ποίηση, / Ηρακλέους Κατερίνα

οι σιγανές βροχές, οι καταιγίδες,

οι αστραπές, το χιονόνερο, ο σκοτεινός ουρανός της μέρας, ο ήλιος της δικαιοσύνης,

ο καιρός συνυπάρχει με της ψυχής

τους κεραυνούς, μαζί με την αλησμόνητη ομορφιά κάποιων στιγμών ..

και γ ρ ά φ ε ι!

ΤΕΧΝΟΥΡΓΙΑ ΠΟΙΗΤΗ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ / Ιωσηφίδης Ιωσήφ

 

Δαίμονες κι άγγελοι αναπαύονται, αυτός ξαγρυπνά,

γλιστρά στο σκοτάδι με πρόχειρα ρούχα δουλειάς,

με φακό και σύνεργα, λες κι είναι τυμβωρύχος.

Σκοντάφτει σε κάτι σαν πέτρα και τη μαζεύει,

έχει όψη ασήμαντη, θολή, με άχαρες πλευρές.

Ούτε τεχνίτης είναι, ούτε επιστήμων,

όμως παίρνει τα εργαλεία και τη δουλεύει,

της φτιάχνει πολλές συμμετρικές επιφάνειες,

τις γυαλίζει… και μέσα απ’ το διαμαντένιο πρίσμα

διαπερνά ανάλαφρα το φως των αστεριών.

Κάποια μέρα θα τον πουν ποιητή,

μια που έκανε χρήση ύλης ταπεινής

και την τεχνούργησε έτσι ώστε

το φως να τη διαπερνά.

.

Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης

ΚΟΥΤΑΒΙ / Φράγκος Γιώργος

 

Καχεκτικό κουτάβι ο έρωτας,
ζαρωμένο στον καναπέ του σαλονιού μας.
Μάλλινη κουβέρτα, ο παρατατικός που το σκεπάζει.
Γαβάθα με γάλα, ο αόριστος στα πόδια του.
Κι ένα κόκαλο βρασμένο, ο υπερσυντέλικος στο πλάι του.
Όμως αυτό ποθεί
του ενεστώτα τα παιγνιδίσματα,
ο παρακείμενος έστω,
να του ρίξει τη μπάλα
κι αυτό λαχανιάζοντας
να τρέξει να τη φέρει.
Όμως αυτό λαχταρά
του στιγμιαίου μέλλοντος τους κραδασμούς,
του συντελεσμένου μέλλοντος τις αυτάρεσκες ανάσες,
πόσο μάλλον του μέλλοντος διαρκείας
τα γλυκά γουργουρητά.

ΧΑΜΟΓΕΛΑ / Φράγκος Γιώργος

 

Το κρατικό θέατρο σημαιοστολισμένο για την πρεμιέρα
Στο φουαγιέ τα μέλη του Δ.Σ.
να υποδέχονται με σαρδόνια χαμόγελα τους επίσημους προσκεκλημένους
Χαμόγελο – φρεγάδα, της κλίμακας άλφα δεκαέξι,
για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας
Χαμόγελο – ταχύπλοο σκάφος, της κλίμακας άλφα δώδεκα,
για τους βουλευτές
Φευγαλέο χαμόγελο – σκουτεράκι, στη βάση της κλίμακας,
για τον ρεπορταράκο που μπήκε τελευταίος στον προθάλαμο.
Και πικροχαμόγελο – υπερωκεάνιο
εκ μέρους του μεταστάντος δραματουργού
που εξ ουρανού αντελήφθη
το δράμα της κλίμακας των αξιών μας.

ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ I / Φράγκος Γιώργος

 

Αρσακειάδες αλλοτινών εποχών
σε πάρτι ξέφρενα
με ημίγυμνες κορασίδες.
Φτωχοί συγγενείς
σε γαμήλια δεξίωση
νεόπλουτων νεονύμφων.
Τα βιβλία της ποίησης
στα κυπριακά βιβλιοπωλεία.
Στριμωγμένα, σφηνωμένα
ανάμεσα σε λογής – λογής
ευπώλητα και φανταχτερά χαρτικά
ασφυκτιούν, υποφέρουν, πονούν.
Μα σαν σβήσουν τα φώτα
και γυρίσει αντίστροφα η καρτέλα
από το “open” στο “closed”
οι στίχοι ξεγλιστρούν απ’ τις σελίδες
ψιθυριστά – ψιθυριστά μα παθιασμένα
και στροβιλίζονται συναμεταξύ τους
στους ρυθμούς ενός κελαριστού βαλς
εκβάλλοντας συνάμα ο καθένας
τη δίκιά του μελωδία.
Το πρωί οι πωλήτριες
ταχτοποιούν από ’ξαρχής
τα στραβοβαλμένα βιβλία
και νιώθουν στ’ ακροδάχτυλα
το ελαφρύ λαχάνιασμά τους.

Συνομιλίες με τον Πενταδάκτυλο ( ΠΟΥΛΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ)

 

 

Τον συναντάμε καμιά φορά στο δρόμο μας

και πάμε ν ‘ αλλάξουμε δρόμο, να μην πέσουμε

πάνω του∙ τότε είναι που πέφτει μ ‘όλο το βάρος

του πάνω μας, να μας κόψει μια και καλή το δρόμο!

Κι είναι τα δάκτυλα του σαν δάκτυλα πολύξερης

Αράχνης, π ‘όσο και να καταστρέψουν τους ιστούς της,

όλο και τους παίρνει από την αρχή, να μην αφήσει το σάλιο της

ποτέ να στερέψει !

Τρόπους που βρίσκουμε, για να το σκάμε από το βλέμμα του!

πόσες παραλλαγές, να μη μας ξεχωρίσει στο πλήθος

και μας ξετρυπώσει από τη τρύπα μας και μας στήσει

απέναντι του, να δηλωθούμε και να δηλώσουμε!

Είναι ψηλός και απότομος  και δεν παίρνει από κουβέντες !

κι απ ό,τι λένε, το βλέμμα του κόβει σαν σπαθί! 

Πώς να συνομιλήσεις μαζί του μ όλα αυτά που σέρνουμε

 πίσω μας και μ έναν εαυτό κρυμμένο διαρκώς από πίσω μας! 

Και φτάσαμε στο σημείο να τον εκλιπαρούμε να φορέσει

 τα ρούχα μας, να μας ανεβάσει ,έστω και σαν παλιάτσους,

στη ράχη του, να αισθανθούμε για λίγο το ύψος ή ,και το ρίγος του!

Αστείοι πού ’μαστε! να περιμένουμε από ένα βουνό

και προπάντων έναν Πενταδάκτυλο – και τονίζω

το χαρακτηρισμό Πενταδάκτυλο- να κατέβει σε μας,

να μας ανεβάσει στο ύψος του∙ και το ακόμα χειρότερο

να σηκώσει το βάρος μας κάνοντας μας προς στιγμή

να αισθανθούμε απελεύθεροι!

Και δε ντρεπόμαστε που, έστω και σαν σκέψη

τον καλούμε να πάρει τη θέση μας,  αυτός να κάνει

εκείνο π ‘ούτε σαν σκέψη τολμούμε να κάνουμε!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ   ‘’ ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΝΤΑΔΑΚΤΥΛΟ ‘’ 2018