ποίηση, / Ηρακλέους Κατερίνα

οι σιγανές βροχές, οι καταιγίδες,

οι αστραπές, το χιονόνερο, ο σκοτεινός ουρανός της μέρας, ο ήλιος της δικαιοσύνης,

ο καιρός συνυπάρχει με της ψυχής

τους κεραυνούς, μαζί με την αλησμόνητη ομορφιά κάποιων στιγμών ..

και γ ρ ά φ ε ι!

[Αύγουστος μήνας...] της Κατερίνας Ηρακλέους

 

Αύγουστος μήνας με τσέπες φορτωμένος μόνο πίκρα! Κύριε Ελέησον... ζούμε και βλέπουν τα μάτια ; ακούνε τα αυτιά; περπατάμε μέσα στο δάσος με τους λύκους και δεν φοβόμαστε... ο μαγικός καθρέφτης θρυμματίζει τις μνήμες και δεν θυμόμαστε έτσι ειναι; ότι το μαγικό ραβδί θα πλησιάσει τους οχτρούς..τους βάρβαρους θα τους αγγίξει και θα πάρουμε την πόλη πισω; οι πολιτικοί ζου ν στον κόσμο τους, το γοβάκι κάνει κύκλους για να βρει τον πρίγκηπα που θα κυβερνήσει το νησί! η μύτη της υπόσχεσης μεγαλώνει κάθε μέρα, κάθε λεπτό από τις ψεύτικες , άπνοες , ίδιες ομιλίες που κάθε χρόνο τις πλένουν και τις απλώνουν μπροστά μας!

ένα αμάραντο Ρόδο στις ψυχές μας

Αύγουστος 4 2022

το "Δεν. Ξεχνώ "

ένας παράξενος, θολός Ιούλης... / Ηρακλέους Κατερίνα

 ένας παράξενος,

θολός Ιούλης,

λες και ξύπνησε από την νάρκωση,

για να μας θυμίσει ότι

δεν πάει άλλο αυτή η ανοχή και αντοχή που βαραίνει την ψυχή,

νάναι μισοπνιγμένη στις θάλασσες της Κερύνειας και του Βαρωσιού,

να πνίγονται οι άνθρωποι από τον κόμπο της πεθυμιας και να φεύγουν ,

περπατάμε , αναπνέουμε

τον ζεστό αέρα του αλλά και την ξαφνική

αλλαγή μέσα στην καρδιά του

και η κάθε ανατολή εχει

μια άλλη όψη με χρώματα μουντά και άλλοτε με φτερά,

ράβει και ξαναράβει τον καλοκαιρινό μανδύα του,

ναρκομένος, ζαλισμενος χρόνια τώρα, ζούσε και βασίλευε με τον ήλιο κορώνα να χρυσίζει,

οι ανηφόρες, βαρετοί οι Σταυροί στην πλάτη των ανθρώπων δεν τον τιμούν όπως πρώτα, κουράστηκαν,

όλα αχαλίνωτα πια γέμισαν κραυγές απόγνωσης, απελπισίας, μαστιγώνονται οι σκέψεις από την ψευτιά και την ασυδοσία!

ζούμε για να ζούμε,

παλεύουμε με το ίσως,

[τα ανάβω τ' αστέρια ] / Ηρακλέους Κατερίνα

 τα ανάβω τ' αστέρια

ουρανέ μου

τ' αστέρια την νύχτα

τα κάνω καντήλια

και τα ανάβω για τα παιδιά του κόσμου!

ενός κόσμου άσχημου,

πολεμοχαροί εραστές

που σκοτώνουν

τ' αστέρια,

φυγαδεύουν το φεγγάρι

σε μια γωνιά της κολάσεως,

ανάβω

τα αστέρια με τα μύρα

της βάφτισης

ενός νεογέννητου

που γεννήθηκε μέσα στα υπόγεια της μοίρας,

και αν σβήσουν ,

το φωτεινό αστέρι

της Βηθλεέμ

τ' ανάβει ξανά,

το βρήκα και με βρήκε

ένα βράδυ απόγνωσης

στον ελαιώνα της προσευχής,

-υπόσχομαι ότι θα τ' ανάβω και εγώ,

για να μην φοβούνται τα παιδιά...είπε

ανάμεσα της λίγης ώρας σιγής ,

κοιτάζω ψηλά ,

το βλέπω ν' απλώνει

γρήγορα το φως του,

τ' αστέρια

να ανάβουν

προτού οι φωτιές

πλησιάσουν των παιδιών τις γοερές κραυγές,

η προσευχή,

η ελπίδα,

ακουμπούν μόνο στον Θεό!

τα βλέμματα στέρεψαν από ζωή,

θέλουν οι πόλεμοι

να σταματήσουν ,

των αδελφών τα μάτια κοιτάζονται εχθρικά

και πεθαίνουν και αφήνουν ψυχούλες πίσω τους

για μια γη που κανενός δεν είναι!

έτσι και αλλιώς / Κατερίνα Ηρακλέους

 έτσι και αλλιώς

τα μάτια μου κουράστηκαν να βλέπουν από μακριά τα χέρια που δεν έρχονται,

τα έβαψε με λουλούδια η Άνοιξη, τα σκέπασε με φύλλα το Φθινόπωρο,

περιμένουν του Χειμώνα το κρύο,

να κλειστούν για να μην βλέπουν μονοπάτια με αγκαλιές, ούτε από τις χαραμάδες γέλια ,

κουράστηκαν τα μάτια,

το κατώφλι γέμισε από άγρια χόρτα ,

η αυγή θολή,

το σούρουπο μια αναμονή,

κουράστηκαν και θέλουν να αλλάξουν τον χάρτη,

ένα χάρτη που να οδηγεί μόνο σε βοτανικούς κήπους,

μόνο σε πεύκα που οι φτερούγες τους έχουν σκιά,

μια μέρα θα ξεφορτώσω τα μάτια μου,

εκεί που θα είμαι ο εαυτός μου!

Επ΄αόριστον: Ποιητική Συλλογή της Κατερίνας Ηρακλέους που εκδόθηκε το έτος 2021

 

Ηρακλέους Κατερίνα: ...αγαπήσαμε την αγάπη γιατί κοιμόμαστε με την αλήθεια μαξιλάρι...

 

Μάνα,

η αυλή σου , ο παράδεισος σου είναι εδώ στο σπιτι σου, κατασταλαγμένη , όμορφη, ηλιοποτισμένη , ηλιοφορτωμένη από λογής, λογής λουλούδια που εσύ φύτευες στις γλάστρες, η ωραιότερη εσωτερική αυλή ανάμεσα στους πλιθαρένους τοίχους, με ανοιχτή ουράνια πόρτα, για να σε βλέπει και να την βλέπεις, ήταν η αυλή τροφή αγάπης, κουβέντας και ξεκούρασης!

**

αγαπήσαμε την αγάπη γιατί κοιμόμαστε με την αλήθεια μαξιλάρι, τότε, το ψέμα το τρώγαμε γιατί δεν είχε δηλητήριο μέσα, τότε, η αγάπη είχε μόνο μια λαχτάρα , την αύρα της ματιάς με τα μάτια τότε, τρώγαμε μέσα από το ίδιο πιάτο γιατί έτσι δηλώναμε την αγάπη, τότε, το χέρι με το χέρι σφικτά, περπατούσαμε, τα μάτια έλαμπαν, τα χείλη δειλά , λίγα μαρτυρούσαν, δεν ακουμπούσαν, υπομονή σκέφτονταν, τότε, αλλιώτικα τότε, το νόημα γλυκό, αληθινό, η αγάπη δήλωνε περήφανη για την ψυχή της, εμεις την κρατούσαμε σαν άγιο φυλακτό, τότε, σήμερα ζει, αναπνέει, ομως την απομονώνουν γιατί δεν μιλούν, ληστεύουν την ομορφιά της, την καλοσύνη της, την αγκαλιά της, η αγάπη, ο βράχος του κόσμου δεν νιώθει αγάπη , εχει γίνει σαν μύθος στις ψυχές και στις καρδιές, πλέει στην επιφάνεια της θάλασσας σαν πληγωμένος γλάρος! όμως η αγάπη δεν λιποτάκτησε, δεν λύγισε, τα ίχνη της είναι παντού, βρίσκεται σε κίνηση, αγγίζει, ακουμπά, απλά ζει σε ένα αβέβαιο κόσμο.

***

μεγάλωσα γιαγιά, το μικρό γιασεμάκι στην πόρτα μου, μεγάλωσε, ψήλωσε, τα λεπτά πράσινα κλαδιά με τους ανθούς άπλωσαν πανω σε όλη την πόρτα, ο τοίχος γέμισε και αυτός, δεν θα κόψω ούτε ένα κλαδί με γιασεμί, άστο να παρει το δρομο του, άμα θέλει ας περάσει και από το παράθυρο μέσα, ας απλώσει παντού αυτός είναι ο δικός μου κήπος, το γιασεμί μου η εγγονουλα μου, η καρδιά την λατρεύει, την αγαπά, την χαιδεύει, την ποτίζει με αγκαλιές και φιλιά, η ψυχή μεσα στάζει τάματα και προσευχές, σαν ανοίγω την πόρτα στο γιασεμί η ψυχή μου πηγαίνει στην θέση της, - μεγάλωσα γιαγιά, τον άλλο μήνα θα είμαι 9 χρόνων, πόσο γρήγορα, τόσο γρήγορα, πόση αλήθεια, τόσο αληθινό, το Άγιο σου χέρι Χριστέ μου να την προστατεύει, εσύ η ζωή, εσύ το θαύμα!

Κατερίνα Νεοφυτίδου Ηρακλέους [βιογραφικό σημείωμα]

Γεννήθηκε το 1958, στη επαρχία Λευκωσία, Κύπρος .

Απόφοιτη του Οικονομικού Λυκείου Λευκωσίας.

Σπούδασε Παραϊατρικά, Βοηθός Μικροβιολόγος, στη Σχολή Σ.Β.Ι.Ε Αθηνών.

Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά και μία εγγονούλα.

.

Συνεργάστηκε με το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου στην εκπομπή

< Εμείς και ο κόσμος μας > όπου μετέδιδε ποιήματα και χρονογραφήματα δικά της

σε συνεργασία με την Αλέκα Γράβαρη Πρέκα.

.

Δημοσιεύει Ποίηση και Χρονογραφήματα σε εφημερίδες και περιοδικά.

Ποιήματα της έχουν συμπεριληφθεί σε Κυπριακό Ανθολόγιο ,

στην «Ανθολογία Αμφικτυονίας Ελληνισμού» το 2020 όπου με το ποιήμα της

<Χιλιόμετρα Φιλίας> έχει βραβευθεί με το βραβείο <ΑΛΚΜΑΝΑΣ>,

καθώς και στο Συλλεκτικό ‘Εργο < Συνομιλώντας με τον Artbur Rimbaud>

με τέσσερα ποιήματα της.

.

Μέσα στην χρονική περίοδο που διανύουμε 2021 έχουν συμπεριληφθεί 5 ποιήματα της στο συλλεκτικό έργο « Συνομιλώντας με τη Σαπφώ» καθώς επίσης και στο Συλλεκτικό Έργο «Συνομιλώντας με την Κατερίνα Γώγου» με 6 ποιήματα της.

.

Το βιβλίο της «Από Αγάπη» είναι δική της ποιητική αυτοέκδοση το 1989

Η Κατερίνα Ηρακλεους έχει εκδώσει αυτή την περίοδο με τις Εκδόσεις Κούρρος την νέα ποιητική της συλλογή « επ΄ αόριστον» το οποίο και αναμένουμε τόσο σε κάποια βιβλιοπωλεία στην Κύπρο όσο και στον Ελληνικό χώρο.

Κατερίνα Νεοφυτίδου Ηρακλέους: Ποιήματα

 ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ, ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ

.

στέκομαι στους πρόποδες του Ιούνη ,

όχι για να τον καλωσορίσω,

η καρδιά είναι σφιγμένη,

η ματιά τσαλακωμένη,

μαραζώνει η ψυχή μου ,

ιδρώνει και η καρδιά,

.

καλοκαιράκι είναι, θα μου πείτε ,

όμως δεν το αγαπώ,

αλλά θα το ζήσω ,

μακάρι η εποχή να ήταν μόνο τα βάσανα του κόσμου!

.

.

Η ΕΙΡΗΝΗ ΑΦΑΝΤΗ

.

οι λαοί

γελαστοί και γελασμένοι

μισός ουρανός,

μισό φεγγάρι,

μισό το φωτεινό αστέρι,

μισή η φάτνη,

μισή η γη

μισή η θάλασσα,

και ο άνθρωπος μισός,

σκυφτός , καμπούρης, περπατά ,

κολυμπά στο άγνωστο,

όχι με βάρκα την ελπίδα,

αλλά μέσα σε βάρκες ραγισμένες,

για να γυρέψουν μια ακτή,

μια ακτή και αυτή μισή ,

γεμάτη από ψάρια να λαχταρούν

γιατί τους πήραν το οξυγόνο,

η ειρήνη άφαντη,

λένε πως έμεινε με ένα μάτι,

έχει χάσει το φως της

δεν μπορεί να αγγίξει ,

να ορθώσει τα κόκκαλα στα κορμιά των ανθρώπων,

έμειναν όλα μισά,

το ποτήρι του αύριο μισοραγισμένο!

ο αιώνιος πεύκος της χαρμολύπης,

τι να φιλέψω τις σκέψεις μου ,

μια ανακωχή ζητώ,

αρνούνται να αλλάξουμε μονοπάτι,

.

ίσως ,

τους ψιθυρίζω

να βρούμε ένα βιολιστή να παίζει,

μου αρέσει πολύ το βιολί,

δεν θέλουν όμως να ξεμακρύνουν,

θέλουν να έρχεται η νύχτα και να κάνουν ευχές όταν τα αστέρια πέφτουν ,

αγαπούν την σκιά και την δροσιά του πεύκου ,

τον φύτεψαν οι σκέψεις και έγινε ένα πανέμορφο, φουντωτό δέντρο,

.

ο πεύκος της αγάπης, της γέννας, της χαράς,

της απώλειας, της πίκρας,

κάποιες φορές οι σκέψεις γλυκαίνουν, ελπίζουν λίγο ,

χαϊδεύουν τον κορμό που χαράξαμε με χαμόγελα

και χαράζω και τώρα με το γιασεμί μου όμορφες καρδούλες!

ας είναι,

έχει ο Θεός!

.

ΑΤΙΤΛΟ

.

πώς πιάστηκε μια στιγμή έκφρασης στην πόρτα

και πόνεσε

και τρέχει αίμα ακόμη!

.

.

ΑΦΑΝΤΗ ΑΓΑΠΗ

.

- που είναι η πηγή ;

εδώ ήταν θυμάμαι…

- ποιά πηγή ;

- η πηγή της αγάπης,

για να πλύνω το πρόσωπο μου,

οι άνθρωποι ρίχνουν

λάσπες από παντού ,

- την γκρέμισαν,

την αφάνισαν,

δεν άφησαν σταλιά ,

όμως αν κοιτάξεις ψηλά

στον ουρανό θα δεις

μια ηλιόφωτη βρύση να στάζει

η ηλιόδροση αγάπη

του Θεού ,

.

όταν σταματήσει για λίγο, σημαίνει πως ξεπλένει

τις ψυχές που λύγισαν στο μίσος,

.

.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑΙΑ ΕΛΕΝΗ

.

Πόσες καρδιές φυλάκισαν την ομορφιά σου Ελένη..

πόσες ψυχές ζωντάνεψαν με την αέρινη ομορφιά σου!

έγινε πόλεμος γιατί

σ' έκλεψαν και έμεινε η στάχτη από τον Έρωτα.

και οι πόλεμοι συνεχίζονται, ίσως για κάποια Ελένη,

που πάτησε τη ξένη γη και λέει είναι δικιά της,

που ξερίζωσε χωρίς ντροπή τους γλυκούς καρπούς και έσπειρε την αμαρτία...

Σταμάτα να καρδιοκτυπάς Ελένη και να κλέβεις την αγάπη,

σταμάτα να κτίζεις όνειρα στη γη που δεν είναι δική σου!

.

Βηρυτός απόψε 4 Αυγούστου 2020 / Κατερίνα Ηρακλέους

Πόσες πληγές να αντέξει ένας ουρανός να βλέπει,
με τα αστέρια να τις ξεπλένουν και να τις τυλίγουν με το φως τους!

η θάλασσα δέχθηκε ένα τιτάνιο σπαθί στα πνευμόνια της, ούρλιαξε,
τα σπλάχνα της βγήκαν έξω και κάλυψε τα νεκρά σώματα!

τιτανική έκρηξη,
τιτανικές προσπάθειες,
τιτανικές παρεμβάσεις,

ενας τιτανικός που θα βυθίσει στο πένθος χιλιάδες οικογένειες,

τιτανική η κραυγή,
αθώοι άνθρωποι
χάθηκαν έτσι ξαφνικά,
τους καταπλάκωσε
η πόλη τους,

ένα τιτανικό γιατι;
χωρίς τιτανικη απάντηση!

Οι τιτάνιες μνήμες δεν θα ξεχάσουν, δεν θα ξεχαστούν ενόσω υπάρχει ο ουρανός με τα αστέρια!