Τετάρτη 20 Οκτωβρίου 2021

Εμπρός Αγρότες ενωμένοι/ Κουφοπαύλου Γιώργος

 

 
Εμπρός  Αγρότες ενωμένοι
Αληθινά της γης παιδιά,
Όλοι εμπρός αδελφωμένοι
Την στράτα που χαράξαμε φαρδιά (δις)
 
Τα χέρια μας τα ροζιασμένα
Κάμνουν  τα χώματα ψωμί,
Το τρώνε οι άλλοι με την γλύκα
Και εμείς πικράλμυροχολή (δις)
 
Μα φτάνει πια η καταφρόνια
Και του Αδάμ η τιμασιά,
Εμάς να κατατρέχει αιώνια
Και να μας τρώει η αστοσιά (δις)
 
Το αλέτρι και το κλαδευτήρι
Έχουμε όπλα δυνατά
Εμπρός σπαθιά στο σκαληστήρι
Και ο τοκογλύφος  γονατά  (δις)
 
Εμπρός εμπρός αγρότες εμπρός
 
Να κάνουμε τον τόπο μας, Βασίλειο Αγροτιάς
Και μέσα εμείς να κατοικούμε, ελεύθεροι δουλευτές τρανοί
Του χωραφιού και του αμπελιού μας, νοικοκυραίοι αληθινοί (δις)
 
Εμπρός  εμπρός αγρότες  εμπρός.

 

Πολυαγαπημένη μας πατρίδα Κύπρος / Κουφοπαύλου Γιώργος

 

Η Κύπρος μας η λατρευτή χρόνια είναι σκλαβωμένη.
 
Πάρα πολλοί την σκλαβώσανε  μα ένεκοστερκάσαν
Τα πιάσαντζιεεπαίσινεφύαντζιησυχάσαν.
 
Έτσι τζιέ τώρα εν να γίνειν Κύπρος κάνε κουράγιο
Ποτέ σου μην απελπιστείς και μην λιγοψυχήσεις.
 
Τον πολύ παλιόν καιρόν είχες εφτά βασίλεια που σε εκατοικούσαν
Κι όπως ιστορικά λέγεται αδελφικά εζούσαν
 
Πριν το 1571 πόδια των Τούρκων Οθωμανών ποτέ δεν σε πατούσαν
Έλληνες σε εζούσανεΡωμιοί σε κατοικούσαν.
 
Έχτισες τοίχοι πελώρια για την ελευθερία
Μα όμως οι Αττίλες σου έφεραν σκλαβιάν και τυρανίαν.
 
Είσαι ο τόπος της χαράς είσαι η νήσος της Θεάς
Που ελέγετο Αφροδίτη που με την ομορφιάν της τηνπολλήν
Δοξάστηκε σ’ ανατολή τζιέ δύση.
 
Τώρα είσαι ο τόπος των Αγίων σου, της Χριστιανοσύνης
Είσαι γεμάτη ομορφιάν γεμάτη καλοσύνη.
 
Γι’ αυτό πάρα πολλοί σε επισκέπτονται
Και νιώθουν τις χαρές σου
Τις θάλασσές και τα βουνά
Τον γαλάζιον σου ουρανό τα γαλανά νερά σου.
 
Πρόσεξε Κύπρος μην χαθείς πρέπει να επιζήσεις
Την πολύ ωραία σου παράδοση για να την συνεχίσεις.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΠΑΤΡΙΔΑ / Κουφοπαύλου Γιώργος

 


 
Κυπριακέ λαέ βασανισμένε
Μην ξεχνάς τον τόπο σου, εσύ λαέ σκλαβωμένε
Πάρε ξανά τον όρκο σου
 
Να αγαπήσεις την πατρίδα
Να λατρεύεις τη φυλή
Γιατί έτσι μόνο θα αποκτήσεις
Ανθρωπιά και προκοπή.
 
Μην ακούς τι σου  πουλάνε
Κάποιοι που ξενομανείς
Να πιστεύεις στην πατρίδα
Και να δίνεις προσοχή.
 
Κι η πατρίδα αν σε καλέσει να την υπερασπιστείς
Τρέξε, μην λιγοψυχήσεις και τότε θε να τιμηθείς
 
Κι όταν εσύ θ’ αποφασίσεις ότι θα θυσιασθείς,
Η δική σου η πατρίδα τότε θα ελευθερωθεί.
 
Εσύ ωραίε λαέ της Κύπρου
Μην ξεχάσεις τη σκλαβιά
Εσύ λαέ βασανισμένε
Αγωνίσου για την λευτεριά.

ΑΝΘΡΩΠΕ ΚΟΨΕ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ / Κουφοπαύλου Γιώργος


Το γέριμο το κάπνισμα από τσιγάρο, όποιος το συνηθίσει
Του είναι δύσκολο πολύ, μα όχι ακατόρθωτο για να το σταματήσει.
 
Συνάνθρωπε παρέτα πια το κάπνισμα, πάψε να καπνίζεις,
Πρόσεξε την υγειά σου, ανάπνεε αέρα καθαρόν ,μακρόχρονα  να ζήσεις.
 
Πάψε εσύ για να ρουφάς πίσσα και νικοτίνη από τσιγάρο, να κάθεται στα στήθια σου και ο δικός σου ο λάρυγγας, να έχει πάντα βάρος.
 
Καπνίζεις με απόλαυση, μα το δικό σου πνεύμονα με πίσσα σουβαντίζεις
Σου κόβεται η αναπνοή και όλη την ώρα βήχεις.
 
Το ξέρεις ότι είναι κακό μα πάλιν συνεχίζεις, και είναι από συνήθεια εσύ για να καπνίζεις βλάπτει και την καρδιά σου ,αγαπημένε συνάνθρωπε πρόσεξε την υγειά σου.
 
 
Από τσιγάρο γίνεται να πιάσεις και καρκίνο, κι έτσι κ΄εγώ ορκίστηκα ποτές μου να μην πίνω ,για να έχω το στήθος μου γερό, ν΄αντέχω να δουλέυκω
Και τον αέρα καθαρόν , για να τον αναπνέω.
 
 
Γλυτώνω και την πούγκα μου κάμνω τζ΄οικονομίααν τύχει και
Μου έρθει καμιά αναποδιά ή καμιά απενταρία.
 
 
Κοίταξε να απαλλαχτείς κι΄εσύ που το τσιγάρο και στέκει στη δική σου θέληση,
Να πάψει πια το στόμα σου, να γίνεται φουγάρο.
 
 
Δεν είναι φαίν ούτε νερόν που το χρειάζεται φίλε ο οργανισμός σου, αν τα καταφέρεις
Και κόψεις τον, θα γιάνει και ο λαιμός σου.
 
 
Καλιώρα του που γλύτωσε που έπινε και τον έκοψεν τον καταραμένο το τσιγάρο και
Απέκτησε γερόν οργανισμό, βάλλει τα με τον χάρον.
 

Αμυγδαλιά…το πρώτο σκίρτημα της Άνοιξης ... γράφει ο Κουφοπαύλου Γιώργος

 


 

Ανθίζει πρώτη και καμαρωτή στις αρχές κάθε νέας χρονιάς. Υπέροχη ζωγραφιά μες στον χειμώνα, η αμυγδαλιά προσφέρει το νέκταρ και τη γύρη της στις μέλισσες και τους πολύτιμους θρεπτικούς καρπούς της σ΄ εμάς. Είναι ένα πραγματικό στολίδι της φύσης ως στολισμένη νυφούλα που κουβαλάει πάνω του, εκτός από πλούσιες ομορφιές, και διάφορους μύθους.

 

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑΣ

Ήταν κάποτε στη Θράκη, μια πανέμορφη πριγκίπισσα, η Φυλλίς. Ερωτεύτηκε το γιο του Θησέα, τον Δημοφώντα. Οι δύο νέοι γνωρίστηκαν όταν το καράβι του νεαρού Αθηναίου Δημοφώντα επέστρεφε από την Τροία. Παντρεύτηκαν αλλά μετά από λίγο καιρό ο νεαρός Αθηναίος νοστάλγησε την πατρίδα του και η ερωτευμένη πριγκίπισσα μην αντέχοντας να τον βλέπει στεναχωρημένο τον άφησε να γυρίσει πίσω και αν την αγαπούσε πραγματικά θα ξαναγύριζε και τότε θα ήταν πραγματικά και ειλικρινά δικός της.

Έτσι κι έγινε και η ερωτευμένη Φυλλίς έμεινε μόνη να περιμένει τον εκλεκτό της για χρόνια ώσπου μαράζωσε και πέθανε από τη θλίψη της. Όμως οι θεοί που ήξεραν την ιστορία της την μεταμόρφωσαν σε δέντρο για να μπορεί ναπεριμένει για περισσότερα χρόνια τον αγαπημένο της. Έτσι η ερωτευμένη γυναίκα δεν πέθανε αλλά έγινε το δέντρο, που έμελλε να γίνει σύμβολο της ελπίδας : η Αμυγδαλιά.

Μετά από χρόνια και όταν ο Δημοφώντας επέστρεψε στη Θράκη βρήκε την αγαπημένη του και πιστή γυναίκα, όχι περιστοιχισμένη από μνηστήρες αλλά ένα ξερό δέντρο δίχως φύλλα στη μέση του παγωμένου τοπίου. Απελπισμένος και γεμάτος τύψεις αγκάλιασε τον κορμό της και τότε εκείνη πλημμύρισε ανθούς στη μέση του χειμώνα νικώντας το θάνατο.

Ένα μήνα μετά την άνθηση θα αρχίσουν να σχηματίζονται τα αμύγδαλα, πολύ καλά οχυρωμένα σε περιβλήματα. Ένα εξωτερικό, το εξωκάρπιο, χνουδωτό και γκριζοπράσινου χρώματος και ένα εσωτερικό, το ενδοκάρπιο, σκληρό ή μαλακό και με αμυχές, το οποίο περιέχει 1 ή 2 σπέρματα, την ψίχα του αμυγδάλου (αμυγδαλόψιχα). Καθώς προχωράει η ωρίμανση των αμυγδάλων, αρχικά σκίζεται και ανοίγει το εξωκάρπιο, πρώτα των περιφερειακών καρπών και μετά αυτών προς το εσωτερικό του δέντρου.

Η ικανότητα της αμυγδαλιάς να υπομένει σε μη ευνοϊκές εδαφικές συνθήκες οφείλεται στη διεισδυτικότητα των ριζών της που απλώνονται πολύ σε βάθος, αξιοποιώντας και τα τελευταία ίχνη νερού και θρεπτικών στοιχείων

Το ποίημα του Γ. Δροσίνη "Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά"

Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά

με τα χεράκια της

κι εγέμισ’ από άνθη η πλάτη

η αγκαλιά και τα μαλλάκια της.

Κι εγέμισ’ από άνθη...

 

Αχ, σαν την είδα χιονισμένη την τρελή

γλυκά τη φίλησα

της τίναξα όλα τ’ άνθη από την κεφαλή

κι έτσι της μίλησα:

Της τίναξα όλα τ’ άνθη...

 

Τρελή, σαν θες να φέρεις στα μαλλιά σου τη χιονιά

τι τόσο βιάζεσαι;

Μονάχη της θε να `ρθει η βαρυχειμωνιά,

δεν το στοχάζεσαι;

Μονάχη της θε να `ρθει...

 

Του κάκου τότε θα θυμάσαι τα παλιά

τα παιχνιδάκια σου

σκυφτή γριούλα με τα κάτασπρα μαλλιά

και τα γυαλάκια σου.

Σκυφτή γριούλα...

 

 

ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ / Κουφοπαύλου Γιώργος

 


 
Μου έτυχε και βρέθηκα σε τούτη τη ζωή
Και η ζωή μου οφείλεται εις την αναπνοή.
 
Χαίρομαι κι αγάλλομαι, νοιώθω τη χαρά
Που όταν κάποτε η ζωή μου χαμογελά.
 
Η ζωή είναι πρόσκαιρη δεν ζει παντοτινά
Όσο τη χαιρόμαστε αυτή αγαλιά
 
Ζήσε ανθρώπινη ζωή, όλοι να σε αγαπούν
Πρόσεχε να μην μισής, γιατί θα σε μισούν.
 
Πρόσεχε τα λάθη σου και τον πειρασμό
Και αγάπα τον πλησίον σου όσον τον  εαυτόν
 
Αγάπα τον πλησίον σου σαν τον εαυτόν
Τζι’ όλοι οι συνάνθρωποί σου θα σε εκτιμούν.
 
Αυτός ο κόσμος έχει λύπες, πίκρες  μα έχει και χαρές,
Μα να το γνωρίζουμε πως εν προσωρινές.
 
‘Οσακαι να  αποχτήσουμε θα μείνουνε στη γη,
Τίποτε δεν θα πάρουμε στην άλλη τη ζωή.
 
Αγαπώ μα και λατρεύω τον Ελληνισμό
Σέβομαι και εκτιμώ τον χριστιανισμό
Που με δίδαξαν πάραπολλά κι έχω προορισμό.
 

ΓΙΑ ΤΑ ΝΙΑΤΑ / Κουφοπαύλου Γιώργος

 


 
Πόσο θα το ήθελα να ήμουν νέος
Πόσο ζητώ να γυρίσω ξανά στα παλιά
Κι ας ζούσα κι ας κατοικούσα
Σε μια πολύ πολύφτωχιά φωλιά
 
Οι ώρες πέρασαν τα χρόνια έφυγαν και
Έχουμε εμείς οι ηλικιωμένοι γεμίσει με
Άσπρα μαλλιά και νοσταλγούμε μα και
ποθούμε να ζήσουμε έστω και για λίγο τα παλιά.
 
Μα όμως και τώρα η ζωή είναι ωραία
Στα δικά μας τα γηρατειά και οι παλιές οι
Γλυκές αναμνήσεις μας δίνουνε
Παρηγοριά.
 
Όλοι θέλουμε να ζούμε ωραία σ’ αυτήν
Την πρόσκαιρη και ψεύτικη την ζωή και
Με καρτερία τα χρόνια να φεύγουν αφού
Δεν μπορούν να γυρίσουν ξανά.
 
Ας ευχηθούμε να επικρατήσει γαλήνη και
Ελπίδα για όλο τον κόσμο όπου έτυχε κι
Εμείς να βρεθεί
Γιατί στην αγάπη και στην ελευθερία
Αξίζει ο καθένας μας να ζει.
 
 

ΚΥΠΡΟΣ /Κουφοπαύλου Γιώργος

 


 
 
Χαίρε ω! Χαίρε Κύπρος, γλυκιά μας πατρίδα,
Χαίρε ω! Χαίρε Κύπρος, ωραίο μας νησί,
Όπου δεκάδες φορές εσκλαβώθεις
Από βάρβαρα έθνη εσύ.
 
Ζηλεύουνε τα κάλλη σου,
Τις τόσες ομορφιές σου
Σου κλέβουνε τους θησαυρούς
Και σκλαβωμένη πάντοτε θέλουν για να σε έχουν.
 
Μα εσύ Κύπρος θαρρείς και αντέχεις,
Έχεις πάντοτε το κουράγιο να ζεις
Και περιμένεις την μέρα που θάρθει
Απ’τα σκληρά σου τα δεσμά να λυτρωθείς.
 
Το 55-59 αγωνίστηκες σαν το λιοντάρι
Για να πετύχεις εσύ λευτεριά,
Μα οι Άγγλοι σε ρίξανε πάλι
Στης Τουρκίας την μαύρη σκλαβιά.
 
Στην Ελλάδα κοιτάς κι αγναντεύεις
Απ’ την Ελλάδα ελπίδες γυρεύεις
Κι είναι για αυτήν που μέχρι σήμερα ζεις
Και προσμένεις την ώρα που θάρθει, έστω και μέσω της Ευρώπης
Στις αγκάλες της μέσα για να μπεις.
 

ΦΕΓΓΑΡΙ

 


 
Φεγγάρι μας πανσέληνε όλη την γη φωτίζεις το όμορφο
Και απαλό σου φως σε όλους μας το χαρίζεις.
 
Απόψε ήλθαμε σ΄αυτό το ύψωμα για να σε
Απολαύσουμε, λίγο να σε χαρούμε.
 
Κοιτάζουμε αχόρταγα την τόση ομορφιά σου την ωραία
Σου λαμπρότητα τα τόσα θέλγητρα σου.
 
Ο ήλιος της ακτίδες του σε σένα τις δωρίζει και εσύ με
Την σειρά σου σ΄όλους μας τις χαρίζεις.
 
Τις νύκτες είναι εσύ και που οδηγάς όπου τη γης
Διαβάτες γ΄αυτό και η αξία σου έχει μεγάλες χαρές.
 
Όποιος δεν περπάτησε νύκτα με το φεγγάρι αυτού του
Κόσμου την ομορφιά ποτέ του δεν εχάρη.
 
Φεγγάρι μου πανσέληνε θα σου σ΄ αγαπώ σε όλη τη
Ζωή μου θα είσαι το καμάρι μου ως που να φκη η ψυσιή
Μου.
 
Το  χρώμα σου είναι χρυσαφή για αυτό και σε ομορφαίνει
Φωτίζει χωρίς έξοδα όλη την οικουμένη.

Η ΓΛΩΣΣΑ / Κουφοπαύλου Γιώργος

 

 
Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει μα κόκκαλα τσακίζει.
 Όταν δεν λέει τα σωστά χαλά αντί να χτίζει.
 
Κουμάνταρε την γλώσσα σου βαρ’της χαλινάρι, 
για να έχει γούστο κι ομορφιά
Καλλωπισμό και χάρη.
 
Μα η γλώσσα πριν να κινηθεί χρειάζεται νουν, καθαρό μυαλό και
Ουδέ ουδέκι αλίμονο, που αν το μυαλό σου δεν λειτουργεί καλά ή είναι
Χαλασμένο ή και πολλές φορές επηρεασμένο τότε,
Το όλον σου λεξιλόγιον είναι καταδικασμένον.
 
Προσπάθα και συ να λες λόγια καλά και χρήσιμα λόγια αγαπημένα,
Κι αυτοί που σε ακούσιν, ε να σε εκτιμούσιν και θα σε αγαπούσιν.
 
Τα όμορφα λόγια τα καλά τ’ αγαπημένα, που είναι γεμάτα ομορφιάκι είναι
Καλλωπισμένα, φκάλλουν θεριά από την τρύπα και αυτό δεν το λέω μόνο εγώ,
Το λέει κι παροιμία.
 

Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2021

Κυριάκος Στυλιανού: Τελευταίο ποίημα

 Τελευταίο ποίημα

Απ΄ τα ποιήματά σου
το τελευταίο να κρατήσεις
Το νικημένο σου σώμα
καθώς γέρνει ανεπιτήδευτα
στο άπειρο
θυμήσου να κρατήσεις.


Κυριάκος Στυλιανού, Αλήθεια,

Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2021

Τ α Ά χ ρ ο ν α / Βοσκαρίδης Πάμπος

 

Ξυπνήσαμε ένα πρωί
κι ονομάσαμε τη μια μέρα σήμερα
την άλλη χθες
την παράλλη αύριο
και πάλι συνεχίσαμε να νοιώθουμε χαμένοι
και τις ονοματίσαμε
καθώς δεν μπορούσαμε να θυμόμαστε
περισσότερα από εφτά ονόματα
τις βάλαμε σε μήνες
και τους δώσαμε αριθμούς
και συνεχίσαμε να αισθανόμαστε αποπροσανατολισμένοι
και βάλαμε σημάδια τις εμπειρίες μας
τόσες μέρες πριν απ’ αυτό
τόσες μετά από κείνο
Αν απλά κοιτάζαμε μέσα μας
και ψηλαφούσαμε κάτι
ενδεχομένως άναρχο και ατελές
θα παύαμε να ασχολούμαστε
μανιωδώς με τον χρόνο
αφού αυτός όλο κι όλο που κάνει είναι να μετρά
την απομάκρυνση από κάποια αρχή
και την προσέγγιση σε κάποιο τέλος

Τρίτη 12 Οκτωβρίου 2021

Ειρήνη Ανδρέου: Δύο [2] Ποιήματα

 Το τρίτο μάτι

Εχω βάσανα μεγάλα
με τους δύο εαυτούς μου
και το τρίτο μου το μάτι.
Τρέχει ο ένας και καλπάζει
του τραβά τα γκέμια
ο άλλος
μα κι οι δυό τους τι γινάτι;
Με κουράσανε στ' αλήθεια
ο ένας με την λογική του
να τραβά το χαλινάρι
κι ο άλλος βουρ στα παραμύθια
που αμάσητα τα τρώει
με αφηψά και όποιον πάρει...
Τις πιο όμορφες στιγμές μας
μες την λογική δεν ζούμε
μόνο μες την αυταπάτη.
Και τους δυο τους εαυτούς μας
μια μισούμε μι' αγαπούμε
ποιος γροικά το τρίτο μάτι;

*

Δεν θέλω τίποτ' άλλο
Δεν θέλω τίποτ' άλλο στην ζωή
τα έχω όλα, μα όλα , όλη τη γη....
Τον ήλιο, τα λουλούδια ,
το φεγγάρι, τη θάλασσα, τ'αστέρια,
ποιός μπορεί να μου τα πάρει;
΄
Για μένα κάθε μέρα είναι γιορτή
κρατάω στην ψυχή μου ένα παιδί...
την πίκρα και τον πόνο προσπερνάω
φίλους κι εχθρούς όλους σας αγαπάω.
Δεν θέλω τίποτ' άλλο στην ζωή
ένα φιλί ,μια αγκαλιά , λίγο ψωμί
κι αν έρθει ο χάρος να με πάρει.
το μάτι θα του κλείσω
με τσαχπινιά και χάρη.

Δευτέρα 11 Οκτωβρίου 2021

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ: "ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΙΑΛΕΚΤΟΥ"

 



Ο Δήμος Λάρνακας παρουσιάζει το βιβλίο "Σύνθετες λέξεις της Κυπριακής διαλέκτου" Μέσα από ποήματα, γνωμικά, παροιμίες, ρητά, του Αντώνη Π. Λαζάρου την Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2021 και ώρα 7.30 μ.μ. στον Πολυχώρο Δημιουργικότητας και πολιτισσμού.(Πρώην Λέσχη Λάρνακας). 
Την παρουσίαση του βιβλίου θα κάνει ο Δρ. Γιώργος Β. Γεωργίου, Φιλόλογος-Γλωσσολόγος, Επισκέπτης Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Χαιρετισμό θα απευθύνει ο Αντιδήμαρχος Λάρνακας κ. Ιάσωνας Ιασωνίδης.
Θα υπάρχει σύντομο καλλιτεχνικό πρόγραμμα από το μουσικό τμήμα του Πολιτιστικού Ομίλου ΒΑΣΙΛΙΤΖΙΑ.

Απαιτείται προκράτηση θέσης στο τηλέφωνο: 24629333 Ή 24 657745
Είσοδος ελεύθερη.

Σάββατο 9 Οκτωβρίου 2021

ΑΜΑΝ ΓΕΡΑΣΩ ΓΙΟΚΚΑ ΜΟΥ / ΠΑΝΙΚΟΣ ΜΟΥΣΚΟΒΙΑΣ


(Γράμμα πατέρα προς τον Γιον του)
Άμαν γεράσω γιόκκα μου
να με αναορέψεις
πέμπω σου τούντο μήνυμα
εμέναν μες σε ίδρυμα
ποττέ να μεν με πέψεις
Τα λογικά του ο γονιός
μπορεί τζιαι να τα χάσει
εγιώ 'μουν το γιοφύρι σου
μεν πλώσεις πας τον τζιύρην σου
σιέριν άμαν γεράσει
Αν τρέμουσιν τα σιέρκα μου
ποττέ να μεν φωνάζεις
τα ρούχα άμαν μου φορείς
το διν σου πον 'ννα με θωρείς
να μεν το κατσουφκιάζεις
Ως τα πεντέξι σ' έλουννα
τζι' έκαμνες μου γινάτιν
η μάνα σου ήταν σωστή
μα 'μεινεν γρόνια άρρωστή
μέσα σ' έναν κρεβάτιν
Όποτε ξυλοΐζουμε
μεν μου καραμουτσιάζεις
ούτε να με ειρωνευτείς
ποιος σου 'μαθεν να το σκεφτείς
τζι εσένα να θκιεβάζεις
Τον νουν σου πίσω έπαρτον
που 'σουν μωρόν ακόμα
για λλία μερωκάματα
έφευκα τα χαράματα
τζι' έρκουμουν νύχταν πτώμα
Είχα σε μες τ' αγκάλια μου
για να σε ναννουρίσω
τζιαι κάποτε ως το πρωΐ
τζι' εν μου εμείνισκεν πνοή
δουλειάν να πάω πίσω
Τζι αν κόψω άρρωστος πολλά
τζιαι σου για μεν ξενύχτα
ή έπαρμε τζιαι στον γιατρόν
εσένα στον παιδίατρόν
έπερνα σε τζιαι νύχτα(ν)
Τζιαι πον θα σώννουν να πατούν
τα πόθκια τα δικά μου
έμπα ποκούμπιν του καμού
γίνου για μέναν γιόκκα μου
εσού η βασταρκά μου...