Κάθε Ιούλιος
μια ρωγμή
χαραγμένη στο χρόνο
ένα σπάραγμα της μνήμης
κι’ αναμονή που σβήνει αδικαίωτη
σαν φλόγα κεριού
στην δροσερή αύρα της νυκτός
Κάθε Ιούλιος
ένα ταξίδι
στις ράγες της επιστροφής
ένα βαγόνι που ανατρέπεται
σε ανομολόγητες διαδρομές
και το βάρος των σταυρών
ασήκωτο.
Κάθε Ιούλιος
φεύγει
με τα συνθήματα γραμμένα
στις καλένδες
με τις φωνές να σβήνουν
σε αδιέξοδες διαδρομές
κι εμείς μετράμε χρόνια δίσεχτα.
Η άνοιξη στο μπαλκόνι
μέσα σε κρίνο λευκό απλωμένη
ανοίγει το παραθύρι του ήλιου
κι αφήνει τις ακτίνες
να χαράξουν στη μέρα
τις αιώνιες νότες ζωής.
Η άνοιξη με λευκή φορεσιά
αφουγκράζεται τις ανάσες
των επισκεπτών του δειλινού
κι ο λόγος της ένα χελιδόνι
που ραμφίζει τα ενδότερα
σώματος και ψυχής.
Η άνοιξη ένα λουλούδι
της θεάς Αφροδίτης βλαστός
κι εικόνα του παλιού παραμυθιού
που γεννιέται τις νύχτες
σε καμβά μεταξένιο των ονείρων
να κεντήσει το φως.
