Ξετυλίγεται ο μίτος...
Στον λαβύρινθο των υπόγειων καταφυγίων
τόπι γίνεται πολύχρωμο...
Κυλάει προς την έξοδο...
Το παιδί προπορεύεται...
Ανάμεσα στα ερείπια μας καλεί
να παίξουμε κρυφτό...
Μαζί να σκορπίσουμε τις γαλάζιες χάντρες...
Αφουγκράζεται τα παραμύθια μας σαν σιγούν οι σειρήνες.
Άραγε θα ζήσουνε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα;
Της προσφυγιάς τα καραβάνια ακολουθούμε...
Στοιβάζουμε τους μπόγους των ονείρων στην προβλήτα.
Ξαποσταίνουμε...
Εκείνο;
Ταΐζει στις χούφτες το λευκό του περιστέρι
με τ’ ουρανού το μάννα.
Οι μάνες μακριά...
Ασυνόδευτο δηλώθηκε αργότερα στα σύνορα...
Ένας ακόμη αριθμός στον κατάλογο.
Παιδί ήτανε... Δικό μας...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου