚΕΡΥΝΕΙΑ, η σχέση μου με αυτήν την μικρή μου νεραΐδα ... Ο πατέρας μου καταγόταν από την Κλεπινη, ένα χωριό της Κερύνειας,  μα δεν είναι ο λόγος που τόσο την αγαπώ.  Ο λόγος τον…… ανέφερα  και στην αρχή της συνέντευξης μας. Είμαι κάτοικος Καϊμακλιού, στην πράσινη γραμμή. Το μόνο που με χωρίζει με αυτή την μικρή μου νεραΐδα είναι ο Πενταδάχτυλος τόσο κοντά μα και τόσο μακριά. Να κοιτώ την οροσειρά και να σκέπτομαι ώρες ..  Τι να κάνεις τώρα Κερύνεια μου ...



Ωωωω Κύπρος γλυκιά μου / Κυπριανού Ντίνος



Χαμένη μου γη καμένο μου χώμα
κλεμμένη πατρίδα ανασαίνεις ακόμα
να ξερες μόνο πως σε πουλήσανε ,

στενάζει η ψυχή σου που σε πατάνε 
πνιγμένη η φωνή σου σε ξεπουλάνε
πατρίδα γλυκιά μου όλοι σε φτύσανε ..

Δεν είσαι εσύ είσαι μια άλλη
και .... που σε αντικρίζω με πιάνει η ζάλη
από τον λήθαργο ξύπνα ..βρίσε τους ,

και σε πατάνε και σε ξεπουλάνε
με σχοινιά σε τραβάνε στην σφαγή να σε πάνε

τον τοίχο στήσε τους κι' ύστερα φτύσε τους ..


από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή: ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ 

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Μάνα μου

Πώς να σε πω; χαρά μου, χαρά θλιμμένη!
Ένα νησί στον ήλιο μας περιμένει

Πόρτα πλατιά που ανοίγεις μες την ψυχή μου
Σου τραγουδώ και λάμπεις, ανατολή μου

Μάνα μου!
Γλυκιά πατρίδα, σεργιανά μου
Τα όνειρα σου, αχ μάνα μου!
Μες της καρδιάς το βυθό

Δείχ’ τη μου
την ομορφιά σου, Αφροδίτη μου
Το κύμα μπαίνει στο σπίτι μου
Και σκύβω και προσκυνώ

Είσαι φλουρί της μέρας, του ήλιου μάτι
Αηδόνι μες του ύπνου το μονοπάτι

Βρύση που στάζει μέλη και παραμύθια
Είσαι καημός που θέλει και λέει αλήθεια

Μάνα μου!
Γλυκιά πατρίδα, σεργιανά μου
Τα όνειρα σου, αχ μάνα μου!
Μες της καρδιάς το βυθό

Δείχ’ τη μου
την ομορφιά σου, Αφροδίτη μου
Το κύμα μπαίνει στο σπίτι μου
Και σκύβω και προσκυνώ

Μάνα μου!
Γλυκιά πατρίδα, σεργιανά μου
Τα όνειρα σου, αχ μάνα μου!

Και σκύβω και προσκυνώ

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

ΠΕΡΙΛΑΙΜΙΑ / Σακαλλή Αυγή

Φτάσαν οι κόρες, φτάσαν τ΄  ακρογιάλια...
Και περιλαίμια γίνανε
τ΄ άλικα 
της θάλασσας κοράλια.

Νυφτιάτικα εφτάσανε ντυμένες, 
με σταφάνια από κρίνα, 
μ΄ όνειρα
τα μαλλιά στεφανωμένες!

Φτάσαν οι κόρες, φτάσαν τους γιαλούς
κι οι πόθοι, με τα κύματα
μαργαριτάρια αναπηδήσανε
από της θάλασσας
τους άμετρους βυθούς...

Απλώσανε οι κόρες, 
τα χέρια απλώσανε τα δέσμια
κι οι πόθοι πια στους κύκνειους λαιμούς
της φυγής έγιναν περιλαίμια...

Φτάσαν οι κόρες:
τα όνειρα φτάσαν στ΄ ακρογιάλια, 
κι οι πόθοι πια τύλιξαν τους λαιμούς
κι άλικα κρέμονται κοράλια!...

ΘΥΡΕΣ / Σακαλλή Αυγή

Ν΄  άνοιγαν οι κλεισμένες θύρες μου μια μέρα, 
γαμπρό να σ΄ έβλεπα να φτάνεις από πέρα, 
σαν παραμύθι νύχτας φεγγερής...

Οι βουβοί τοίχοι του σπιτιού μου οι γκρεμισμένοι 
μ΄ ανθοστεφάνια θά ΄ταν πάλι στολισμένοι, 
κεριά θα τους φωτίζανε Λαμπρής!

Αχ! να μπορούσανε οι θύρες μου οι κλεισμένες,
απ΄ τον αγέρα και το φως λησμονημένες, 
γιορτάσιμα ν΄ ανοίγανε ξανά.

Απ΄  τα  θαμπά κι αραχνιασμένα παραθύρια,
από έναν ήλιο κι ένα Μάη πανηγύρια, 
να μπουν με τα τραγούδια τ΄ αυγινά!...

Αμμόχωστος


Για να σε λησμονήσω
ξαπλώνω στην άμμο σου
και μαεύω φωτόνια
Ύστερα τα αλείβω
με ευλάβεια στο δέρμα μου
Μικροσκοπικά αστέρια
φυτρώνουν εντός μου
και τότε ανατέλλω
μηδενικά φορτισμένη
πανδέκτης και πανσέληνος αλλού
Μα δε σε λησμονώ

Τραγική ειρωνία


Όσο κι αν το προσπάθησα 
να ξεχωρίσω δεν κατάφερα
αν ήταν αλλοθρήσκων 
ή ομοθρήσκων οι καρδιές
που κάποια χέρια σκάλισαν 
σε τοίχο στη μοιραία πόλη 
Επέζησαν εντούτοις
του πολέμου

Λήδρας



Πέραν του οδοφράγματος 
χρόνος ανάδρομος
χώρος αλαλάζων
ουρανός πλατύτερος
μνήμη αιχμηρή 
Η χώρα ενδότερη 
στρώματα ιστορίας
σώματα μυθολογίας
χώματα και ονόματα
Εκεί 
η πατρίδα ψυχή
πτώμα σε Προκρούστειο κλίνη


Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Η ΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΗς ΠΑΛΙΡΡΟΙΑΣ


ότι ακόμα απομένει
ακουμπά στο διάβα του ελάχιστου λευκού
για την απόδειξη της καθαρότητας σαν ησυχία

σαν αγωνία, σαν παλίρροια πυρετού
η πληρότητα υπομένει την πλημμύρα
όταν αδειάζει η θάλασσα την ώρα
όταν η μνήμη τ’ ουρανού στερεύει

και ο κόπος εξαντλείται στην αλμύρα

η αποτέφρωση της λίμνης


η αποτέφρωση της λίμνης
αφυδάτωσε τον αέρα και τον άδειασε

τώρα που ρίξανε τους ουρανούς
που στερέψαν
τους παλιούς ανθρώπους του νερού
τώρα που κάψανε και σκόρπισαν
χαμένους τους ανέμους
ακούγονται κάτω να σπαράσσουν
τα όσα θαμμένα σώθηκαν
αυτά που μόνο βρέθηκαν


τα οστά και το αλάτι

Ενθύμια Λόγια


στην περίμετρο των κλειστών περιοχών
εκεί που δεν μπορούν να πάν οι βάρκες
η Αναβάτης ερχόταν
στο κέντρο της οθόνης με τον ήχο

φύσαγε στις απέραντες ακτές της
αντίλαλος που πέρναγε
κι ακούγονταν αθάνατα παντού
τα Ενθύμια Λόγια

«…στη γη των ουρανών
ο βόγγος των βουνών
η θανή των λίθων …»

ενθύμια τα λόγια του επισκέπτη

εικόνα ηχώ η Άνεμος-Αναβάτης
η άβατος πηγή των θαλασσών
ίσο σημείο των αποστάσεων ο λόγος

η λέμβος και ο φλοίσβος της αυλής

«Παναγία της Ομορφιάς»*


η μνήμη θα βαφτίζεται στις λίμνες
εκεί που
γνέφεις κι επιστρέφει ο καιρός
και περιφέρεις τους ορίζοντες
παραπλανείς το χρόνο
πως ειν’ καινούργιος πάλι τωρινός
εκεί στων θαλασσών τις στέρνες
που πνίγεις τα πηγάδια
και δένεις το νερό
να ‘ναι ο κόσμος διψασμένος
παρθένος πάντα να’ ναι ο στεναγμός
εκεί
το σώμα σου γλυφό
εκεί να μείνει μυστικό
η μια μεριά σου θάλασσα να είσαι ουρανός


* μικρή εκκλησία στα Πάνω Λεύκαρα της Κύπρου

παραπομπή στη Θεά Αφροδίτη

το φέγγος του χρόνου


μακριά στην αντιφεγγιά των μαρμάρων
αντηχούσε ο κραδασμός των φύλλων
έπαλλαν τα λαξεμένα βάθη
κι o απόηχος αχός
έφερνε κύκλω ως εδώ τον όρθρο

ξημέρωνε ολημερίς η νύχτα
κράταγε τον ορίζοντα κλωστή κι ακροβατούσε
ισορροπούσε στην ακροθαλασσιά του φλοίσβου
κι έγερνε πάλι μακρινή
η φεγγερή αστραφτερή αθανασία

χρόνοι της γης
καιροί των δέντρων διαυγείς

στα χάλκινα ραγίσματα του ήχου

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΚΛΗΣΗ

Προχώρησε μόνη
και πήρε τη θέση της 
στη νύχτα,
πλάι σ΄ όλα τ΄αστέρια, 
στο βάθος τ΄ ορίζοντα. 

Εκεί, 
στην αντίπερα άκρη
διανύοντας όλη την απόσταση 
στο στερέωμα, 
τρεμόσβηνε 
επαναληπτικά, 
ή τελευταία Επίκληση. 

ΑΠΟΣΤΑΣΗ

Όλο τα μάτια σου να χάνουν το τοπίο
κι΄ όλο τα χείλη σου να μου θυμίζουν 
ένα παλιό κι΄ ανείπωτο τραγούδι.

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

Κάθε που χάνεται 
κυτώ επίμονα τ΄ αχνάρια.

Η αφή σου 
στοχασμός
σ΄ όλη την έκταση του κάμπου. 

Εκεί, 
κάθε που υπάρχεις
κι΄ ο στεναγμός
αβάσταχτη ανάσα
της νύχτας.

ΜΕΤΑΒΑΣΗ

Πρωτοχρονιά 1966

Το φως σίγασε
μια ώρα κρίσιμης κι΄ αβέβαιης αναμονής.
Ύστερα αντιφέγγισε 
στα χέρια στα μαλλιά στα μάτια.

ΕΥΦΟΡΙΑ

Τούτη την Άνοιξη, μελετώ
την Ομορφιά
στη σιωπηλή σου κίνηση......

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

Οι μέρες τ’ Αυγούστου [Ημέρα Δέκατη Όγδοη---Ημέρα τριακοστή πρώτη]

Ημέρα Δέκατη Όγδοη

Πέρασα μέσα από τα ερείπια.
Αλήθεια πόσοι πιστοί θα πέρασαν
εκείνη την πόρτα πρωτοσκέφτηκα.
Τώρα το μόνο που είχε απομείνει
ήταν η πέτρινη καμάρα…
Φύγαμε γρήγορα,
σαν τον χρόνο που δεν χαρίζεται.
Ρομαντική η φθορά του τοπίου
μα η πόλη γιόρταζε
και μας καλούσε.

Ημέρα Δέκατη Ένατη

Σκέφτομαι τις μέρες που πέρασαν
κι αυτές που είναι να ’ρθουν.
Το βλέμμα μου στους δρόμους
το προσπερνούν χιλιάδες
και γω το ίδιο κάνω.
Κάναμε στάση όπου νιώθαμε όμορφα…
Δεν ξέρω,
ίσως αυτή την άποψη
έπρεπε να ’χαμε και για τη ζωή.



Ημέρα Εικοστή

Το βράδυ κοιμόσουν και σε φίλησα.
Το ’ξερα πως θα μας χώριζαν
οι τόποι κι χρόνοι.
Κρίμα, σε τούτη τη σκοτεινή γη
ένα δικό μου φωτεινό πλάσμα
έμελλε να ζει, να μεγαλώνει,
να ονειρεύεται…
Κυρίως, μακριά από μένα.

Ημέρα Εικοστή πρώτη

Η αναμονή του αποχωρισμού δύσκολη.
Με περιμένουν τόσα
κι αφήνω άλλα τόσα πίσω μου.
Η πανσέληνος δεσπόζει απ’ το παράθυρό μου.
Ανταλλάζουμε βλέμματα,
της λέω τα μυστικά μου.
Υπόσχεται πως το ίδιο πιστά,
με την πλήρωση των ημερών
θα ξανάρθει να με βρει.

Ημέρα Εικοστή Δεύτερη

Κάθε που επιστρέφω απ’ τα ταξίδια
η απουσία σου
βασανιστικά αισθητή.
Ήσουν ο πρώτος λόγος του γέλιου μου.
Ήσουν ο πρώτος σταθμός.
Ήσουν όλα όσο με δένανε με την Ιθάκη μου.

Ημέρα Εικοστή Τρίτη- Ημέρα Τριακοστή

Ημέρες προσγείωσης.
Ημέρες σιωπής.
Έτσι γευόμουν πάντα τις επιστροφές.

Ημέρα τριακοστή πρώτη

Θεέ μου να ’ταν οι μέρες τ’ Αυγούστου διπλές
να προλαβαίναμε να χαιρετήσουμε τις αγάπες του καλοκαιριού,
να εκπληρώναμε το ανεκπλήρωτο,
να ζούσαμε τα φεγγάρια αγκαλιά δυο φορές.
Να μην μας έβρισκε ο Σεπτέμβρης τόσο γρήγορα
σε αδειανά σεντόνια με τ’ άρωμα του καλοκαιριού…

Τω φιλτάτω μοι φίλω κ. Δημ. Μαριδάκη επί τη απελεύσει αυτού

Να γράψω θέλεις φίλε μου στίχους στο λεύκωμά Σου
αλλά μοι είνε δύσκολον δια να στιχουργήσω
να αναφέρω επαρκώς τα προτερήματά Σου
της Σης καρδίας τας χορδάς δια να συγκινήσω.

Φίλος είσαι ειλικρινής με ευγενείς τους τρόπους
και Καλλιτέχνης άριστος, σπανίας ευγλωττίας
εφ’ ω τυγχάνεις προσφιλής εις όλους τους ανθρώπους
μύστης δε έκτακτος, δεινός, ταχυδακτυλουργίας.

Είμαι καγώ Δημόσθενες! είς εκ των θαυμαστών Σου
αγάπην τρέφω δια Σε, συμπάθειαν μεγάλην
δι’ ο, στην τάξιν έχε με των φίλων των πιστών Σου
Και ήδη αποχαιρετών Σ’ ανοίγω την αγκάλην.

Προσφέρων Σοι τον ασπασμόν
με της φιλίας σεβασμόν
Φωνών Σοι πολλά Χαίρε!

Φίλε, πιστέ Εταίρε!

O Φιλάργυρος προ του Πλάστου



Θεέ μου, τί απέγινε τόση περιουσία
ην άφησα επί της γης, κληθείς εδώ να έλθω!
Mήπως μου γίνει όλεθρος αυτή η απουσία;
Eπίτρεψόν μου, Πλάστα μου, στην γην να επανέλθω.

*

Πόσα δεινά υπέφερα όπως την συναθροίσω!
Tο ένδυμά μου πενιχρόν, το φαγητόν επίσης,
νήστις πολλάκις έμεινα το χρήμα να κερδίσω,
έζησα βίον αφανή, άθλιον, με στερήσεις.

*

Διύλιζον τον κώνωπα εις πάσαν εργασίαν,
τα ράκη ανεσκάλευον, ανέπνεον την κόνιν,
συνέλεγον τα σκύβαλα με όψιν απαισίαν,
σύνθημα έχων πάντοτε την απληστίαν μόνην.

*

― Λησμόνησον όλα εδώ, θνητέ, του άλλου κόσμου
τα πλούτη, χρυσός, άργυρος δεν έχουσιν αξίαν,
άπαντα μηδενίζονται τα γήινα εμπρός μου,
μισώ και αποστρέφομαι πάσαν πλεονεξίαν.

*

Στον Oυρανόν είν’ αρετή η καθαρά καρδία,
πλούτος τα έργα τ’ αγαθά, η ελεημοσύνη,
λείπει η πολυτέλεια, επίδειξις καμμία
και βασιλεύει αντ’ αυτών αγάπη, καλοσύνη.

*

Eίν’ η ζωή αιώνιος ενταύθα άνθρωπέ μου,
τα αγαθά της άφθαρτα, γαλήνη, ηρεμία.
Περίλυπος τί σκέπτεσαι; ειλικρινώς ειπέ μου,
την κεφαλήν σου βέβαια σκέψις κρατεί, ανία.

*

― Λυπούμαι ότι έχασα τόσους μόχθους και κόπους,
όσους υπέστην εν τη γη, μαρτύρια, στερήσεις,
γεγυμνωμένος παντελώς ήλθον σ’ αυτούς τους τόπους,
πώς να μην έχω θλιβεράς, Πλάστα μου, αναμνήσεις;

*

― Ω άνθρωπε ουτιδανέ! τα πάντα είναι κόνις,
στον άλλον κόσμον μάταια, τέφρα, σποδός και χώμα!
Γιατί το βλέμμα σου στην γην εισέτι προσηλώνεις
και ανοσίως βλασφημεί το δολερόν σου στόμα;

*

Δεν επανέρχεσαι ποτέ στην σφαίραν όπου λέγεις,
λησμόνησον τα αγαθά τα πρόσκαιρα του κόσμου·
δεν έχεις το δικαίωμα τους τόπους να εκλέγεις
κι ελθέ να απολογηθείς λεπτομερώς εμπρός μου.

*

Mεγάλην βίβλον ήνοιξεν ο Πλάστης κι εξετάζων
προσεκτικώς ηρίθμησεν του φιλαργύρου πράξεις,
προς ον αποτεινόμενος θυμώδης, σκυθρωπάζων,
είπε, και έσεισε σφοδρώς των Oυρανίων τάξεις.

*

― Άπελθε στο εξώτερον πυρ, το ητοιμασμένον
για τον φρικτόν Διάβολον και τους αυτού Aγγέλους,
σ’ όλας εκεί τας πράξεις σου σ’ έχω δοκιμασμένον
και τιμωρίαν πρέπουσαν θα εύρεις επιτέλους.

*

Ωφέλιμος δεν έγινες ου μόνον στον πλησίον,
αλλ’ έτι εβασάνισες φρικτά τον εαυτόν σου,
φύγε μακράν, μη ίστασαι εις το πλευρόν Oσίων,

διότι συ ελήστευσας κι αυτόν τον αδελφόν σου.

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

ΓΕΥΣΗ

Στους βλαστούς των δένδρων 
άνθησε το αίμα 
και στην ποίηση η επιστροφή

ΟΡΑΤΟΤΗΤΑ

Έκλαψε, τραγούδησε
κάθησε στη γη 
κι έφτιαξε τσαντήρι.
Το άδικο "είπε" 
θα κυρτώσει κεφάλι 
σήμερα, αύριο, μια μέρα 
που το μόριο θα γίνεται σπόρος
και το σπαθί 
θα τσακίσει στη μέση 
το κράνος του Λοχία.

Αγγέλα Καϊμακλιώτη: «Γράφω για να μετατρέψω τα σκοτάδια μου σε φως...»



Συνέντευξη της Αγγέλας Καϊμακλιώτη,

                                                                                                                στον Δημήτριο Γκόγκα,
Αύγουστος 2014

Συναντηθήκαμε σε ένα από τα δεκάδες καφέ της περίφημης παραλίας των Φοινικούδων στην Λάρνακα. Με φόντο την καταγάλανα νερά και τον ηλιοφώτιστο της μεγαλονήσου, η ποιήτρια Αγγέλα Καϊμακλιώτη   άνοιξε την καρδιά της και «ξεκλείδωσε την Αλφαβήτα» της ψυχή της σε μια ιδιαίτερη συνέντευξη.  Γεννήθηκε την Αμμόχωστο το 1967. Μετά την Τουρκική εισβολή  το 1974 η οικογένειά της εκτοπίστηκε στην Λάρνακα. Από τότε ζει και δημιουργεί στην πόλη του Ζήνωνα Σπούδασε Παιδαγωγικά στην Παιδαγωγική Ακαδημία Κύπρου και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και είναι κάτοχος του μεταπτυχιακού τίτλου Master of Arts στην Εκπαιδευτική Ηγεσία και Πολιτική. Είναι διευθύντρια σε δημόσια σχολεία της δημοτικής εκπαίδευσης.
Τα τελευταία χρόνια και πιο συγκεκριμένα από το 2011 και μέχρι σήμερα είδαν το φώτα της έκδοσης τρεις ποιητικές συλλογές και μια συλλογή διηγημάτων. (Ποίηση: Ξεκλειδώνοντας την Αλφαβήτα Εκδόσεις Πήλιο 2011,  Στιγμές Αλκυονίδες Εκδόσεις Πήλιο 2012,  Εκ του Σύνεγγυς  Εκδόσεις Φαρφουλάς Αθήνα 2014 και Διηγήματα: Οι ψυχές βαδίζουν μόνες  Εκδόσεις Πήλιο 2011)


Ο ποιητικός της λόγος άλλοτε λυρικός, άλλες φορές ήρεμος, στιγμές – στιγμές δραματικός, πότε μας συγκινεί και πότε μας προβληματίζει. Πάντοτε όμως μας οδηγεί στέρεους στα δύσκολα μονοπάτια της Ποίησης.

Την ευχαριστούμε θερμά



Ø  Κυρία Καϊμακλιώτη,   χρειάστηκε  να «Ξεκλειδώσουμε  την Αλφαβήτα» για να μάθουμε  την ποίησή σας. Από εκείνη την ποιητική συλλογή, έως τις «Στιγμές Αλκυονίδες» και μέχρι  σήμερα, τι συναισθήματα σας έχει δημιουργήσει αυτό σας το ταξίδι; Πόσο εύκολο και κατά πόσο δύσκολο ήταν;

Α Κ : Ευχαριστώ θερμά που επιθυμείτε να ξεκλειδώσετε την αλφαβήτα της γραφής μου. Αυτό είναι άλλωστε ένα από τα ζητούμενα. Η επικοινωνία και οι συναντήσεις  των ψυχών. Το ταξίδι στην ποίηση όπως το αντιλαμβάνομαι δεν έχει αρχή και τέλος, ούτε αφορά το χρόνο ή τον χώρο. Είναι απέραντο και άχρονο γι αυτό και δεν είναι δύσκολο ή εύκολο. Είναι συναρπαστικό.


Ø  Πριν συνεχίσω με τις υπόλοιπες ερωτήσεις αβίαστα μου βγαίνει το σύνηθες ερώτημα: Τι είναι ποίηση για εσάς; Πως θα καταγράφατε τον ορισμό της;

Α Κ : Η ποίηση προκύπτει στις συναντήσεις των ανθρώπων με τον εαυτό τους και τους άλλους. Αισθάνομαι λοιπόν πως ποίηση είναι η απόδειξη της ζωής. Και όταν αυτή η ζωή καίγεται κατάλληλα, τότε η φλόγα της  μπορεί να φωτίσει ή να ζεστάνει κι άλλες ψυχές.


Ø  Γεννηθήκατε στην Αμμόχωστο και λόγω των ιστορικών γεγονότων του 1974 μεγαλώσατε και ζείτε στην Λάρνακα. Η τελευταία σας ποιητική συλλογή είναι ουσιαστικά μια προσπάθεια να εξωτερικεύσετε βιώματα και σκέψεις όλης αυτής της περιόδου. Μιλήστε μας για τα ποιήματα αυτά.

Α Κ : Η Αμμόχωστος είναι το σημείο αναφοράς. Η ρίζα, η μήτρα-μητέρα. Η Λάρνακα είναι η αγαπημένη πόλη, η θετή μάνα που με έβαλε στην αγκαλιά της και με βοήθησε να μεγαλώσω. Αγαπώ και τις δυο πόλεις μου. Στην μια γεννήθηκα, στην άλλη γέννησα. Η ποιητική μου συλλογή «Εκ του Σύνεγγυς» είναι αφιερωμένη στην Αμμόχωστο Αγάπη

Ø  Στις δύο πρώτες ποιητικές συλλογές, υπάρχει το ερωτικό στοιχείο, άλλοτε έντονο και άλλοτε λιγότερο εμφανές αλλά πάντα ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. Πόσο σημαντικός αλήθεια είναι ο έρωτας στη ζωή σας και ποιος ο ουσιαστικός ρόλος του στην ποίησή σας. Θα τολμούσατε να χαρακτηρίσετε το σύνολο της ποίησή σας, ως ερωτική;

Α Κ : Ο έρωτας είναι η ουσία του κόσμου, η αρχή των πάντων, η κινητήριος δύναμη. Δεν νοείται ζωή και δημιουργία χωρίς έρωτα. Η ποίηση είναι πράξη ερωτική ακόμα και όταν κάποιος γράφει για τον πόλεμο ή το θάνατο, για την πατρίδα ή την ελευθερία.

Ø  Η καταγραφή της γκρίζας ιστορικής περιόδου, στην ποιητική σας συλλογή «ΕΚ ΤΟΥ ΣΥΝΕΓΓΥΣ» μας δίνει την ευκαιρία να επισημάνουμε ότι  ενώ απουσιάζει ο Θάνατος, το τέλος υπάρχει παντού, αν και γράφετε στο ποίημα «Αιώνες Τώρα» : Περιμέναμε την άνοιξη / και την Ανάσταση (…) Ποια η σημασία του θανάτου στην ζωή σας; Εντάσσεται στους φόβους σας;

Α Κ : Θα διαφωνήσω για το γκρίζο και το θάνατο. Η περίοδος των σαράντα τελευταίων χρόνων στην Κύπρο για μένα προσωπικά ήταν πολύχρωμη, συμπεριλαμβανομένου του μαύρου, του κόκκινου, του γαλανού και του κίτρινου. Αν θα έδινα χρώμα στο θάνατο θα ήταν το  λευκό, όχι το μαύρο. Ίσως γι αυτό δεν τον εντοπίσατε στη συλλογή. Ο θάνατος δεν με τρομάζει, είναι η άλλη όψη του νομίσματος και βρίσκεται παντού, ακριβώς απέναντι από τη ζωή, αλλά πάντα μαζί της. Η μία όψη δεν υφίσταται χωρίς την άλλη.  Υπάρχουμε γιατί πεθαίνουμε και πεθαίνουμε γιατί υπάρχουμε.

Ø  Τα ποιήματα σας πώς γεννιούνται; Υπάρχει μια δεξαμενή θεμάτων από όπου την κατάλληλη στιγμή αλιεύετε  τα θέματα ή είναι εμπνεύσεις της στιγμής;

Α Κ : Το γράψιμο είναι μια συνεχής έκφραση, αδιάλειπτη όπως η προσευχή. Όχι με τη συμβατική έννοια του γραψίματος με χαρτί και μολύβι αλλά με την έννοια του εσωτερικού διαλόγου. Φροντίζω βέβαια να καταγράφω τη σύλληψη μιας ιδέας εν τη γενέσει της, επειδή ποτέ δεν μπορείς να ζήσεις ξανά την ίδια ακριβώς στιγμή.

Ø  Είστε ποιήτρια. Μετά από τρεις ποιητικές συλλογές αν και μας εκμυστηρευτήκατε ότι δεν θα μπορούσατε να ονομαστείτε έτσι, είναι και …έτσι. Θα ήθελα να σας ρωτήσω εάν βαθειά μέσα σας πιστεύετε ότι γεννηθήκατε να γράφετε ή αν η ποίηση είναι απλώς ένα χάρισμα που εσείς με την μεθοδική δουλειά προσπαθείτε να τελειοποιήσετε;

Α Κ : Αν δεχτείτε αυτό που ανέφερα προηγουμένως ότι δηλαδή η ποίηση είναι  η απόδειξη της ζωής τότε ναι, είμαι ποιήτρια. Η ποίηση είναι η απόδειξη ότι ζω,  αγαπώ και αγαπιέμαι, δίνω και παίρνω, ελπίζω και αγωνίζομαι, προσεύχομαι, αγωνιώ και διαμαρτύρομαι. Θυμάμαι τον εαυτό μου παιδιόθεν να εκφράζεται ποιητικά, άρα μάλλον γεννήθηκα με αυτή την ιδιαιτερότητα.

Ø  Θα προσπαθούσατε να γράψετε στην κυπριακή διάλεκτο; Το σύνολο των Κυπρίων  ποιητών επιλέγει την δημοτική γλώσσα. Πόσο μακριά από την γραφή είναι η κυπριακή διάλεκτος; Θα μπορούσε σε μια εποχή που η γλώσσα (μετά από τόσες παρεμβάσεις) φθίνει, να αρχίσει να διδάσκεται στα σχολεία;

Α Κ : Η κυπριακή διάλεκτος είναι υπέροχη αλλά δεν είναι γλώσσα έτσι ώστε να διδάσκεται στα σχολεία. Αγαπώ τη ζωντανή γλώσσα και με αυτήν εκφράζομαι. Αν κάποια στιγμή καρφωθεί στο μυαλό μου μια φράση κυπριακή που εκφράζει έντονα κάποιο βίωμα, μνήμη ή συναίσθημα που δεν θα μπορούσε να αποδοθεί διαφορετικά, ενδεχομένως να γράψω στίχους και στην διάλεκτο. Δεν μου δημιουργήθηκε όμως ακόμα η ανάγκη. Προς το παρόν όσον αφορά στη γραφή, με εκφράζει απόλυτα η γλώσσα μου, η ελληνική.

Ø  Κατά την γνώμη σας, υπάρχουν σύγχρονοι ποιητές της μεγαλονήσου που έχουν ακόμα κάτι να …πούνε. Επικρατεί η άποψη ΟΤΙ ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΦΕΙ. Ο σύγχρονος τρόπος σκέψης στην ποίηση πόσο μακριά μπορεί να μας ταξιδέψει;

Α Κ : Δεν πιστεύω ότι γράφει κάποιος για να πει κάτι που δεν ειπώθηκε ακόμα ή που δεν επινοήθηκε. Αυτό ας το κάνουν οι επιστήμονες στα εργαστήρια. Η ποίηση δεν αφορά τη γνώση αλλά την επίγνωση. Γράφω για να μετατρέψω τα σκοτάδια μου σε φως, όπως έκαναν πολλοί πριν από μένα και όπως θα συνεχίσουν να κάνουν και άλλοι μετά από μένα. Είμαι σίγουρη πως θα εξακολουθήσουν να ακούγονται διαφορετικές φωνές ποιητικές όσο υπάρχει αγωνία, όσο υπάρχει ζωή. Κι εδώ είναι η ομορφιά. Ότι το καινούργιο και το διαφορετικό έρχονται συνήθως εκεί που δεν τα περιμένεις.

Ø  Όσοι ασχολούνται με την ποίηση είχαν κάποιον δάσκαλο. Ένα/μια ποιητή/τρια που επηρέασε την σκέψη και την γραφή τους, κυρίως την γραφή τους. Εσείς επηρεαστήκατε από κάποιον  Ελληνοκύπριο ή Ελλαδίτη ποιητή; Ποιους διαβάζατε/ζετε ;

Α Κ : Αγαπώ τους Έλληνες ποιητές γιατί η γλώσσα είναι η ταυτότητα και η ρίζα μου. Όμως με συγκινεί ή και με συγκλονίζει η ποίηση, ανεξάρτητα από τη γλώσσα του ποιητή, το φύλο ή την καταγωγή του. Θα μπορούσε να απαριθμήσω μια πληθώρα από ονόματα ποιητών και έργα ποιητικά από την αρχαιότητα έως σήμερα. Διαβάζω ποίηση χωρίς περιορισμούς. Πολλές φορές βρίσκω εκεί τον εαυτό μου και την αλήθεια μου.

Ø  Είστε εκπαιδευτικός. Πόσο σας έχει βοηθήσει η ποίηση στην σχέση σας με τους μαθητές σας; Μιλάτε σ΄ αυτούς για την ποίηση; Πως επηρεάζονται  που η δασκάλα τους είναι ποιήτρια;

Α Κ : Τα παιδιά στο σχολείο, όπως και τα παιδιά που γέννησα είναι ποίηση καθαρή και αποτελούν μεγάλο μέρος της έμπνευσης και της ενέργειας μου. Είναι μεγάλη ευλογία να αφιερώνεις τον περισσότερο χρόνο της ζωής σου,  καλλιεργώντας αθώες και αγνές ψυχές που διψούν να μάθουν, να ακούσουν, να δράσουν. Ελπίζω τα παιδιά μου, οι μαθητές και οι μαθήτριες μου αλλά και οι δικοί μου άνθρωποι να αγάπησαν την ποίηση και να είδαν και αυτοί το φως της. Όμως γνωρίζω ότι δεν ενδιαφέρει όλους τους ανθρώπους η ποίηση και κάποιους μάλιστα τους κουράζει. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, καθένας εκφράζεται διαφορετικά και αυτή η πολυχρωμία είναι η ομορφιά της ζωής.

Ø  Ο ποιητής όπου και εάν ζει και εργάζεται, θέλοντας και μη, ανήκει σε ένα χώρο που… ξεχωρίζει. Παρ΄ όλο αυτό, υπάρχει διάχυτη η άποψη ότι η ποίηση δεν… πουλάει. Οι νέοι σήμερα, αλλά και γενικότερα οι άνθρωποι δεν διαβάζουν ποίηση. Πού νομίζετε ότι οφείλεται αυτό;

Α Κ : Οι ποιητές είναι νομίζω άνθρωποι που βασανίζουν το μυαλό τους, δύσκολοι τις περισσότερες φορές  και μάλλον δεν τους ενδιαφέρουν οι πωλήσεις με την έννοια της οικονομικής αξίας. Η ποίηση είναι περισσότερο ανάγκη παρά εμπόρευμα. Δεν θα ζητήσω ποτέ από τους νέους ή από κάποιον άλλο άνθρωπο να διαβάσει ποίηση με το ζόρι. Ας κάνουν ότι τους εκφράζει. Όταν και εάν την χρειαστούν, η ποίηση θα βρίσκεται εκεί να τους περιμένει, είτε ως ψυχαγωγία είτε ως ψυχοθεραπεία.

Ø  Ο ποιητής είναι άνθρωπος, είναι πολίτης. Ζει μέσα στον παλμό της πραγματικότητας. Στην Κύπρο ο πολίτης ποιητής δεν μπορεί να παραμένει αμέτοχος των μεγάλων προβλημάτων της Κύπρου. Πώς θα προσδιορίζατε την συμμετοχή σας στις προσπάθειες για εύρεση κάποιων λύσεων ή πως θα καθορίζατε μια συντονισμένη προσπάθεια των ανθρώπων του πνεύματος;

Α Κ : Ο ποιητής εκφράζεται με το λόγο. Η φωνή είναι η δύναμή του. Είναι μέλος της κοινωνίας και βιώνει τα προβλήματα της. Κάποια στιγμή η φωνή του θα εκφράσει κι άλλους και θα δυναμώσει. Όταν έχω να πω κάτι που θα κάνει τα πράγματα καλύτερα, το κάνω με τη γραφή μου. Τότε μόνο αισθάνομαι πως έχω το δικαίωμα, αλλιώς χίλιες φορές καλύτερη η σιωπή.

Ø  Ζούμε στην Λάρνακα, μια πόλη που τα τελευταία χρόνια ουσιαστικά αποκτά ταυτότητα. Είναι ικανοποιητική η πνευματική ζωή στη πόλη; Θα περιμένατε κάτι περισσότερο; Κάτι πιο μεστό, ειδικά στον χώρο της ποίησης;

Α Κ : Όλα αλλάζουν ελπίζω προς το καλύτερο. Η πνευματική ζωή στην πόλη δεν είναι κάτι αφηρημένο αλλά αφορά εκδηλώσεις, δράσεις, ανθρώπους που νοιάζονται και δημιουργούν. Ευελπιστώ ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν βλέποντας ήδη νέες ομάδες καλλιτεχνών να δραστηριοποιούνται.

Ø  Στην αρχή της ποιητικής σας συλλογής «ΕΚ ΤΟΥ ΣΥΝΕΓΓΥΣ» γράφετε: «Ανάδρομα πορεύεται το σώμα σου/ Εμπορεύεται αναπόδραστα/ Αν σου δώσω ένα μήλο θα μου δώσεις πίσω το φίδι;» Σε ποιον ή ποιους απευθύνεστε και γιατί με αυτούς τους στίχους;

Α Κ : Απευθύνομαι σε μένα, σ’ εσένα και στους άλλους. Στα πρόσωπα εκείνα που δεν έχουν ακόμα αποκλείσει το απρόοπτο και το οξύμωρο από τη ζωή τους, που συνεχίζουν να ονειρεύονται και να ελπίζουν.

Ø  Τελειώνοντας και πριν σας ευχαριστήσω θα ήθελα κάποιες γενικές σκέψεις για την Κύπρο της σημερινής εποχής. Για την θέση της χώρας μας στο παγκόσμιο στίβο αλλά και στην καρδιά μας. Η προσπάθεια που κάνουμε ως Κύπριοι να σταθούμε, να ορθοποδήσουμε θα πρέπει να μας ικανοποιεί;

Α Κ : Σας ευχαριστώ κι εγώ. Είπαμε πολλά και υπονοήσαμε περισσότερα. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να ήταν, αφού κουβεντιάζαμε για την ποίηση; Η τελευταία μου ποιητική συλλογή με τίτλο «Εκ του Σύνεγγυς», έχει εκδοθεί φέτος στην Αθήνα από τις εκδόσεις Φαρφουλά. Σαράντα ποιήματα για τα σαράντα χρόνια κατοχής, προσφυγιάς, οικονομικής εξαθλίωσης, πολιτικής και κοινωνικής διαφθοράς, πίκρας και απογοήτευσης. Επιλέγω εντούτοις να κλείσω τη συνομιλία μας απαντώντας στην τελευταία σας ερώτηση με κάποιους αισιόδοξους στίχους από τη συλλογή μου.

Το ιερό ψωμί

Εγώ θα επιμένω
να ζυμώνω τις μνήμες μου
με τις γροθιές
Μεσαορία
κι εσύ
αλώνιζε τα ματωμένα στάχυα
και κράτα σπόρο καθαρό
αντίδωρο και πρόσφορο

για τους επόμενους