Η Κυπριακή ποιητική παράδοση,η Κυπριακή ποίηση, έχει τις πηγές της πολύ βαθειά στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι τις εποχές εκείνες που ανδρώθηκε το έπος. Τόσο ο χαρακτήρας της όσο και το περιεχόμενο της καθρεφτίζουν την ελληνικότητά της. Με τις σκέψεις αυτές προσπάθησα και προσπαθώ να δημιουργήσω μια Ποιητική Ανθολογία του Ποιητικού λόγου των Κυπρίων Ποιητών/τριών. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας αναρτώνται και ανακοινώσεις για ποιητικές και γενικότερα λογοτεχνικές εκδηλώσεις αλλά και συνεντεύξεις Κυπρίων ποιητών/τριών, ώστε οι σκέψεις,οι ιδέες και οι ανησυχίες τους να γίνουν ευρύτερα γνωστές.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ
Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Κυπριακής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Κυπρίων Δημιουργών.
Ξεκίνησε μία προσπάθεια συλλογής πληροφοριών σχετικά με τους έγκλειστους ποιητές της περιόδου 1955-1959 στα κρατητήρια της Κύπρου. Όσοι αναγνώστες του Ιστολογίου μπορούν να συνδράμουν στέλνοντας πληροφορίες μπορούν να το κάνουν στο e-mail: dimitriosgogas2991964@yahoo.com

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018

Το φύτευμα των βολβών / Λαμπής Γιάννος


Χωρίς αναπαμό και με χαμόγελο στα χείλη
φυτεύω βολβούς μοναδικούς
στο απερίγραπτα όμορφο περβόλι σου.
Κάτω απ’ τη γόνιμη του γη, που σιωπηλά κυλάνε οι χυμοί σου,
θα ποτιστούν και θα ξεπεταχτούν βλαστοί
που όταν βγουν στο φως θα ανθίσουν στο άγγιγμα του ήλιου.
Με χρώματα εξαίσια, μοναδικά, θα βάψουν την γη την καρπερή σου.
θα τους ακούς ν’ αχολογούν, σαν θρόισμα Ανοιξιάτικο
σε κήπο όπου κατοικούν και τραγουδούν
αηδόνια μιας ξωτικής φυλής που ζούνε αιώνια.

ΑΧ ΒΆΡΚΑ ΜΟΥ ΞΕΚΙΝΆ / Μαρούλλα Πανάγου


Αχ! Βάρκα μου ξεκίνα πάμε στην Λεμεσό
να δούμεν την μαρίναν τζιαι τζιείνην π'αγαπώ
'Τα μελισσιά της μμάδκια εγιώ 'ρωτεύτηκα 
Αλλού τάσσαν παλάδκια , μαγκόν τα σκέφτηκα
Σαν στέκει τζιαι θωρεί με αχ μέλιν στάσσουσιν
όπως τζιαι τα φιλιά της με συνταράσσουσιν
Εθθέλω γιώνι μάλλια , ούτε τζιαι μετρητά
μες στα δικά μ' αγκάλια ,θέλω την να ξυπνά
Βάρκα μου λάμν'εσούνι μεν χάνουμεν τζιαιρό
να πιάσουμε λιμάνι τωρά Λεμεσιανό
Μας καρτερά η αγάπη στην άκραν στον γιαλό
Στα αμμάδκια της το δάκρυ εθ θέλω για να δώ
Αν ένι να δαρκώσει ,θέλω ναν που χαρά
Αχ με μου μετανώσει τζια δεμ με καρτερα .

Μισώ τις νύχτες / Ανδρέου Ειρήνη


Νύχτες ατέλειωτες , ξάγρυπνα μάτια
του ρολογιού μετρούν τις ώρες
κι εκεί μπροστά στα σκαλοπάτια 
σέρνουν χορό του πόνου οι κόρες...
Οι αναμνήσεις σαν ερινύες
στον χρόνο πίσω μακριά με πάνε
και της ψυχής μου οι κηλίδες
από τα βάθη τους ξυπνάνε.
Μισώ τις νύχτες, γιατί δεν ξέρω
ίσως η μοίρα μου το' χει γραμένο
στο σκότος στίγμα βαρύ να φέρω
ανεξερεύνητο μου πεπρωμένο.
Κι αν κάποια βράδια 'ρθει ο Μορφέας
με συμπονέσει και μ' αγκαλιάσει
ένας εφιάλτης κακούργος , τέρας
απ' τον λαιμό με ζήλια τον αρπάζει.
Φεύγει ο Μορφέας αλαφιασμένος
κι αγκαλιάζοντας το μαξιλάρι
κλαίω βουβά και τον μισω με σθένος
κι εύχομαι να μην με ξαναπάρει.
Χίλιες φορές να είμαι ξύπνια
τους εφιάλτες δεν τους μπορώ
για της ψυχής μου φταίνε την γύμνια
αφ' ότου ήμουνα μια στάλα μωρό.
Κάποια κοκόρια την μέρα κράζουν
άλλη μια νύχτα επί τέλους φεύγει
και τ' αποτσίγαρα σωρό, στοιβάζουν
την πυραμίδα κι ο ήλιος φέγγει......
Από το βιβλίο " Της ψυχής μου τα κομμάτια"

ΠΑΖΛ / Χατζηματθαίου Άθως


Ξάπλωσε στο κρεβάτι
έφερε τα χέρια και σκέπασε το πρόσωπο
άφησε για λίγο στο περιθώριο τις σκέψεις
άφησε για λίγο πίσω της το χρόνο
το παζλ της ζωής της είχε πια διαλυθεί
χιλιάδες μικρά κομμάτια σκορπισμένα στο πάτωμα
θα μπορέσει ποτέ πια να τα συναρμολογήσει ξανά;
Δύσκολο ερώτημα
βασανιστικό ερώτημα
δύσκολη υπόθεση
να συναρμολογεί κανείς μια ολόκληρη ζωή
όνειρα που έγιναν πια εφιάλτες
δύσκολο μα όχι απραγματοποίητο
γιατί η ζωή δεν σταματά εκεί
στο πρώτο στραβοπάτημα
η ζωή θα συνεχιστεί με όλες της τις δυσκολίες
γιατί αλίμονό μας
αν σταυρώσουμε τα χέρια
στην πρώτη κακοτυχιά
αλίμονο αν μας πάρουν από κάτω
οι πρώτες καταιγίδες.

ΧΑΜΕΝΟΣ / Ιωάννου Άνθιμος


Σε άγνωστους κόσμους ταξιδεύω,
σε άγνωστα μέρη και τοπία,
όλα πρωτόγνωρα και ξένα,
που να είναι τάχα η ευτυχία,
κι έτσι χαμένος σ αυτούς τους δρόμους,
σαν ταξιδιώτης δίχως πυξίδα,
σαν ναυαγός που έχει ξεμείνει,
σε άγονη ξένη, μικρή νησίδα,
γυρεύω να βρω την ευτυχία,
όμως που να είναι, που θα την βρω,
είναι πιστεύω μια ουτοπία,
είναι ένας δρόμος που δεν θα βρω,
κι έτσι χαμένος, σ άγνωστους δρόμους,
σαν ταξιδιώτης χωρίς πυξίδα,
σαν στρατιώτης, μέσα σε μάχη,
που έχει χάσει, πια την ελπίδα,
γυρεύω στράτες του γυρισμού,
μες στου μυαλού μου τα μονοπάτια,
και στης ψυχής μου τις λεωφόρους,
με οδηγό μου τα δυο μου μάτια,
σε άγνωστους δρόμους, ψυχή μου τράβα,
να βρεις το ένα, το ιδανικό,
να νοιώσεις ίσως, την ευτυχία,
αυτό που θα είναι μοναδικό.
ΑΝΘΙΜΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

«Παλαιοί Τεχνίτες της Λάρνακας» / Κυκλοφόρησε το καινούργιο βιβλίο του γιατρού-ερευνητή Σωκράτη Τ. Αντωνιάδη


Με τίτλο «Παλαιοί Τεχνίτες της Λάρνακας», κυκλοφόρησε το καινούργιο βιβλίο του γιατρού-ερευνητή Σωκράτη Τ. Αντωνιάδη. Πρόκειται για μια καλαίσθητη έκδοση 289 σελίδων, με κείμενα που αναφέρονται στους γνωστότερους εκπροσώπους 13 παλαιών επαγγελμάτων, με πολλές αδημοσίευτες φωτογραφίες, με βιβλιογραφική αναφορά και ευρετήριο κύριων ονομάτων. Το βιβλίο προλογίζει ο πρώην Πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Λάρνακας, Όθωνας Θεοδούλου, ο οποίος μεταξύ άλλων αναφέρει πως πρόκειται για «ένα βιβλίο που έλειπε από τη βιβλιογραφία των επαγγελμάτων».
Ο ίδιος ο συγγραφέας δίδει το στίγμα του βιβλίου του στο σύντομο εισαγωγικό σημείωμα: “Το βιβλίο αποτελεί φόρο τιμής στους ανθρώπους που άφησαν τη σφραγίδα τους στη φυσιογνωμία της Λάρνακας, με έργα χειρονακτικής δημιουργίας”.
Αναφέρεται σε τεχνίτες 13 επαγγελμάτων που έζησαν και δραστηριοποιήθηκαν κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου και τις τέσσερις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα: Αμαξουργοί, Αργυροχρυσοχόοι, Επιπλοποιοί και Καρεκλάδες, Καραβομαραγκοί, Κηροποιοί, Κωμοδρόμοι, Λιθοξόοι, Παπλωματάδες, Ράφτες και Ράφταινες, Σκαρπάρηδες και Τσαγκάρηδες, Ταλιαδόροι (ξυλογλύπτες), Τενεκετζήδες και Χαλκωματάδες. Τα περισσότερα από αυτά εξέλιπαν.
Είναι το τέταρτο βιβλίο έρευνας του Σωκράτη Αντωνιάδη με θέμα τη γενέθλια πόλη του. Προηγήθηκαν: Τα Μεσαιωνικά κατάλοιπα στην επαρχία της Λάρνακας, Μιχαλάκης Παρίδης ο αγωνιστής-ποιητής της ελευθερίας και Η Λάρνακα του Πουρίνου. Το 2014 δημοσίευσε την ποιητική συλλογή Ανώνυμη Άνοιξη.


Φροσούλα Κολοσιάτου: Τιμητική εκδήλωση που αφορά την απόδοση τιμής για το σύνολο του λογοτεχνικού της έργου το Σάββατο 31 Μαρτίου 2018 στις 5.00 μ.μ. στο Πολιτιστικό κέντρο Καλαβασού.



Το Κοινοτικό Συμβούλιο Καλαβασού σε συνεργασία με το Κυπριακό Ίδρυμα Αειφορίας
σας προσκαλούν σε πολιτιστική εκδήλωση που αφορά την απόδοση τιμής στην ποιήτρια Φροσούλα Κολοσιάτου για το σύνολο του λογοτεχνικού της έργου το Σάββατο 31 Μαρτίου 2018 στις 5.00 μ.μ. στο Πολιτιστικό κέντρο Καλαβασού.

  Π ρ ό γ ρ α μ μ α

Χαιρετισμοί: Παύλος Παρασκευάς, διευθυντής Πολιτιστικών Υπηρεσιών ΥΠΠ
Λευτέρης Φωκά, πρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου Καλαβασού
Χρίστος Νεοκλέους, πρόεδρος του Κυπριακού Ιδρύματος Αειφορίας

Προβολή βιντεοποιήματος από τον Αντρέα Τιμοθέου.

Για το έργο της ποιήτριας θα μιλήσουν:
Γιώργος Χριστοδουλίδης, ποιητής
Ευφροσύνη Μαντά-Λαζάρου, ποιήτρια
Άριστος Τσιάρτας, νομικός

Απαγγελίες μεταξύ των ομιλιών.

Αντιφώνηση από την ποιήτρια Φροσούλα Κολοσιάτου.

Την εκδήλωση συντονίζει η Τούλα Νεοκλέους.
Θα ακολουθήσει δεξίωση. (τηλ. επικοινωνίας 24333164/99353557)
  
Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού.

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2018

Φροσούλα Κολοσιάτου (βιογραφικά στοιχεία)

H  Φροσούλα  Κολοσιάτου  κατάγεται  από την Κύπρο .Ζει στην Αθήνα , όπου εργάζεται  ως καθηγήτρια  αγγλικής  φιλολογίας ,  και  γράφει  ποίηση από το 1979

Ποιητικές Συλλογές:


(2017)Φοράει τα μάτια του ουρανού, Γαβριηλίδης
(2014)Σκοτεινή συγκατοίκηση, Γαβριηλίδης
(2010)Μισό σκοτάδι, Γαβριηλίδης
(2005)Όταν φεύγουν τα φλαμίγκος, Γαβριηλίδης
(2002)Σα να συνέβη, Ομπρέλα

Όταν φεύγουν τα φλαμίγκος: Ποιητική Συλλογή της Φροσούλας Κολοσιάτου Γαβριηλίδης, 2005


ΣΕ ΠΡΩΙΝΟΥΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΥΣ


Εγώ είμαι ξένη
Αγαπώ τους άνυδρους κάκτους
Μιλώ στα παιδιά κυπριακά
Μενεξεδιά τραμουντάνα
Στη σιγαλιά που έκρυβε
Μια ακακία
Τα παιδιά γελούν
Δεν είμαι πλέον ξένη

"Σκοτεινή συγκατοίκηση" : Ποιητική Συλλογή της Φροσούλας Κολοσιάτουυ / Εκδ. Γαβριηλίδης (2014)






Ισορροπία σε μια χιονοστιβάδα 
Η συμπεριφορά της πέτρας 
Ξεδιπλώνει σιωπηλά μονοπάτια 
Στους εντολοδόχους της νύχτας 
Ακούγονται τύμπανα πολέμου 
Κούκλες και ξυλοπόδαροι 
Παριστάνουν πλήθος προσώπων
Έχουν το μυστικό κώδικα του διαρρήκτη 
Όπως σε σύγκρουση τρένου 
Κάποιοι θα επιζήσουν 
Κάποιοι θα πεθάνουν

"Φοράει τα μάτια του νερού'" Ποητική συλλογή της Φροσούλας Κολοσιάτου από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδη, έτος: 2017



μικρή προσέγγιση 
από τον Δημήτριο Γκόγκα

Τριάντα ένα (31) ποιήματα περιλαμβάνει η νέα Συλλογή της Ποιήτριας Φροσούλας Κολοσιάτου: Η τρικυμία της απόδρασης από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης / 2017
Η κα Κολοσιάτου γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1954. Σπούδασε αγγλική Φιλολογία. Σημαντικότατη στιγμή στην ποιητική της πορεία η βράβευσή της με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης του Υπουργείου Παιδείας για το έργο της: Όταν φεύγουν τα Φλαμίγκος το 2005 
Η ποιήτρια στην τελευταία της Ποιητική Συλλογή ασχολείται με τον θάνατο και την απώλεια. Φορώντας τα " ..μάτια του νερού" ξεδιπλώνει και αποκαλύπτει εντέχνως τον αθέατο κόσμο της. Άλλοτε,  με την δύναμη ψυχής,  μέσα από την καθαρότητα του λόγου μπορούμε να διακρίνουμε την αγωνία της ποιήτριας για τον αναμενόμενο θάνατο, τον βίαιο, τον φυσικό, τον άγνωστο θάνατο, ποτέ όμως δεν καλούμαστε να κλείσουμε τα μάτια μπροστά σε τούτη τη φθορά του ανθρώπου. Αναμφισβήτητα κάτι θλιβερό πραγματώνεται κάτω από το υγρό στοιχείο με το ίδιο πρωταγωνιστή στη ζωή και στο θάνατο, που μόνο εάν βάλουμε τη μάσκα με τα καθαρά γαλανά μάτια του,  μπορούμε να αποκρυπτογραφησουμε. 


περιεχόμενα

Της θάλασσας
Το τελευταίο φεγγάρι της Άνοιξης
Η Μέδουσα 
Ταξίδι στα τυφλά
Αυτοί πουθενά δεν είναι ευπρόσδεκτοι 
Χαρακιά
Με απλωμένα τα χέρια 
Συμφορά 
Αιρετικό
Όσοι αγρυπνούν 
Μουντζούρα του λόγου 
Κάποιοι που σου μοιάζουν 
Υπόλοιπο ζωής 
Φωνές 
Απομεινάρια 
Αληθινές ιστορίες φθοράς
Δρεπανηφόρο άρμα 
Εικόνες 
Βρέχει ασταμάτητα 
Η γάτα των προσφύγων 
Στο λιμάνι 
Σημεία των καιρών 
Απελπισμένα 
Μέχρι το βυθό 
Στη δίνη του ανέμου 
Το ελάχιστο 
Αναζητώντας καταφύγιο 
Όσο πιο μακριά τόσο πιο επικίνδυνα 
Χωρίς φυλακτό 
Σκοτεινό λιθάρι 
Η τρικυμία της απόδρασης 


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ 

***

Η τρικυμία της απόδρασης 

Περίτεχνα ο τυφώνας
Φοράει τα μάτια του νερού
Δίχως επίθετο
Η αλμύρα διαβρώνει τους νεκρούς
Γωνία ακτής και θάλασσας
σελ 38

***

Με απλωμένα τα χέρια
Νεκροστέφανα τα κύματα
Πάγωσε ο χειμώνας
Ξενιτεύει τους νεκρούς
Σαν να έρχονται σε μας
Με απλωμένα τα χέρια
Και μας δείχνουν
Πελώρια σκιά ανεβαίνει

Από την πλευρά της θάλασσας
Αφήνει ανοιχτά από παντού
Μια ακατοίκητη απελπισία



σελ 14

***

Αιρετικό
Έρχονται

Ξαπλώνουν σε υγρά τοπία
Στα ρηχά του ολέθρου
Αποικίες αθλίων
Ο τόπος τους βρίσκεται μακριά
Μες στο σκοτάδι

Εκεί συντελείται ο θάνατος
Μα τη σφαγή

Την αθωώνει η απόσταση



σελ 16

***
Στο λιμάνι 

Λέει τα παιδιά σαν να με διατάζει 
-Προστάτεψέ με
Δώσε μου στέγη και τροφή
Μην με σκοτώσεις 

σελ 28

***

Εικόνες 

Πέλαγο ψυχών 
Απόσταση αιώνων
Αχ το Αιγαίο 

*

Η θάλασσα 
Να κόβεται στα δύο 
Και να τους καταπίνει

*

Είναι πολύ ευρύχωρο 
Το βουνό των θεών 
Νέο ναυάγιο σε εξέλιξη

σελ 25

***

Συμφορά 

Όταν χαράζει στο Αιγαίο

Ο κρότος του νερού τινάζεται
Φυσάει δυνατός πουνέντες

Όμως ο πνιγμός καταλήγει αθέατος
Οριοθετεί τα κύματα
Βαθύφωνη η μέρα υποκλίνεται
Αποσυντονίζει ο καιρός

kαι ο κραδασμός της νύχτας τεμαχίζει
Μέσα σε λαβύρινθους υγρούς
Πέτρωσαν οι υπόγειες στοές
Και ο θάνατος

σελ 15

***

Όσοι αγρυπνούν 

Άχαρη αυγή 
Τρομακτική και το φεγγάρι 
Μέταλλο 

Έχει μάτια και βλέπει 
Διασχίζει άγριο σκοτάδι 
Η παραφροσύνη 

Γυμνά στιλέτα 
Βγήκαν στη σιωπή 
Πρώιμη ήττα το χάραμα 

Πού βρέθηκαν τόσοι νεκροί;

(Ουράνιο θέατρο σκιών) / Κολοσιάτου Φροσούλα

Ουράνιο θέατρο σκιών
Το σκουριασμένο φεγγάρι
Μονόπετρο
Με τη βελόνα
Με τα δάκρυα της μαμής
Το φόβο που είχα
Για την κλωστή που μου πέρασαν
Τόσο επικίνδυνα

Θα έχω τα φώτα ανοικτά
Ήρθε η Αϊσέ
Για να τρυπήσουμε τα αυτιά μου

Το είδωλο σε κάτοπτρο της λύπης
Εκεί που δεν φωτίστηκε ποτέ το μέρος.

[Αν είναι κάτι ] / Κολοσιάτου Φροσούλα

Αν είναι κάτι 
που αγαπήσαμε πολύ 
αέρινα πουλιά
μου φαίνεται πως έρχονται 
από πολύ παλιά 
για να κοσμήσουν
τη μια φορά
που γίνονται τα πράγματα
μες στο λευκό της μέρας

Στον ύπνο μου επιστρέφω
ένα παράθυρο στη νύχτα
το φως χαράζει κι αθροίζει
το όνειρο που είχα

Πίσω από τις κάμερες / Κολοσιάτου Φροσούλα

Πίσω από τις κάμερες
Μια γυναίκα με μαύρα γυαλιά
Ταξιδεύει για τις άγονες γραμμές
Κάποτε ντύθηκε
Την τελευταία απόσταση της σιωπής
Κόκκινη λύπη

Άφησαν τρύπες μεγάλες
Τα γεγονότα
Εκεί η τέχνη λατρεύει τα άλματα
Τα προσεγγίζει από χαμηλά σημεία
Αίσθηση φθινοπωρινή
Ρυτίδα στην επιφάνεια του νερού
Η γυναίκα ανοίγει ένα παράθυρο

(Ανοχύρωτη) / Κολοσιάτου Φροσούλα

Ανοχύρωτη
Η μεγάλη πεζοπορία
Των μυρμηγκιών
Συμπαγής και υπόκωφη θύελλα

Ωκεανός
Σκύβει και γδέρνει τις ακτές
Και παρασέρνει χρώματα

Στις φλόγες του Δεκέμβρη
Καίγεται η γεωγραφία μιας είδησης
Γέμισε σκόνη και αντιφάσεις
Να την διαβάσεις λέω
Στα πρόσωπα του πλήθους
Σε ένα δημόσιο μονόλογο

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

Ενοικιάζεται / πωλείται: Ποιητική Συλλογή της Μαρίας Χατζηαυξέντη εκδοθείσα το έτος 2018


Ενοικιάζεται / πωλείται

Χθες το πρωί
Ήρθαν στο δίχωρο
Δυο μελαψοί, αλλοδαποί εργάτες.
Στήσανε μετωπικά μια ταμπέλα…

Ενοικιάζονται χώροι αναπαύσεως,
Τέταρτη στοιβάδα,
με θέα μεγάλα ονόματα.
Πωλούνται πάσης φύσεως εξαρτήματα,
κι εκτελούνται έργα κατόπιν εντολών…
Σε μια κορνίζα έγραφε:
«ευκολίες πληρωμής για ντόπιους και όχι μόνο…»

Οι εργάτες εκτέλεσαν άριστα τη δουλειά τους,
κι έφυγαν ιδρωμένοι.

Αφού διάβασα ξανά και ξανά τη διαφήμιση,
κάλεσα τα επείγοντα.
«Ενοικιάζεται ανθρώπινη σάρκα,
για ιατρικά και λοιπά κοτσοδούλια,
η ψυχή ήδη πουλήθηκε σε τιμή κόστους.
Οδός: Λάβετε, Φάγετε… σώμα και αίμα Λαού…

Και ένας άλλος φώναξε:
«δωρίζεται …σώμα αρίστης ποιότητας»
Τότε, μου έπεσε το ακουστικό.

Εκδήλωση αφιερωμένη στον Βασίλη Μιχαηλίδη


Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

Περί Ποίησης… 28 Κύπριοι Ποιητές μιλούν για την Ποίηση

Περί Ποίησης…


 28 Ποιητές από την Κύπρο
μιλούν για την Ποίηση




Κείμενα, Ρήσεις, Αποφθέγματα, Ορισμοί, Ποιήματα
σύγχρονων Κυπρίων Ποιητών που αφορούν στην Ποίηση





Τίτλος:  Περί Ποίησης

Συγγραφείς:

Η Ιδέα της δημιουργίας αυτής της Ανάρτησης.  ανήκει στον κ. Δημήτριο Γκόγκα.
Συγγραφείς είναι οι Ποιητές και οι Ποιήτριες οι οποίοι παραχώρησαν, διέθεσαν τα ποιήματά, τα κείμενα, τους ορισμούς, τα αποφθέγματα και τις ρήσεις που αναφέρονται στην Ποίηση και στους οποίους ανήκουν τα πνευματικά δικαιώματα.
e-mail επικοινωνίας: dimitriosgogas2991964@yahoo.com
Copyright 2017 © Δημήτριος Γκόγκας

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική του περιεχομένου της ανάρτησης με οποιοδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, ή  η μετάδοση της ανάρτησης ή μέρους της με οποιοδήποτε μέσο και σε οποιαδήποτε μορφή με τη γραπτή συγκατάθεση του έχοντος της ιδέα της δημιουργίας ή την αναφορά στην πηγή. Η παρούσα δημιουργία δημοσιεύτηκε, αναρτήθηκε και κοινοποιήθηκε για πρώτη φορά, τον Νοέμβριο 2017, στα παρακάτω Ιστολόγια:

Ø  Οι Ποιητές που αγάπησα και άλλες μικρές και μεγάλες Ιστορίες λόγου (Ανθολόγιο Ποίησης)
Ø  Κυπρίων Ποίηση και άλλες (μικρές και μεγάλες) ιστορίες λόγου


Εισαγωγικό

      Η Ιδέα της γέννησης αυτού του βιβλίου δημιουργήθηκε διαβάζοντας τις ρήσεις, τα αποφθέγματα, τα κείμενα μεγάλων Ελλήνων αλλά και Ξένων Ποιητών που αναφέρονταν στην Ποίηση. Και απόλυτα φυσιολογικά προέκυψε το ερώτημα γιατί να μην έχει καταγραφεί σε  ένα βιβλίο η άποψη με οποιοδήποτε τρόπο ορισμένων νέων Ποιητών, σύγχρονων ποιητών, ανθρώπων που ασχολούνται με την Ποίηση, σε μία συγκεντρωτική έκδοση. Το διαδίκτυο και πιο συγκεκριμένα τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης έγιναν ο ασφαλέστερος δίαυλος επικοινωνίας και διάδοσης αυτής της ιδέας. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα συγκεντρώθηκε υλικό από 89 ποιητές. Και αυτό το Υλικό, το Ποιητικό Υλικό,  σας το παρουσιάζουμε με πολύ απλό τρόπο, κρατώντας μόνο την ικανοποίηση της δημιουργίας.
    Για την καλύτερη παρουσίαση των κειμένων, αποφθεγμάτων και ποιημάτων,  το υλικό αρχειοθετήθηκε σε δύο μέρη. Στο Α΄ μέρος καταχωρήθηκαν τα κείμενα, οι ρήσεις, τα αποφθέγματα και οι ορισμοί. Στο Β΄ μέρος τα ποιήματα.
Σε ελάχιστες περιπτώσεις, δεν μπορέσαμε να αρνηθούμε την συμμετοχή Ποιητών και Ποιητριών με περισσότερες της μιας ποιήσεως ή του ενός κειμένου.

Αυτή η ανάρτηση αποτελεί μέρος του e=book: Περί Ποίησης : 89 ποιητές μιλούν για την Ποίηση

Σας ευχαριστώ

Δημήτριος Γκόγκας

Τι είναι Ποίηση λοιπόν;
Ποιος είναι ο Ποιητής;
Θα μπορούσαμε να ενστερνιστούμε την άποψη του Αργεντινού συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ότι «Ποίηση είναι η έκφραση του ωραίου, διαμέσου λέξεων περίτεχνα υφασμένων μεταξύ τους» ή θα πρέπει να προσπαθήσουμε να λύσουμε τον γόρδιο δεσμό της λέξης «ποίηση» χωρίς να χρησιμοποιήσουμε καθόλου την σπάθη του Μεγάλου Αλεξάνδρου; Δεν θα φτάσουμε όμως ποτέ εκεί, έστω κι αν  οι δρόμοι μας σίγουρα οδηγούν προς εκείνη την κατεύθυνση. Στην παρούσα ανάρτηση  αρχικά θα ανατρέξουμε στις ρήσεις μεγάλων Ελλήνων Ποιητών, Συγγραφέων και φιλοσόφων και  θα αφεθούμε στην ωραιότητα των περιγραφών της Ποίησης και στη συνέχεια θα αναγνώσουμε τις τόσο διαφορετικές αλλά συνάμα δεξιοτεχνικά δοσμένες τις απαντήσεις των σύγχρονων ποιητών που αφορούν στην Ποίηση και τον Ποιητή.
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος είχε πει: «Αν δε μου ’δινες την ποίηση, Κύριε, δε θα ’χα τίποτα για να ζήσω» Ο Χάρης Βλαβιανός έγραψε: «Η αμοιβή της ποίησης δεν είναι η φήμη ή ο έπαινος, αλλά η μέθη. Αυτός είναι ο λόγος  που τόσοι ατάλαντοι ποιητές αρνούνται να ζήσουν χωρίς αυτήν» και είπε: «Η ποίηση βασιλεύει, αλλά δεν κυβερνά – στη σκέψη τουλάχιστον όσων ακόμη υπηρετούν τυφλά τις λέξεις» Ο Μανώλης Αναγνωστάκης μας έδωσε την δική του εκδοχή στις ρήσεις: «Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπό μας.» και «Η ποίηση έχει σώμα ζεστό κι ολοζώντανο και το αίμα της κυκλοφορεί όπως το όνειρο στον ύπνο και στις φλέβες» ενώ ο Οδυσσέας Ελύτης καταθέτοντας την ψυχή του αναφώνησε: «Η ποίηση έγινε, για να διορθώσει τα λάθη του Θεού ή, εάν όχι, τότε για να δείχνει πόσο λανθασμένα εμείς συλλάβαμε τη δωρεά Του.» και ακόμα: «Η ποίηση είναι το άλλο πρόσωπο της υπερηφάνειας» Ο Κώστας Καρυωτάκης ανέκραξε: «Μας διώχνουνε τα πράγματα, κ' η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε» Ο Γεώργιος Σαραντάρης: «Η ποίηση είναι εκείνος ο εαυτός μας που δεν κοιμάται ποτέ.»  και ο Γεώργιος Σεφέρης τοποθέτησε την ποίηση στην … ανθρώπινη ανάσα: «Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα». Ο Τάσος Λειβαδίτης είπε: «Θυμάμαι παιδί που έγραψα κάποτε τον πρώτο στίχο μου. Από τότε ξέρω ότι δε θα πεθάνω ποτέ, αλλά θα πεθαίνω κάθε μέρα.» Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος σε διαφορετικό τόνο έγραψε: «Νομίζω ότι η καλύτερη επικοινωνία με την ποίηση είναι να διαβάζουμε τα ποιήματα στο σπίτι μας, με το μάτι, και σε ώρα που νιώθουμε ανάγκη» Ο Γεώργιος Βαφόπουλος έγραψε: Φαίνεται όμως πως θαύματα δεν κάμνουν μόνο οι διάβολοι κι οι θεοί. Θαύματα κάνει κι η ποίηση, όταν πράγματι είναι ποίηση Δεν θα ολοκληρώνουμε αυτή την μικρή αναδρομή εάν δεν αναφέραμε τον Γιάννη Ρίτσο : «Πολλοί στίχοι είναι σαν πόρτες - πόρτες κλειστές σ' ερημωμένα σπίτια και πόρτες ανοιχτές σε ήμερες συγυρισμένες ψυχές»

   Δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες, άσημοι, σημαντικοί, γνωστοί και άγνωστοι ποιητές κατέθεσαν και καταθέτουν καθημερινά της άποψή τους για την ποίηση, συνθέτοντας κείμενα, ποιήσεις, αποφθέγματα, γράφοντας στίχους σε όλες τις γλώσσες του κόσμου αλλά κυρίως με τη γλώσσα της ψυχής, την γλώσσα των  ανθρώπων



Τι είναι Ποίηση;

Στην απάντηση του ερωτήματος συμμετέχουν  οι παρακάτω Κύπριοι ποιητές:

1.                  Αβρααμίδου Χριστιάνα
2.                  Ανδρέου Ειρήνη
3.                  Γαριβάλδη Άντρια
4.                  Γεωργίου Εύα
5.                  Γκόγκας Δημήτριος
6.                  Ελευθερίου Λευτέρης
7.                  Ζυμπουλάκης Στέφανος
8.                  Ηλιάδη Μαίρη
9.                  Ιωάννου Άνθιμος
10.              Ιωσηφίδης Σ. Ιωσήφ  
11.              Καϊμακλιώτη Αγγέλα
12.              Κωνσταντινίδου – Δημητρίου Μαρία
13.              Κωνσταντίνου Δέσποινα
14.              Λαμπής Γιάννος
15.              Νεοκλέους Εύα
16.              Πανάγου Μαρούλλα
17.              Πατσαλίδου Παναγιώτα (Γιούλα)Ιωάννου
18.              Ρουβήμ Όλγα
19.              Στυλιανού Στέλιος
20.              Σωφρονίου Ελένη
21.              Τακίδη Μαρίνα
22.              Τέμβριου Αθηνά
23.              Τιμοθέου Ανδρέας
24.              Τρίγγης Κώστας
25.              Τσαππαρίλας Μιχάλης
26.              Τσιαήλης Ρ. Χρίστος 
27.              Τυρίμου Ελένη
28.              Υπερμάχου Χριστίνα

Επισήμανση: Με κόκκινο μελάνι καταγράφονται οι ποιητές και οι ποιήτριες που συμμετέχουν με κείμενα, αποφθέγματα και ρήσεις ενώ με μαύρο,  όσοι/όσες απέστειλαν ποιήματα.



Α΄ Μέρος

Κείμενα – Αποφθέγματα- Ρήσεις- Ορισμοί


Χριστιάνα Αβρααμίδου: Η ποίηση είναι ότι δεν γράφτηκε. Την στιγμή ακριβώς που δεν γράφτηκε. Στο χαρτί μόνο γιατί όλα εκείνο ακριβώς το δεύτερο καταγράφονται αστραπιαία στο νου και την ψυχή. Και στο σώμα. Στον τρόπο που αλλάζει το βλέμμα και το στόμα. Που νιώθεις πως εκεί που είσαι σωματικά δεν είσαι. Και κρατάει άλλοτε ένα λεπτό άλλοτε ώρες άλλοτε μήνες. Και νιώθεις απόλυτα μόνος λες και τίποτα δίπλα σου δεν υφίσταται πια. Η τέχνη δεν είναι γλώσσα η γλώσσα είναι το μέσο και είναι λειψό. Όπως όσα χρώματα και να προσθέσεις στη ζωγραφιά που κάνεις δεν είσαι σίγουρος που σε παίρνουν και γιατί. Τα μέσα αυτά έχουν δυναμική. Σε παίρνουν εν αγνοία σου σε άλλους προορισμούς. Αν αυτό είναι το υποσυνείδητο η οι πληγές σου δεν είμαι βέβαιη. Γιατί ξυπνάς ξαφνικά η κοιμάσαι με μια εικόνα τόσο ξένη και άγνωστη που λες τώρα αυτό τι είναι; Και μάλλον αυτό είναι η δυναμική της δημιουργίας. Και όσα δεν πρόλαβαν να μετουσιωθούν η αληθινή ρίζα της τέχνης


**
Γκόγκας Δημήτριος: Η Ποίηση πρέπει να είναι μια κάποια ασθένεια. Όπου αυτή δεν υπάρχει γιατρειά. Ο Ποιητής εγκλωβίζεται στους στίχους και αιχμαλωτίζεται από τις λέξεις. Ίσως μια μεγαλειώδης ανάδυση να είναι η λύτρωση.  Αλλά και τούτο ίσως  δεν είναι το επιθυμητό. Η σταδιακή εναπόθεση των δυνάμεων, δημιουργεί μια διαρκή επώδυνη κατάσταση. Ο ποιητής γεννιέται από το κενό, δημιουργεί την ποίηση εκ του μηδενός και μετά την γέννηση, εναποθέτει το σαρκίο του στην άβυσσο με κιβωτό το ποίημα.
**
**
Ζυμπουλάκης Στέφανος: Η ποίηση είναι τρόπος ζωής. Είναι μια πνευματική καθημερινή τροφή, την οποία ο ποιητής έχει ανάγκη όπως το οξυγόνο που αναπνέει. Η Ποιητική έκφραση ζυμώνεται μαζί με όλο αυτό το κύκλωμα του ανθρώπου, τα αισθήματα, τον πόνο, τη χαρά και τις αγωνίες του. Γράφει ο ποιητής γιατί θέλει να δώσει ένα μήνυμα, να παλέψει, να πει την αλήθεια και να ξεσηκώσει. …Η ποίηση είναι μια προσωπική λύτρωση. Χωρίς την ποίηση δεν επιβιώνει κάποιος, διότι η ποίηση δεν σημαίνει μόνο να ξέρει να γράφει στίχους αλλά να απολαμβάνει ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα, τη θάλασσα, ένα ωραίο πίνακα ή και μια ωραία μουσική.
**
Καιμακλιώτη Αγγέλα: Η ποίηση είναι η παγκόσμια γλώσσα, μέσω της οποίας οι άνθρωποι ανεξάρτητα από τις διαφορές μας, προσεγγίζουμε την έννοια του θεϊκού στοιχείου στη ζωή μας. Είναι η συνεκτική ουσία της ταυτότητας των λαών αλλά παράλληλα και το όχημα με το οποίο συναντώνται οι πολιτισμοί. Έχω την αίσθηση μιας ευλογίας όταν η φωνή μου εκφράζεται ποιητικά και μιας ιδιαίτερης τιμής επειδή εκφράζεται ελληνικά.

**
Πανάγου Μαρούλλα: Η ποίηση ομολογά τις αλήθειες που αλλιώς δεν μπορούν να ειπωθούν… Αν χρειάζεσαι πιο πολλά λόγια μπορούμε να γράψουμε πιο πολλά. Εξάλλου ποιος μπορεί να εξηγήσει την δύναμη της που σε σπρώχνει για δημιουργείς
**
Πατσαλίδου Παναγιώτα (Γιούλα) Ιωάννου: Η ποίηση είναι τα συναισθήματα που υπαγορεύονται από τις αισθήσεις του ποιητή και αποτυπώνει σε μεγέθυνση την χαρά του, την λύπη του και την αγάπη του για την ζωή, με επίλεκτες λέξεις και με σειρά που να ταιριάζουν μεταξύ τους. Γι΄ αυτό το νόημα ενός ποιήματος το συλλαμβάνει πρώτα η ψυχή και μετά ο νους.
**
Τακίδη Μαρίνα:  Η ποίηση  είναι  έμπνευση, αίσθημα, αγάπη, ερωτάς, πόνος.  Αγάπη  στην  φύση. Όλα  αυτά  που  εμπνέουν…
Αυτός  που  αγαπά  την  ποίηση    εμπνέετε  και  γράφει,  γράφει ασταμάτητα.   Η πέννα  τρέχει  χωρίς  άλλη  σκέψη και  ακούραστα  !!!!

**
Αθηνά Τέμβριου: Τι Είναι Ποίηση;

Ποίηση, η πνευματική ανάσα ζωής που ευνοεί τον άνθρωπο να γνωρίσει τον εαυτό του, τον κόσμο γύρω του αλλά και να προσπεράσει τους υπαρξιακούς του περιορισμούς.
Η έμπνευση, αυτή η γεμάτο φως υπέρβαση της ψυχής συναντά τον άνθρωπο – ποιητή κάθε φορά που χαίρει το βάπτισμα της μεταφυσικής ιδιότητας του χαρίσματός του. Ο άνθρωπος κρατά την άλλη διάσταση του, τον ποιητή δηλαδή, από το χέρι για να μην ξεστρατίσει, καθότι στο μονοπάτι της ποίησης θέλει αρετή, τόλμη κι ελευθερία. Έπειτα ο ποιητής φέρει την ευθύνη να μεταφέρει ένα κύτταρο ανθρωπισμού από γενιά σε γενιά μέσω του ποιητικού του έργου.
Οι διαστάσεις της ποιητικής δημιουργίας είναι αναρίθμητες, για αυτό αν η ποίηση ανά τους αιώνες ήταν ένα ψηφιδωτό πολιτισμού, θα ήταν πάντα ανολοκλήρωτο όπως και η ίδια η ανθρωπότητα άλλωστε. Αυτό που κάνει το ποιητικό ταξίδι απερίγραπτα ενδιαφέρον είναι η ανάγκη του ποιητή να μετατρέψει το υποσυνείδητο σε συνειδητό, τα σκοτάδια σε φως, αναζητώντας  τα ανθρώπινα και τα θεϊκά, σαγηνευμένος κι ερωτευμένος πάντα μ’ αυτό το αίνιγμα ενός ολάκερου σύμπαντος που καλείται Ποίηση. 


**
Τσαππαρίλας Μιχάλης: Ποίηση είναι η εξομολόγηση της ψυχής !
**
Χρίστος Ρ. Τσιαήλης:  Αμάραντο λουλούδι σε κρυμμένο κήπο ο στίχος. Χωρίς χρώμα ένα ποίημα προσκολλάται στο σύννεφο όπως ξεζουμίσει, έτοιμο για το ουράνιο τόξο. Οι σταγόνες σαν εντοπίζουν τον κήπο, το λουλούδι γεννάει κι άλλα πέταλα μεμιάς. Η ποίησις..."

**

Β’ Μέρος
Ποιήματα


Ειρήνη Ανδρέου
ΧΑΡΗ ΣΤΕΡΝΗ

Και όταν ήρθε η στιγμή
που την ψυχή του ποιητή
απαίτησε ο Χάρος,

εκεί στην σκοτεινή γωνιά
παρέα με την μοναξιά
στα χείλη το τσιγάρο,

του ζήτησε χάρη στερνή
ν' αποτελειώσει μια γραμμή
το ποίημα να τελειώσει

που βρήκε πια την συνταγή
που έψαχνε μία ζωή
τον κόσμο για να σώσει..

Αχ φουκαρά μου ποιητή
που δεν εχάρηκες στιγμή,
του απαντά ο Χάρος,

γέρασες μα 'μεινες παιδί
θα σου χαρίσω την ζωή
μα κόψε το τσιγάρο.

Βγες από τούτη την γωνιά
και πάψε πια στα σκοτεινά
να γράφεις για τον ήλιο

κι ο κόσμος δεν είναι καλά
έχει Θεό του τα λεφτά
τη δόξα για βασίλειο."

«Χάρε , σταμάτα, μην μιλάς
τις σκέψεις μου μην σταματάς
την χάρη σου δεν θέλω.

Βλέπεις ετούτα τα χαρτιά
κληρονομιά για τα παιδιά
κι ελπίδα για το μέλλον;

Σε τούτα τ' άψυχα χαρτιά
θα βρουν τον ήλιο τα παιδιά
που 'κλεψαν οι μεγάλοι.

Και να που τέλειωσε η γραμμή
πάρε μου τώρα την ψυχή
σε καρτερούνε κι άλλοι»...

**
Γαριβάλδη Άντρια
ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΜΠΛΕΞΗ

Εποίησον με Κύριε
Με λέξεις, γράμματα, φθόγγους και συμφραζόμενα
Ποιητικά φαινόμενα του εικοσιτετράωρου
Σε μια στέρνα γεμάτη λόγια
Που ξεχειλά στη χλόη των ονείρων
Ολάνθιστα παντζούρια λάμπουν στον ήλιο
Κάθε ανθός κι ένα ποίημα κεντημένο με κλωστές απειροδιάβατης διάνοιας
Ελεύθεροι στίχοι που υμνούν συλλαβιστά το μεγαλείο του δημιουργού
Κι ένα αναπτέρωμα ψυχής απλώνεται αθόρυβα
Στο χειροποίητο σκηνικό
των ποιημάτων που χορεύουν σε ρυθμό ενσυνειδησίας
Μια συγχορδία ωρίμανσης κι ανατένισης της σκέψης προς το υπερπέραν.

**
Γαριβάλδη Άντρια

Με ρωτάς τι είναι ποίηση

Κάθε που η ανάσα της γης χαϊδεύει τα φύλλα στο νοτισμένο χώμα
Και οι δειλές ηλιαχτίδες στεγνώνουν την υγρασία στη φλούδα των γέρικων δέντρων
Εκεί γεννιέται η έμπνευση που πλημμυρίζει τις φλέβες κι αναζητά καταφύγιο στον έξω κόσμο
Πλάθονται τότε οι λέξεις και πλέκουν στεφάνι στο μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης
Στον κρυψώνα της ψυχής γεννιέται η πεθυμιά οι σκέψεις να γραφτούν έστω με χαρακιά στο δέρμα
Να φυσήξει η αύρα το λευκό πανί στο πέλαγος να σκιρτήσει η καρδιά από συγκίνηση και δέος
Ύμνος ακοίμητος ο πόνος της ζωής…
Η ποίηση ανάβλυσμα ψυχής

Κάθε στιγμή που η καρδιά χτυπά και λαχταρά για φως.
**

**
Εύα Γεωργίου
Ποίηση

Τα πιο όμορφα ποιήματα
γράφονται σε μικρές ώρες
κει που το δάκρυ ξεχειλίζει
και χαράζει σαν διαμάντι τα γυάλινα...
Τα μάτια αλητεύουν,
περιπλανούνται κει που έζησες....
Ο νους πλάθει αρχέγονες εικόνες
Η νύχτα δεν έχει τίποτα να σου πει,
η έκσταση δε δαμάζεται με όνειρα...
θεριεύει όλο σου το είναι
και αναμασάς ιστορίες
Και τότε, σε βρεγμένο χαρτί
ζωγραφίζονται ολόκληροι χάρτες ονείρων
και ωκεανοί αδάμαστοι!

**
Λευτέρης Ελευθερίου
..Περί ταλέντου…
(..είπε κάποιος…)
..Έχω στερέψει!
ούτε σταγόνα έμπνευσης…
πάω να ζηλέψω αυτούς
που λέξεις ποιητικές ,με στόμφο
ορμάνε χειμαρρώδεις από την πέννα τους…
κι εγώ; το στύβω και το ξαναστύβω!
..ΤΙΠΟΤΑ… το απέραντο κενό στη σκέψη…
Πλην όμως, ΟΧΙ μέσα μου….
εκεί όλως παραδόξως νοιώθω αγαλλίαση!!
Ρε σεις, μπας κι είμαι ατάλαντος
και δεν το αντιλήφθηκα εγκαίρως;…
..εντάξει τότε… αποσύρομαι….
..τι κι αν δεν είμαι ποιητής…
..εξάλλου εγώ αγάπησα την ποίηση!!

**

Ηλιάδη Μαίρη
Τι να ναι τάχα η ποίηση ;

Όσα δεν τόλμησαν ποτέ
τα χείλη να αρθρώσουν ;
Τι να ναι τάχα η ποίηση:
Όσα δεν μπόρεσαν ποτέ στο φως να βγουν
να ζήσουν να ευωδώσουν ;

Μην είναι το απόθεμα το άδοτο εκείνο της ψυχής,
το ιδανικό όπου αυτή ζητούσε,
σαν με γυμνά τα πόδια της
στα πυρωμένα τα καρφιά πατούσε  κι αψηφούσε;

Για μια ζωή καλύτερη, δίκαιη και μ' αγάπη
ο πόθος ο αλαργινός σε άλλο κόσμο
πόθησε με το γραφίδι της καρδιάς
ν' ανοίξει μονοπάτι ;

Τι να ναι τάχα η ποίηση ;
Όλα αυτά κι άλλα ;
Άλλα πολλά ,ιδανικά και της ψυχής μεγάλα ;

Μην είσαι συ, μην είμαι γω,
μην είν' τα δύο σου μάτια
που θέλησαν να κάνουνε τον κόσμο ετούτο το μικρό
θρύψαλα και κομμάτια;

Να φτιάξουν κόσμο όμορφο
αυτό που μας αξίζει,
εις την καρδιά και στη ψυχή
και ότι ψεύτικο , μικρό
μεμιάς το μηδενίζει...;

**
Ιωάννου Άνθιμος
Τι είναι ποίηση

Ποίηση είναι να μπορείς,
μες στις ψυχές ν΄ αγγίζεις
με χίλια τόσα χρώματα
μέσα να ζωγραφίζεις

να βάζεις λέξεις στη σειρά
να πλάθεις ιστορίες
να λες αλήθειες που πονούν
να ΄έχεις πάντ΄ αξίες

ποίηση είναι, όνειρα
να πλάθεις που σε πάνε
πάντα σε μέρη ονειρικά
που σε γλυκομεθάνε

κι ο νους σου μα και η καρδιά
ν΄ αγγίζουνε  τ΄ αστέρια
κι όταν κοιτάς τον ουρανό
να βλέπεις καλοκαίρια

ποίηση είναι χάρισμα
απ΄ τον Θεό δοσμένο
που πάντα  μέσα στη ψυχή
θα το χεις φυλαγμένο

σαν ένα νάμα ιερό
πάντα να το χαρίζεις
κι όλο τον κόσμο με χαρά
μ΄ αγάπη να δροσίζεις

ποίηση είναι τελικά
να ξέρεις να μοιράζεις
αυτά που σού ΄δοσε ο Θεός
ποτέ να μη δειλιάζεις

**
Ιωσήφ Σ, Ιωσηφίδης
ΕΠΙΠΛΕΟΝ

Η Ποίηση είναι επιπλέον ό,τι
η φθορά πασκίζει να αφαιρέσει,
ο προφήτης αγωνιά να προσθέσει,
ο Μεφιστοφελής ποθεί να διαιρέσει,
η αγάπη διαιρούμενη πολλαπλασιάζει.
                              
Επιπλέον, είναι η λευκή αλκυωνίς,
η απουσία του μέλανος κρύου,
η χρυσή βροχή που αγγίζει κάθετα
το οριζόντιο σώμα της Δανάης.
                     
Δεν είναι το κάρο με το άχυρο*,
μα αυτό με τις πέτρες του χρέους
που ανηφορίζοντας πλάθονται διαμάντια*.
.                                                                        
Επιπλέον, είναι το ρίγος
του Δάντη σαν μύρισε το Ρόδο στην Κόλαση,
του Ομήρου σαν γεύτηκε το μέλι των Μουσών.

Η Ποίηση είναι το Επιπλέον.

Από την Ποιητική Συλλογή ‘ΔΙΑΔΡΟΜΗ Γ’ –Έρως απείρως’,
Εκδόσεις ‘ΕΝ ΤΥΠΟΙΣ’, Λευκωσία, Αθήνα, 2007
**
Ιωσήφ Σ, Ιωσηφίδης

ΠΟΙΗΣΗ
                                                                                             
Είδες εκείνο το δύτη το δεινό
που καταβύθισε το σώμα του
και αναβάπτισε την ψυχή του;

Tον είδες που έπλασε υποβρύχιες αρχιτεκτονικές
κι αγάλματα από χίλια μέταλλα
και ζωγραφιές με μύρια χρωστικά του υγρού
μέσα στη μουσική των ενδοθαλάσσιων ποταμών;

Η ποίηση είναι, που ξέρει
τί είναι πλούτος του άδυτου.
Αυτή είναι, που βιώνει όσα δε φαίνονται
από το ύψος του στεγνού αέρα
και μπορεί, σαν καλεστεί,

ν' αναδυθεί στην επιφάνεια
και να σώσει
όσους πνίγονται στα ρηχά.

Κι ακόμα να τους φανερώνει
μέσα στην ανταύγεια της ματιάς της
τον ήλιο που γεννιέται στο βάθος

της αποκάλυψης.

Από την Ποιητική Συλλογή ΔΙΑΔΡΟΜΗ Β’ –Σί βόλε’,
Εκδόσεις ΣΜΙΛΗ, Αθήνα, 2003

**

Μαρία Κωνσταντινίδου – Δημητρίου

Νικάς τον θάνατο ποιητή μου
Οι λέξεις σου είναι ακόμα αγέννητες...

Πάρε τις λέξεις ποιητή μου απ' την αρχή να τις χορέψεις...

Η ποίηση είναι αίμα και όνειρο μαζί...
**


Κωνσταντίνου Δέσποινα

ΠΟΙΗΣΗ  ΕΙΝΑΙ....

Ποίηση είναι  ο  ροδοκίτρινος  μαστός
που  ελευθερώνει η  φυλακή  του  κάκτου
και  το  γάλα που  προσκυνά  αργά  αργά
την  πράσινη  μάνα
Ποίηση  είναι  η  μπακιρένια τ'  ουρανού  μεταμόρφωση
σαν  γίνεται  ημικύκλιο  ο  βασιλιάς  των  ωρών
Ποίηση είναι  κάθε  καινούρια  πρωτοχρονιά
που  λευκαίνει  τα ενδότερα  των  ανθρώπων
Ποίηση  είναι  μια  μακρόσυρτη  Σαρακοστή
που  τρεμοσβήνει  ντροπαλά
φλόγες αναστάσιμες
Ποίηση  είναι  απλά  μια  φρασούλα
κάποτε  και  μια  λέξη
που  αναβλύζει  από  μόνη  τα...

Από  την  ποιητική  συλλογή
’’ Εξακτινώσεις  σε  τρία  και  κάτι  τοπία’’ 

**
 Κωνσταντίνου Δέσποινα

Η  Άνοιξη  δείχνει πως  βαριέται  να  τα επισκεφτεί
Φαίνεται  πως  δε  γράφουμε  αρκετή  ποίηση

**
Λαμπής Γιάννος

Παραίνεση

Η ποίηση είναι μια ανοιχτή πληγή,
τα ποιήματα αίμα
κι στίχοι λεπίδες.
Γι’ αυτό, πρόσεχε,
μην χαθείς μέσα στη ποίηση,
θα σε πεθάνει,
μην διαβάζεις μεμιάς ένα ποίημα,
θα πνιγείς απ’ το αίμα,
ένα στίχο μονάχα διάβαζε την μέρα,
μια χαρακιά θα σου χαρίσει που, ίσως,
λέω ίσως, επουλωθεί την επόμενη μέρα.


**
Νεοκλέους Εύα
Ποίηση

Δε χρειάστηκε και πολύ…
Μοναχά το μένος της αθωότητας
μέσα από  τα τεράστια μάτια σου
που μεταμόρφωναν τον κόσμο.

Ποίηση μονάχα οι σιωπές
καθώς  ο χρόνος  σταματά
και λαχταράει.
Ποίηση οι αιχμές των ονείρων μας
μες τη σοφή απεραντοσύνη
του κάλλους.

Ποίηση μονάχα εσύ.
Κι ας μην το ξέρεις.

Ποιητική Συλλογή: Σημάδια για το δρόμο, Ακτίς 2015

**
Όλγα Ρουβήμ
Ποίηση - Άγνωστη ερωμένη
Με αγκάλιασες.
Χάθηκα στη ζεστασιά του κορμιού σου.
Μου ψιθύρισες.
Χιλιάδες εικόνες φτερούγισαν στο μυαλό μου.
Με κράτησες.
Κι ήμουν έτοιμος να κάνω τον γύρο του κόσμου.
Με φίλησες.
Κι ένιωσα ότι σου ανήκω.
Αναστέναξες.
Κι έγινα ανάλαφρος, έφτασα ως τα κλαδιά των κερασιών.
Ρώτησα τ’ όνομά σου.
Μα,  έφυγες! Αφήνοντας στα χέρια μου, τον τελευταίο σου στίχο.

**
Στυλιανού Στέλιος

Άκουσε με
 να γίνει θέλω η δική σου
δική μου φωνή

ίσως τότε το πούνε ποίηση
Κι αυτή η χαραματιά που έψαχνα
 ήταν ρυτίδα
για να κυλάει πιο εύκολα ο ιδρώτας
μα και το δάκρυ

μέχρι τότε γύρευα στίχους

**
Σωφρονίου Ελένη

Και τι είναι άραγε η ποίηση;
- Θυμάμαι που με ρώτησες κάποτε -
Ένα δάκρυ που ασφυκτιά μες στης ψυχής τα μπουντρούμια.
- Θυμάμαι που σου απάντησα -
Ένα δάκρυ...

**
Τέμβριου Αθηνά

Ποίηση
Χτύπα τον στίχο με το σφυρί
να πάρει την μορφή του κόσμου.
Σπίθες να πετάξουν τα μάτια
να καεί το ξερό δάσος της μνήμης
ν’ αναστηθούν τα κομμένα
δέντρα που αγαπήσαμε
και τα χέρια να σκάψουν τη γη
ώσπου ο σπόρος σου, Ποίηση,
να καρπίσει και να θρέψει
τους πεινασμένους.


**
Τιμοθέου Ανδρέας

ΠΟΙΗΣΗ, ΑΧΡΑΝΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ

Ώρα πρώτη κι ο θίασος έξω απ’ την πόρτα.
Χτυπά κι ανοίγω ευλαβικά,
όπως έμαθα άλλωστε να κάνω.
Τα βλέμματά μας αντικριστά
και απ’ το μυαλό μου περνάς εσύ…
Έτσι όπως ξέρεις να με κερδίζεις κάθε φορά,
να με παρηγορείς, να με φροντίζεις, να με συντηρείς.
Με καταριέσαι πάλι με την ευλογία,
δεν αντιστέκομαι,
παραδίνομαι ερωτευμένος.
Υπόσχεσαι στιγμές
απ’ τη χώρα του αχώρητου
και γνέφω θεληματικά.
Όλο δικός σου.
Στις λέξεις, στους στίχους, στις στροφές.
Ποίηση, άχραντο μυστήριο.

**
Κώστας Τρίγγης

Ανήσυχο μου πνεύμα
μοιάζεις πηγή
νεράκι που τρέχεις
τρεχάμενο γης

λιμνάζουσες σκέψεις
της σάρκας μου πάθος
ψέματα αλήθεια
σωστό  μου και λάθος

αστείρευτος οίστρος
της ψυχής μου ρωγμή
κλάμα μου γέλιο
της καρδιάς μου σχισμή

μνήμες και θύμισες
ταξίδι στο πόθο
πορεία στο χρόνο
ηλιοβασίλεμα μια χαραυγή

του ηλίου αχτίδα μου
μέσα μου ελπίδα μου
μια απέραντη θάλασσα
χώμα και γη

**
Τυρίμου Ελένη
Ποίηση

Ψίθυροι  ψυχής
της μοναξιάς τις νύκτες
σίγουροι χτύποι σταθεροί
του ρολογιού 'ναι δείκτες.

Καθρέφτης είναι της καρδιάς
γραμμένος κάθε στοίχος
χαρές και λύπες της ζωής
μες της σιγής ο ήχος.

Λουλούδι μου αμάραντο
πάντα θα σε ποτίζω
δάκρυα πίκρας και χαράς
με αγάπη να ραντίζω.

Στον κάθε στίχο προσευχή
σε κάθε, λέξη τάμα
όσο θα ζώ θα την υμνώ
να είμαστε αντάμα.

**
Τυρίμου Ελένη
Ποίηση

Η Ποίηση εν τραουδκια
Τζι' τραουδκια μυρίζει
γίνετε σαν την μέλισσα,
που τον ανθό Τρυίζει.

Η Ποίηση είναι ζωή
που την ψυσιη φκαρμένη,
να πιούν τζαι άλλοι πόν 'νεχουν
τζαι είναι διψασμένη.

Βρύση που τρεσιει μες το νου,
φκιορο πόν μαρανισκει
η ποίηση εν' 'γοράζετε
κληρονομιά μεινισκει.

Η Ποίηση σαν το δεντρο
τες ρίζες του απλώνει
τζιαν ευβρει εύφορη
την γη καρποφόρα, ριζώνει.

**
Υπερμάχου Χριστίνα
Ποίηση

Το πέρασμα
απ' τον αποστακτήρα
του πόνου μα και της άκρατης χαράς
που στάζει δάκρυ.
Ώσπου να ρέει ρευστό,
σταλαματιά σταλαματιά,
το στάλαμα
από τ' απόσταγμα.
Τ' απόξεσμα και η τριβή
αλλεπάλληλων συναισθημάτων ,
ώσπου ν' αφήσουν ψήγματα.
Μα και η σμίλη
που σμιλεύει ακατάπαυστα το φως
ώσπου να φανεί τ' απαύγασμα.
Απόσταγμα και ψήγματα και σμίλευμα,
σμιλεύουν τον λόγο
και γλύφουν το νόημα της ζωής.
Αφού η ποίηση είναι ζωή
και η ζωή μιά ποίηση.
Χριστίνα Υπερμάχου.

**

Η Ανάρτηση  αυτή ανήκει σε όλους όσους συμμετείχαν στην ολοκλήρωση της ιδέας και τους οποίους ευχαριστώ βαθύτατα.

Δημήτριος Γκόγκας