Ρυτίδες τα μετάλλια
κοσμουν το πρόσωπό σου
‘Ομως τα μάτια ζωντανά
δείχνουν τον λογισμό σου
Σαν διηγείσαι τα παλιά
τα ξανα ζεις και πάλι
Μα όσα κι αν βρήκες στην ζωή
δεν έσκυψες κεφάλι
Γερτό κι αν είναι το κορμί
από των χρόνων βάρος
Η περηφάνια εκεί, ορθή
μέχρι που να' ρθει ο χάρος
Η πείρα φωτοστέφανο
στο γέρικο κεφάλι
που λέει αναστενάζοντας
“αχ να' μουν νιος και πάλι
Να ξαναζούσα την ζωή
ξανά να ζούσ' αγάπη
ακόμα μια φορα κι εγώ
να ‘παιρνα την χαρά της
Που με γεμάτη την ψυχή
να πω στον χάρο “πάμε”
πάρε με στο ταξίδι σου
που πίσω δεν κοιτάμε
ΜΑΡΟΥΛΛΑ ΠΑΝΑΓΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου