Δαίμονες κι άγγελοι αναπαύονται, αυτός ξαγρυπνά,
γλιστρά στο σκοτάδι με πρόχειρα ρούχα δουλειάς,
με φακό και σύνεργα, λες κι είναι τυμβωρύχος.
Σκοντάφτει σε κάτι σαν πέτρα και τη μαζεύει,
έχει όψη ασήμαντη, θολή, με άχαρες πλευρές.
Ούτε τεχνίτης είναι, ούτε επιστήμων,
όμως παίρνει τα εργαλεία και τη δουλεύει,
της φτιάχνει πολλές συμμετρικές επιφάνειες,
τις γυαλίζει… και μέσα απ’ το διαμαντένιο πρίσμα
διαπερνά ανάλαφρα το φως των αστεριών.
Κάποια μέρα θα τον πουν ποιητή,
μια που έκανε χρήση ύλης ταπεινής
και την τεχνούργησε έτσι ώστε
το φως να τη διαπερνά.
.
Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης
