TO ΠΟΙΗΜΑ / Έλενα Σάββα Κιννή

 

Η πλημμυρίδα από πού ξεκινά;
Απογειώνονται οι σταγόνες της βροχής
όπως μια πέτρα από παλάμη παιδική.
Αδιάφορες τότε φιγούρες λικνίζονται
προς άγνωστο προορισμό.

Κοίταξε στα μάτια τη γαλήνη
μα δεν την αναγνώρισε.
Φάνταζε αναπάντεχα έγχορδο σκεβρωμένο.
Τον έκανε να επαναστατήσει.
Ήταν άλλες οι συχνότητες.

Μπορεί μια δεύτερη ευκαιρία
να θεωρηθεί
εκτός από προκλητική και επικίνδυνη;
Η σκουριασμένη του κραυγή
ραγίζει τώρα τον ορίζοντα
έσχατη παράκληση πριν τον τορπιλισμό.
Ήταν το χιόνι εκείνο
που τον έσωσε απ’ τη φωτιά;

Οι εμπνεύσεις τελευταία
κατηφορίζουν αμήχανα
ξενυχτούν επίμονα στο προσκέφαλό του
προσμένοντας επίδοξες συλλήψεις.
Πώς έγιναν ποίημα;
Μόνο εκείνος ήξερε
κι ας ήταν από την αρχή
ναυαγισμένο.