ΕΥΚΑΙΡΙΑ / Γεωργίου Δώρος

Είχα ένα σακάκι στο δημοτικό,
απ’ αυτά τα ωραία, τα αμερικάνικα.
Σχίστηκε από ένα ατύχημα, μια αταξία.
Το νούμερο ένα στο μανίκι έγινε μισό έντεκα.
Το χάρισα στο παιδί με τις πατερίτσες.
Σκληρά τα παιδιά και άμυαλα,
σκληρότερος και πιο άμυαλος εγώ.
Πήγα προχτές στην τράπεζα.
Τη βρήκα με την πληθώρα
των ευκαιριών που προσέφεραν εκεί
– λέρωσα και το παντελόνι μου,
αλλά ευτυχώς, μπορούσα να πάρω άλλο.
Ο ταμίας είχε πέντε ολοκαίνουργια δίπλα του –
μια επιπλέον υπηρεσία για τους πιο ανυπόμονους των
πελατών,
ατελείωτο στοκ.

ΝΕΑ… ΠΟΥΛΠΑ / Γεωργίου Δώρος

 

Κατηγορώ τον εαυτό μου
που δεν ξέρει τι Θέλει.
Από τη μια,
οσφραίνεται τη δύναμη της πεποίθησής του,
από την άλλη,
την αφήνει για δυο μεγάλες μπάλες παγωτό.
Ο ασθματικός είναι δυο φορές τρελός,
αφού πρέπει παράλληλα να επιτηρεί
την παραγωγή των φλεγμονών του
και να τελειώνει τις προτάσεις
με μια απομίμηση επιθανάτιου βρόγχου
– παιχνίδι ασφαλείας.
Ποια η μεγαλύτερη πράξη ετερονομίας
– έχοντας καρφώσει το χαμηλότερο σημείο του Θεού –
απ’ το να βλέπει κατάματα την Παναγία
λέγοντάς της μη ενοχικά πως
δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς,
όλα ήταν βάσει σχεδίου.
Θα ’χει μπουφέ και καφέδες στην κηδεία;
Τώρα, να κλάψω ή να φάω σουφλέ σοκολάτας
πριν σταματήσει η αναπνοή μου;
Τέλος πάντων, τι έλεγα;