Όσο μακριά και να ψάξεις την αθωότητα
θα πετάξει σαν άσπρο καναρίνι
να σ’ ανταμώσει.
Να έχεις ένα καλό λόγο
για τα μελανά χνάρια
στο διάφανο δέρμα του
και το κίτρινο πέρασμα
μες στα λευκά φτερά.
Με μειδιάματα στην ψυχή
να σκορπίσεις το φόβο τ’ ανθρώπου·
τα πουλιά δεν κατέχουν
καλά τη γη.
Ίσως μαθαίνουν μόνο
πως του κόσμου οι σκιές
εμφωλεύουν στα γκρίζα, νεφελώδη σύννεφα
για να εξαγνιστούν με τις πρώτες βροχές.
Να νοσταλγείς ένα άσπρο καναρίνι
απρόσμενα κι αναπάντεχα,
όταν της ποίησης τα αιφνίδια καλέσματα
δεν αφουγκράζεσαι
σαν ο χρόνος σε κοιτάει λακωνικά
φανερώνοντας του θνητού την αδύναμη φύση
να εξουσιάσει ακόμα
και το πέταγμα ενός μικρού καναρινιού,
ή την έμπνευση
τις στιγμές που η ψυχή διστάζει
μεταξύ γείωσης και κατάνυξης
αιωρούμενη με ρίσκο τη φαντασία.
Στα κλουβιά εύκολα ορίζει κανείς τη ζωή.
Μα ποιος το γνωρίζει;
Τα πουλιά, που έρχονται, φεύγουν
και συνομιλούν με εφημερεύοντες ποιητές.
Αθηνά Τέμβριου «Ήλιος και Άνεμος»
