Κάτω από την Πανσέληνο του Ιουλίου

 

Πραγματοποιήθηκε την 29η Ιουλίου 2026, στην Λάρνακα, ποιητική εκδήλωση με θέμα το Φεγγάρι του Ιουλίου. Κατόρθωσα και συνέλεξα 4 ποιήματα που απαγγέλθηκαν στην εκδήλωση και σας τα παραθέτω: 

ΚΟΥΝΟΥΠΙ ΤΙΓΡΗΣ /Παύλος Ανδρέου
 
Σε ανήλιαγο σοκάκι
βουίζει ένα κουνούπι
παγιδευμένο
σταγόνες αγωνίας στα φτερά του.
«Προσοχή στο φως.
Είναι αναξιόπιστο.
Θάνατος εξασφαλισμένος.
Θανάσιμη παγίδα χωρίς έλεος».
Ο εξολοθρευτής με βλέμμα έκπληκτο ρωτά:
«Μιλούν και τα κουνούπια;»
Το έντομο εξοργισμένο στροβιλίζεται.
Απαιτώ εκεχειρία.
Απόδραση από το τεχνητό μαρτύριο
των LED.
Μη με εγκλωβίζετε στη δίψα των αισθήσεων…»
Τα βράδια της υπομονής
μεταμορφώνεται σε τίγρη ανελέητη.
Ρουφά το αίμα μας αχόρταγα
μέσα από αντανακλάσεις προβολέων
των διερχόμενων ασθενοφόρων.
Αποκτά διαστάσεις γιγαντιαίες
υπαγορεύοντας μεθοδικά τις τύψεις μας.
 
 
 **
 
 
 

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΕΞΟΔΟΣ ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ / Γιώργος Μολέσκης
 
Απόψε μ’ έχουν βομβαρδίσει ανελέητα οι ειδήσεις.
Μ’ έχουν κάνει ένα ερείπιο
σε κάποια πόλη της Συρίας,
ένα ορφανό παιδί που κλαίει
πάνω στο νεκρό σώμα του πατέρα του
σε μια έρημο στο Ιράκ,
έναν μετανάστη πάνω στα κύματα,
έναν πρόσφυγα που πορεύεται μόνος σε ξένη γη.
 
Βγαίνω στον δρόμο, περπατώ σε μια πόλη
μοιρασμένη από τον πόλεμο,
που είδε φόνους και βιασμούς,
έκλαψε νεκρούς και αγνοούμενους,
μια πόλη
που κουρνιάζουν πάλι στις έρημες γειτονιές της
καινούριοι πρόσφυγες, άλλοι μετανάστες.
 
Περπατώ μόνος, στο σκοτάδι και στο κρύο,
από πάνω με κοιτάζει αδιάφορη μια πανσέληνος
κι από ένα ηχείο στη γωνιά του δρόμου
φτάνει στ’ αυτιά μου  η φωνή του Βέρντι
σ’ ένα μεγαλειώδες πολυφωνικό κρεσέντο:
tutto nel mondo è burla! …
Σολίστες, μουσικοί, χορός,
ξεχωριστά και όλοι μαζί:
tutto nel mondo è burla! …
 
Όμορφα, μαγευτικά που ο συνθέτης
έβαλε την πικρή αυτή τελεία
στο τέλος μιας πορείας
που άγγιξε την τελειότητα.
 
Περπατώ κι ο Βέρντι με ακολουθεί
δωροδοκώντας με
με τη μαγεία της μουσικής του:
tutto nel mondo è burla!
 
 
Από τη συλλογή «Ανοιχτός ουρανός».
Εκδόσεις Βακχικόν 2022
 

**
 
 
La luna luminosa / Ιωάννα Παπαντωνίου
 

Και είπε το φεγγάρι...
Όταν πάψει η βαρύτητα να με κρατά δέσμιο στο αχανές,
στο πηγάδι των ευχών θα αφήνομαι τις νύχτες.
Σαν νόμισμα χρυσό για την εκπλήρωση των στίχων θα κυλάω....
Για τους ποιητές που ξάγρυπνοι θα απαγγέλλουν τις σιωπές μου
μια δέσμη φωτός θα κρύβω.
 
Είναι φορές που λέω να παρατείνω την περιφορά μου
και να παραμείνω στην αθέατη πλευρά της Γης...
Θα  γίνω το τόπι στα χέρια του παιδιού
που ανάμεσα στα ερείπια δεν έπαψε να παίζει
ή ακόμη πρόσωπο δίχως προσωπείο,
αυτό που πρόκειται να ανασύρουν οι διασώστες.
Τι κι αν κάποια μέρα καταγραφώ ως λάφυρο πολέμου;
Εύκολα θα με μεταπωλήσουν οι πλανόδιοι στις αγορές του κόσμου.
Λυχνάρι που αναβοσβήνει θα με πουν άλλοι.
Θα αρκεί αυτό να διαβαστούν τα ανορθόγραφα στους τοίχους;
Είθισται με λευκή μπογιά να ξεκινά η ανοικοδόμηση.
Και είναι αλήθεια...
Κάτω από μια πανσέληνο γίνονται τα θαύματα.

***
 
 
Το ύστερο φεγγάρι ενός πολέμου / Δημήτριος Γκόγκας
 

Πάνω από εξήντα χρόνια έχω στη μνήμη μου το φεγγάρι του Ιούλη
Ακόμα δεν ξέρω εάν μου αρέσει το χρώμα του
Ακόμα δεν γνωρίζω εάν το σχήμα του θα έπρεπε να είναι ο κύκλος
τι και αν κύκλος είναι το σχήμα της ζωής μας
 
Εισβολή, θάνατοι, αγνοούμενοι, σκλαβιά, εγκλωβισμένοι
Συνομιλίες και πάλι συνομιλίες για το αυτονόητο: τη λευτεριά
Για να βλέπω το φεγγάρι του Ιούλη ελεύθερο
 
Εγώ κάθομαι πάντα την άκρη της βεράντας
Από εκεί έχει καλύτερη θέα
Και πιο σωστά διαβάζω τις λέξεις
Σε κείνα τα κιτάπια του μαύρου ουρανού
Που φέγγει το φεγγάρι
Διαβάζω καλύτερα τις λύσεις, τ
ις δεσμεύσεις, τις αντεγκλήσεις, τις υποδείξεις
Διαβάζω καλύτερα κάτω από το φως του.
 
Κι όταν βαθύτερα φτάνει το βλέμμα στο κενό
Θυμάμαι εκείνο που μάθαινα
Το τραγουδάκι εκείνο
«φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ…»
Κι έλεγα
δεν θα αφήσω ποτέ την πατρίδα,
δεν θα αφήσω ποτέ την αυλή
το σπίτι που μεγάλωσα
Δεν θα αφήσω ποτέ το χέρι σου
Δεν θ αφήσω να φύγει ποτέ από το μυαλό μου
το φεγγάρι της πατρίδας
Το φεγγάρι του Ιούλη