Η Κυπριακή ποιητική παράδοση,η Κυπριακή ποίηση, έχει τις πηγές της πολύ βαθειά στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι τις εποχές εκείνες που ανδρώθηκε το έπος. Τόσο ο χαρακτήρας της όσο και το περιεχόμενο της καθρεφτίζουν την ελληνικότητά της. Με τις σκέψεις αυτές προσπάθησα και προσπαθώ να δημιουργήσω μια Ποιητική Ανθολογία του Ποιητικού λόγου των Κυπρίων Ποιητών/τριών. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας αναρτώνται και ανακοινώσεις για ποιητικές και γενικότερα λογοτεχνικές εκδηλώσεις αλλά και συνεντεύξεις Κυπρίων ποιητών/τριών, ώστε οι σκέψεις,οι ιδέες και οι ανησυχίες τους να γίνουν ευρύτερα γνωστές.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ
Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Κυπριακής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Κυπρίων Δημιουργών.

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

Εννα ΄ρτει τζιείν΄η μέρα / Δημοσθένους Χαράλαμπος


Στην όμορφην Τζερύνειαν μας έχω τζαι γιώ
να ‘ρίσω τζι από τα βάθη της καρκιάς εννά της τραουδήσω:
Στην μέσην έσιει εκκλησιάν σαν το πεζούνιν τ΄άσπρον
η θάλασσα της, το βουνόν, λιμάνιν τζαι το κάστρον

εν ζωγραφκιά που γίνηκεν που μάστρον δίχα λάθη
τζαι τζείνη ζωγραφίστηκεν μες της καρκιάς τα βάθη.
Στην ομορκιάν έν πλάσκεται στην πλάσην ούλλην άλλη
τζι΄ότι βλαστά στο χώμαν της μπλέει στο φως, στα κάλλη.

Το χώμαν της επότισεν με γαίμαν ένας γιός μου
να πάω εις τον τάφον του, χάρην Θεέ μου, δώς μου!
Λάδιν, τζερίν στο μνήμαν του πρώτην φοράν να τ΄άψω
με κλάμαν, κλάμαν του γονιού, με τζείνον να τον κλάψω!

Τα δάκρυα το γαίμαν του, να τόβρουν τζαι να σμίξουν
τζαι φκιόρα που το σμίξιμον να πιούσιν τζαι ν΄αννοίξουν
τζαι να μυρίσ΄ ο τάφος του με λευτεριάς αέρα,
πιστέψετε, αδέρκια μου, εννά ‘ρτει τζείνη ‘μέρα.

Να πάμε στη Τζιερύνειαν μας, στου Μόρφου, στο Βαρώσιν,
να σσίσουμε την Μεσαρκάν, μετά στον Άι Δρόσην,
εις το Καρπάσιν ύστερα τζιαι πιον ουλλ΄η παρέα
να πάμε εις την χάρην του, του Αποστολ΄Αντρέα!

Να πάρουμε τα τάματα, τες πίττες, το πεντάρτιν,
πιστέψετε αδέρκια μου, η μέρα τζιείν΄ εννά ‘ρτει.
Απόστολε Αντρέα μας, κάμε τζι εσού το θάμα,
που τους αγνοούμενους να πιάσουμε το γράμμα,

το γράμμα τζιείνον της χαράς να δκιώξει πόνους, κλάμα!

Εγιώ πιστεύκω, φίλε μου, εννά ΄ρτει τζειν΄η μέρα,
να πάμεν ούλλοι έσσω μας με Λευτεριάς αέρα!
Να πάμε εις τα σπίθκια μας, να ζιούμεν όπως πρώτα,
 να νοιώσουμε Λαμπρήν σαν πρίν, τα Γέννα τζιαι τα Φώτα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου