Σάββατο 19 Αυγούστου 2023

9 Ποιήτριες της Κύπρου / 9 ποιήματα

 

Σαν καινούργιος Διογένης
/ Ειρήνη Ανδρέου
 
Είναι στιγμές που νιώθω
πως τούτος ο κόσμος δεν είναι για μένα
ή πως γεννήθηκα σε λάθος χρόνο.
Είναι στιγμές που δεν θέλω να μιλώ
αφού σας βολεύει το ψέμα...
Να κλάψω ζητώ σ' ένα ώμο...
Ένα μόνο!
Υπάρχει, ρωτάω, σε τούτο
τον κόσμο;
Σαν καινούργιος Διογένης με φανάρι
έναν άνθρωπο μονάχα αναζητώ...
και μια τον βρίσκω και μια τον χάνω
πίσω από μάσκες παίζει κρυφτό.
Ένα προφίλ φανταχτερό
και μία σάπια κοινωνία από πίσω,
με το φανάρι πια σβηστό,
ξεγελώ τον εαυτό μου για να ζήσω
και μια ζωή που μου 'λαχε
έτσι ανούσια στο ψέμα να σκορπίσω.
Είναι στιγμές που θέλω
όλο τον κόσμο ν' αγκαλιάσω να φιλήσω..
Αλήθεια σας λέω, το θέλω τόσο!
Θέλω τον έρωτα τον όμορφο να ζήσω
μία στιγμή πριν ξεψυχίσω.
Αλήθεια σας λέω, το θέλω τόσο.
Είναι οικτρό πως έζησα να μετανιώσω...
 
 
**
ΑΝΤΙΤΥΠΑ / Νέβη Αστραίου
 
 
Ψάχνω να βρω το θεϊκό στοιχείο μέσα σου
για να μπορέσω να θαυμάσω τη μορφή σου
σε ένα κόσμο με πληθώρα από αντίτυπα
ίδιες μορφές που αναπαράγονται
και συμβαδίζουν με τα συγγενικά του χρόνου
ψάχνω να βρω το ένα το μοναδικό
αυτό που θα γεμίσει λάμψη την ψυχή μου
με όλο το φως που θα εκπέμπει στο κάθε βήμα του
αυτό το ένα που δεν κοπιάρεται στη θύελλα του χρόνου.
 
 
**
Τελείωσε το θαύμα / Ζέλεια Γρηγορίου
Τελείωσε το θαύμα
Τυλίξανε τις τέντες
Πακετάραμε τα σύνεργα
Διπλώσαμε τα κουστούμια
Διπλωθήκαμε
Να αντέξουμε
Να χωρέσουμε
Οι οικονομικές θέσεις είναι πάντα μικρότερες
στις πτήσεις της επιστροφής
**
ΜΕΓΕΘΗ / Καϊμακλιώτη Αγγέλα
 
 
Όταν εκφωνούνται
τα μεγάλα λόγια
στους μεγάλους ναούς
οι αγνοούμενοι
στα μικρά τους φέρετρα
δολοφονούνται
με μικρές επαναλήψεις.
 
 
**
[ Σε φωνάζω περιστέρι...] / Παπαγεωργίου Αδελαίδα
 Σε φωνάζω περιστέρι
που αναδύεται μέσα στο φως,
αθώο και μειλίχιο
ανίκανο τη κακία του κόσμου να αντέξει
Σε περιμένω να ρθεις
να φέρεις βροχή και καταιγίδες
Σήμερα για κάποιο περίεργο λόγο κρυώνω,
ταξίδεψε μέσα μου
η αδιαφορία του κόσμου,
η Θάλασσα ανίκανη πλέον
να φέρει τη μοίρα μου πιο κοντά,
μονάχα αλμύρα και άμμο
Περπατώ μονάχη τον πόνο μου
βγαίνω στο φως όπου και νάναι,
η ειρήνη σκότωσε το περιστέρι
σύμβολα, συμβολισμοί καταρρίφθηκαν
σε ένα πυρπολυμένο ουρανό
Τα σύννεφα αραίωσαν,
καμμιά ένδειξη για βροχή ακόμα…
 
 
**
ΚΑΘΕ ΛΕΞΗ / Κλεοπάτρα Robinet

Η κάθε λέξη
είναι, μια διέξοδος
ένα μήνυμα
πολλές φορές γραμμένο
μες στη στενοχώρια
μες στην αδιαφορία της μέρας.
Το κάθε ποίημα
είναι μια δήλωση Αγάπης
μιας στιγμής αιωνιότητα
σαν αστραπή!
**

 
Τα δέντρα / Τέμβριου Αθηνά
Είμαστε σαν τα δέντρα
κάτω απ’τον ήλιο,
ούτε μια στάλα νερό
τα δρόσισε μέσα στο καλοκαίρι.
Όμως οι ρίζες άπλωσαν
βαθιά μέσα στη γη
καλά κρατάνε τα κλαδιά,
τα φύλλα σαν ψυχές
γρικούν πρωί και βράδυ.
Είμαστε σαν τα δέντρα.
Η ανάσα, τ’όνειρο ενός παιδιού
την ώρα της ανάπαυσης
κάτω απ’τον ίσκιο μας,
μέχρι να διανύσει ο χρόνος
τις μέρες της σιωπής,
για να γευτούμε τη δροσιά του κόσμου.
 
**
Ξυπνά αυτός ο κόσμος / Τουμαζή Έλενα – Ρεμπελίνα
 
Η θάλασσα τριανταφυλλιά από τον επικείμενο ερχομό
Μόνον τιτιβίσματα στο ήσυχο διάστημα
κι αραιά γουργουρητα
ερωτικά παράπονα στην πρωινή σιωπή
Τα τελευταία χελιδόνια με προσπερνούν
υπόμνηση φθίνουσας χαράς
και δυο καρτερικά κορακια
στη λοξή χαμηλή στέγη
εκλιπαρούν για λίγο μάννα
Μα εσύ
στέκεις ακόμη ριζωμένος μπρος στη πόρτα μου
και μου την φράζεις.
Από τον κάτω κόσμο.
 
 
**
Συνοχηδόν / Ελένη Τυρίμου
 
Τώρα το σπίτι μας γυμνό
η απουσία βασιλεύει,
η σφραγίδα της σιωπής
είναι ταφόπετρα στην πόρτα μας.
Η μάνα μας δεν περιμένει το σπλάχνο της,
ο πατέρας δεν θα σε ορμηνέψει
έφυγαν για το μεγάλο ταξίδι...
Μα εσύ! ανθίζεις
έξω στην αυλή μας,
κάθε μέρα ανατέλλεις
με το άπιαστο φώς
τις νύχτες μιλάς
με τα άστρα
τους δείχνεις τις αιώνιες πια πληγές σου,
τα ματωμένα σου ρούχα,
τις σφαίρες που σταμάτησαν την ζέστη αναπνοή σου,
τα βελούδινα όνειρα σου,
γνέφεις στο ματωμένο φεγγάρι μην ξεπορτίσει στο άπειρο.
Σφιγμένη ή έφοιβη ψυχή σου
καλείς τα γοργά σύννεφα μην φύγουν
και φανεί η σκιά σου, έτσι όπως τότε σε εκείνες τις μαύρες μέρες του σκότους, της ανελέητης φωτιάς,
του λυσασμένου αδησόπιτου φονικού, μέσα από τους καπνούς,
να μετράς λεπτό προς λεπτό τον πληρωμένο θάνατο
την ώρα των λέξεων,
να τρέμεις στην αγωνία του φόβου του τέλους.
Τώρα στο σπίτι μας φωλιάζουν οι γλυκόπικρες αναμνήσεις εκεί ακάθεκτες.
Πότε το μακρόσυρτο μυρολόι
και πότε ο απόηχος του γέλιου της χαράς και της ζωής.
Η μυρωδιά απτό ιδρώτα του πατέρα,
το ζεστό γλυκό ψωμί της μάνας μας.
Η παγωνιά δεν πέρασε από καμιά χαραμάδα
ουτε την ψυχή
ούτε! στην καρδιά
Η σφραγίδα της σιωπής δεν νέκρωσε τα κύτταρα
την μνήμη, τους νοέρους παλμούς.
Ακούω τις φωνές μέσα από την παγωμένη ταφόπετρα του χρόνου
σε κάθε γωνιά του σπιτιού μας,
στο ξέραμένο μας κήπο
σε κάθε ακτίδα φωτός.
Το σπίτι μας τόσο φτωχό,
Μα τόσο πλούσιο!
Η ταφόπετρα ανθίζει
δεσπόζει τη ζωή πέρα από το θάνατο,
ένας διαχρονικός όρος μετρητής του άπειρου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου