Μου δίνεται άγουρο
το φύλλο μιας αγκινάρας.
Πασαλειμμένο με λεμόνι και αλάτι
ωραίο στη γεύση
τραγανό και απρόσιτο.
Ύστερα, ένα ακόμα
κι άλλο ένα
ώσπου να λείψουν οι ανυπεράσπιστοι
-θέλει γερό στομάχι η αποστολή-
για μια καρδιά που μένει αλώβητη
κλειστή
μέχρι ν’ ανθίσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου