Κωστέρης Χαράλαμπος (μικρή αναφορά)

Γεννημένος στην Κύπρο, απέκτησε για δεύτερη πατρίδα την Κρήτη, σπουδάζοντας ψυχολογία στο Ρέθυμνο. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο πεδίο της ψυχολογίας της υγείας στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο πεδίο της κλινικής ψυχολογίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Ζει και εργάζεται στην Κύπρο, ενώ παράλληλα ερευνά θέματα όπου η ψυχική υγεία συνυφαίνεται με την σωματική.

Αλήθεια

Σε τι χρειάζεται η αλήθεια αν είναι φλόγα;

Το ξέρει μέσα του όποιος κρύβει παγετώνα.

Και το οξυγόνο του κρατάει για όλα εκείνα

που δεν τα βρίσκει η φωτιά και που είναι λίγα.

Σε μια γωνιά ένας σωρός από βιβλία.

Με όψη σκισμένη, ορίζουν την ανησυχία.

Γι'αυτά ο χρόνος, χρόνια τώρα, κάνει αγώνα,

μα δεν παντρεύεται η μούχλα, αντέχει ακόμα.

Ποια μέθοδος μετράει την αυτογνωσία;

Αυτή που ορίζει την καννίβαλο φοβία.

Απ'τα δυο ένστικτα ποιο αγαπάνε οι μάγκες;

Αυτό που τρέφει τις κρυφές τους τις ανάγκες.

Το δέρμα πίσω από τη μάσκα μας ποιος βλέπει;

Αυτός που αργά και ίσως νωρίς το καταστρέφει.

Που δείχνει πως αληθινός φίλος είναι ένας,

όποιος στον τοίχο θα μας στήσει. Αλλιώς κανένας!

Γι'αυτό σου λέω, πες μου ποια έχεις αλήθεια.

Αλλιώς θα λες μέχρι το τέλος παραμύθια.

Ζήσε υπερήφανα νωρίς και μείνε ξύπνιος...

Είναι νωρίς για σένα ο ύπουλος o ύπνος.

Τροπο-ποιήσεις

Σε πόλη ξένη όταν βρίσκεται ο άνθρωπος

και αναλύοντας εικόνες των σωμάτων,

αντιλαμβάνεται πολλά απ' τα συναισθήματα

που έγιναν σύμβολα στο δέρμα αθώων θυμάτων.

Όνειρα που δεν ειπωθήκαν', μικρά τραύματα

κι αυτοί παιδία κάποιων γονιών κάπως φευγάτων,

γίναν' τατουάζ που προστατεύουν μπράτσα αδύναμα

κι ασφάλειας αίσθημα παρέχουν που είναι άδειο.

Με σκουλαρίκια η τροποποίηση του δέρματος

εμπεριέχει μια βία χωρίς πάτο

ανθρώπων που άνοιξαν πληγές γιατί απορρίφθηκαν

ή έτσι βίωσαν την απώλεια των άλλων.

Και δεν υπάρχουν συνταγές, ούτε τεχνάσματα

για να κρυφτεί μέσα σε σύμβολα ο πόνος

αυτός που αν και οι νέοι ζουν σε χώρες θαύματα

θα είναι πάντα προς το σώμα δολοφόνος.

ομήρου ποίησις

Είναι βράδυ. Και σκοτάδι.

Είναι βράδυ. Και σκοτάδι.

Είναι βράδυ. Και σκοτάδι.

Εγώ το βράδυ. Εσύ σκοτάδι.

Σε είχα χτίσει, σε είχα κλείσει, σε μια δίνη, σε ένα σπίτι

κι είχα αφήσει, απλά μια βρύση, ανοιχτή, νερό να χύνει.

Μην ακούνε όλοι οι φίλοι, τη φωνή σου πως πασχίζει,

να βρει λύση, μη λυγίσει, όμηρος που θα μιλήσει.

Σε μια κρίση, μου'χες φύγει, να ξεχάσεις, ποιος σ'αφήνει;

Ό,τι κρύβεις απ'τη μνήμη, σε κουτί Πανδώρας κλείνεις.

Μακριά μου τρέχεις ήδη, μα είμαι μέσα σου στολίδι,

μες τη σκέψη, μες τη λήθη, της αντίληψης σου φίδι.

Είσαι μύηση, είσαι η λύση, στη δική μου ένοχη φύση

και με πίστη, έχω χτίσει, μια φωλιά, μέσα να ζήσεις.

Θα'ν'ληστή κι ομήρου φύση, δέσιμο σαν κακοποίηση,

θα με θες, μα θα με φτύνεις, σύνδρομο Στοκχόλμης... ποίηση!

Πότε θα'ρθεις; Είναι βράδυ.

Πότε θα'ρθεις; Είναι βράδυ.

Πότε θα'ρθεις; Είναι βράδυ.

Πρέπει θα'ρθεις... στο λιμάνι.

REM

Οι σκέψεις επαναλαμβάνονται

από χαρά, φόβο ή συνήθεια.

Ποιές λέξεις εξωτερικεύονται;

Φωνητικά όλα είναι σύμβολα;

Με όσα αποφεύγουμε να πούμε

τη μέρα όσα κρατάμε στη σιωπή,

πλανεύτρα η νύχτα σαν πουλί που είναι

θα τρέφει αϋπνία το κορμί.

Θα κάνει τα δικά της τα κουμάντα,

ιεροτελεστίες, δίκες μυστικές,

στ'απόκρυφα του νου μας μονοπάτια

δυσλειτουργίες θα σπέρνει σαν κριτές.

Δοκιμασίες με όνειρα σε στάδια,

δραστηριότητες ταχείες οφθαλμικές,

παράδοξου ύπνου εφιαλτικά σενάρια,

το τίμημα όσων νιώθεις μα δε λες...

Συμπαρουσίαση της ποιητικής συλλογής ''Σκοτεινή συγκατοίκηση'' της Φροσούλας Κολοσιάτου και της ποιητικής συλλογής ''Ναρκοσυλλέκτρια'' της Ευφροσύνης Μαντά-Λαζάρου

Τρίτη 10 Μαρτίου 2015, 8:30 μμ

poems ‘n crimes των Εκδόσεων Γαβριηλίδης, Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι (60 μέτρα από το μετρό), τηλ.210-3228839Συμπαρουσίαση της ποιητικής συλλογής ''Σκοτεινή συγκατοίκηση'' της Φροσούλας Κολοσιάτου και της ποιητικής συλλογής ''Ναρκοσυλλέκτρια'' της Ευφροσύνης Μαντά-Λαζάρου. Θα μιλήσουν η Παυλίνα Παμπούδη, ποιήτρια, ο Κώστας Τσιαχρής, φιλόλογος, ο Χρίστος Κρεμνιώτης, ποιητής, και η Αλεξάνδρα Ζαμπά, πρόεδρος του συνδέσμου Κυπρίων Ιταλίας ΝΗΜΑ, ποιήτρια και θεατρική συγγραφέας. 

Ποιήματα θα διαβάσουν η Ασημίνα Ξηρογιάννη, ποιήτρια, και η Σοφία Ανδριανού, τραγουδίστρια. Την εκδήλωση θα χαιρετίσει η Μαρία Παναγίδου, μορφωτική ακόλουθος του Σπιτιού της Κύπρου.

TO MΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ

θα κοιμάσαι ακόμα τόσο βαθιά

όταν εγώ δεν θα υπάρχω;

Θα κρατάς ακόμη το ίδιο πλευρό στο μαξιλάρι

σαν μικρή ανάπαυση του ονείρου σου

που το κουράσανε οι φωνές της μέρας;

Και λέω πως θα φύγω

τόσο λυπημένα όσο όταν ήρθα

όσο όταν δεν σε ήξερα

κι εσύ ίσως να μου φιλήσεις ξανά τα μαλλιά

μαζί με τον άνεμο

που θα μου παραδίδει τα όπλα του

για να φυσήξω ανάλαφρα και μόνη μες στο σύμπαν

Είναι λοιπόν ένα ταξίδι τόσο μικρό

Ίσα που προλαβαίνεις να χαϊδέψεις τα παιδιά τα όνειρα

κι εκείνα άξαφνα γερνούν σε μια ταινία τρόμου

αποστεωμένα, παραμορφωμένα , αγνώριστα

Εσύ στο τέλος περιμαζεύεις σημειώματα

αποκόμματα

τελείες κι ερωτηματικά

για το μεγάλο ερώτημα του Σύμπαντος

ΠΕΝΤΕ ΧΑΪΚΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΥΚΛΑΜΙΝΟ / Ρούλα Ιωαννίδου-Σταύρου

Αθόρυβα ήρθες

πως με ξάφνιασες πάλι

ανθάκι γλυκό!

Κυκλάμινό μου

σκυφτό κεφαλάκι μου

πως με σκλαβώνεις!

Από τ' αψηλά

ταπεινά με κοιτάζεις,

κτυπά η καρδιά.

Μου χαμογελάς

της καρδιάς μου λουλούδι

κυκλάμινό μου!

Κυκλάμινό μου

το ισχνό σου κορμάκι

πόσα μου 'μαθε!

ΝΗΣΙΩΤΙΚΑ / Ρούλα Ιωαννίδου-Σταύρου

Σπιτάκια λευκά

γαλάζια παράθυρα

μπαλκόνια ψηλά.

Βλέπω μακριά

βαρκούλες σε πέλαγο

κάτασπρα πανιά.

Ο ήλιος καυτός.

Παγωτό τριαντάφυλλο

στην παραλία.

Κατακόκκινη

μέρα καλοκαιρινή

στο μπαλκόνι μου.

Μυστικά κρυφά

το τραγούδι τ' ανέμου

στην καρδιά λέει.

Από μια ρωγμή

των κυμάτων ο φλοίσβος

μπαίνει στο σπίτι.

Ήλιος ρίχνεται

σε πέλαγο γαλάζιο

και δροσίζεται.

Το μεσιμέρι

η πέτρα καίει πολύ.

Μην την αγγίζεις.

Δίπλα στο κύμα

στα χαρτιά μου σκυμμένη

γράφω, διαβάζω...

Ο ΓΥΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ / Ρούλα Ιωαννίδου-Σταύρου

Η θλίψη βαθιά

που δεν βρίσκει πια ξανά

πράγματα παλιά.

Βροχούλα, βροχή

μονάχη ξεκίνησε

τον κόσμο να δει.

Πόση μονάχη

της βροχής η σταγόνα

σαν ταιδεύει.

Σταγόνες βροχή

περνώ περιδέραιο

σε λευκό λαιμό.

Κοίτα! Ουρανός!

Σύκωσε το σύννεφο

ψηλά, πιο ψηλά.

Βροχούλα, βροχή

μεθυσμένο τραγούδι

που να πηγαίνεις?

Τραγούδι βροχή

ποτάμι που κύλησε

γι' αλλού έφυγε.

Βροχούλα φέρνει

τραγούδια του έρωτα'

το τζάμι κτυπά.

Βροχούλα κτυπά

το τζάμι τικ τακ, τικ τακ

σαν μικρή καρδιά.

Βροχούλα κτυπά

το τζάμι της μνήμης μου

να την ξυπνήσει

Γλυκιά συντροφιά

βροχούλα φθινοπώρου

στην μοναξιά μου.

Πόσο όμορφα

βροχούλα, συντροφιά μου

παραμύθια λες!

Μύρια μυστικά

βροχούλα ψιθυρίζει

στ' αυτί μου, κρυφά.

Το φθινόπωρο

ομπρέλες πολύχρωμες

κοίτα ανοίγουν!

Κίτρινα φύλλα

πέταξαν τα όνειρα

με τον άνεμο.

Ζηλεύω πολύ

σταγόνας το κρύσταλλο

που λάμπει στο φως.

Βρέξε σύννεφο.

Δίψασε η γη πολύ.

Σε περιμένει.

Νερό κρύσταλο

ποτάμι ταξιδεύει

τη γη ποτίζει.

Χρυσό τοπίο.

Φύλλα φθινοπωρινά'

κιτρινο χαλί.

ΧΕΙΜΩΝΑΣ / Ρούλα Ιωαννίδου-Σταύρου

'Aνεμος πήρε

τ' ανέμελα νιάτα μας

κι' ήρθε το χιόνι

Στην καρδιά πάλι

το χιόνι στοιβάχτηκε

Μπα! Ποιος γνοιάζεται!

Χειμώνας περνά

μεσ' από την ζωή μου

Θα φύγει, λέω.

Σύννεφα πυκνά

χιόνια στο δέντρο λευκά

χειμώνας ξανά.

Ομπρέλες! βροχή!

Κατακλυσμός στην ψυχή

στα μάτια δάκρυ.

Κρύο, παγωνιά'

στο τζάκι μας ζεστασιά'

στο σπίτι πάλι.

Ήρθε χειμώνας'

κοιμήθηκ' ο έρωτας

κατ' απ' το χιόνι.

Μην ψάχνεις να βρεις

τραγούδι στον άνεμο.

Μονάχα βροχή.

Αστραπή πέφτει

στο σώμα του έρωτα

να το σκοτώσει.

Βροντή σ' ακούω'

μουγκρίζεις σαν ύαινα.

Φοβάμαι πολύ.

ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ / Ρούλα Ιωαννίδου-Σταύρου

Βρεγμένη μέρα

με τα μαλλια να στάζουν

κρύες σταγόνες

Έφυγ' ο άνεμος

η φύση σιώπησε

μέρεψ' η πλάση.

Κυλάει γλυκά

νερό στο ποταμάκι

τραγούδι λέει

Στο μαξιλάρι

έγειρε κουρασμένη

η μέρα πάλι.

ΤΡΙΟΛΕΤΤΑ / Μαραθεύτης Ι. Μιχαλάκης

Νέος ο οίνος,κ΄ οι ασκοί που μέσα θα τον κλείσουν 
πρέπει κι΄ αυτοί καινούργιοι ως τ΄  ακρομύχιά τους νάναι 
ακέραια την τόση δύναμή του να κρατήσουν 
νέος ο οίνος κ΄ οι ασκοί που μέσα θα τον κλείσουν 
αν είν΄ παλιοί από τη ζύμωσή του θα τρυπήσουν 
κι΄ άδικα οι θυσίες που τα μάζεψαν θα πάνε. 
Νέος ο οίνος κ΄  οι ασκοί που μέσα θα τον κλείσουν 
πρέπει κι΄ αυτοί καινούργιοι ως τ΄  ακρομύχιά τους νάναι.

Όποιος το χέρι του στ΄ αλέτρι βάλη 
πίσω τα μάτια να γυρνά δεν πρέπει.
- Παλιά, σταμάτα, σκέψη πού ρθες πάλι, 
όποιος το χέρι του στ΄ αλέτρι βάλη,
πάντα μπροστά ορθώνει το κεφάλι 
και στης δουλειάς την προκοπή προσβλέπει.
Όποιος το χέρι του στ΄ αλέτρι βάλη 
πίσω τα μάτια να γυρνά δεν πρέπει. 

"ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ" του Μιχαλακη Ι. Μαραθευτη (Παρουσίαση του βιβλίου)

Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης της UNESCO,

το Πολιτιστικό Κέντρο LITERATURA ET ARTES και ο  ΟΜΙΛΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΝΕΩΣΕΩΣ

διοργανώνουν την πολιτιστική εκδήλωση

"ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ"

με τον Μιχαλάκη Ι. Μαραθεύτη- Παιδαγωγό, συγγραφέα, φιλόσοφο.

την 21η Μαρτίου 2015, ημέρα Σάββατο στις 5.00μ.μ., στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, Αίθουσα Α 018.

Ομιλήτρια, η  Ποιήτρια,Συγγραφέας και εκπαιδευτικός (ΜΕ),  Ρούλα Ιωαννίδου-Σταύρου.

Όλες οι εισπράξεις από τις πωλήσεις του βιβλίου "ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ" του Μιχαλακη Ι. Μαραθευτη

θα δοθούν στον Παγκύπριο Σύνδεσμο "ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ-ΜΙΑ ΕΥΧΗ".

Την εκδήλωση θα χαιρετίσει ο Πρόεδρος του Συνδεσμου, κος Γιώργος Πενηνταέξ.

Ευελπιστούμε να μας τιμήσετε με την παρουσία σας και τη συμβολή σας στον κοινωφελή σκοπό της εκδήλωσης.

Είσοδος ελεύθερη.

ΑΚΡΟΤΕΛΕΥΤΙΟ / Σταυρίδης Φοίβος

Ολοένα λιγοστεύουν οι στίχοι

όπως οι επιθυμίες

όπως τα όνειρα

όπως οι μέρες μας

με κάθε χτύπο της καρδιάς.