Δευτέρα 9 Μαρτίου 2020

Το σπίτι του Θεού / Αδάμου Ηλιάδα


Σπίτι που καταυγάζεις κάθε λύπη
Τόσο φως δεν αντέχεται
Πείσμωσες με τους ανθρώπους
Και υλοτομείς κυπαρίσσια.
Στον περίγυρό σου τώρα
Κηπουργούνται άυλα άνθη
Φυτρώνουν λευκά κυπαρίσσια
Τώρα καλείς τον καθένα
Να γίνει ουρανοφοίτης στα ακροκέραμά σου
Τώρα μπορεί ο καθένας να αλώνει φως
αιώνιο!

Στην Κική Δημουλά / Βίκτωρος Αλεξία


Πρέπει οι άνθρωποι να πεθαίνουν για να θαυμαστούν...
κι αυτό όσο κρατάει η ανατολή,
κι όσο η δύση.
Ένα μερόνυχτο δε χαραμίζουμε σε μεγαλεία και θαύματα που μας φανερώθηκαν,
πριν η αιωνιότητα των ηρώων
στερέψει εκείνη την ημέρα.
Με ανοιχτά τα μάτια καρτερούμε αγγέλους που μπορεί να μη μας αδειάσουν και ποτές...
Οι άγγελοι
ξέμειναν
από παιδιά και από γέρους.
Μόνο ποιητές έχουν πια στο ανύψωμα κρεμασμένους.

Κυριακή 8 Μαρτίου 2020

Λένε πως αν θέλεις να μάθεις / Λαμπής Γιάννος

Λένε πως αν θέλεις να μάθεις
πρέπει να μελετάς τους τάφους,
ακόμα λένε πως τη νύχτα ξυπνούν οι θύμησες
και πως η ημέρα είναι η θηλή της λησμονιάς,
ποιανού Θεού μισθωμένος τα λέει όλα αυτά
εγώ δεν ξέρω
δεν ξέρω καν να διαβάζω μα ούτε και να γράφω,
σταλάζω μόνο κάτι κόκκινες σταγόνες
πάνω σε λευκό χαρτί
κι όταν βάλω και μια σταγόνα θλίψης
αρχίζουν τότε να σαλεύουν και να ηχούν,
κι ο ήχος τους μοιάζει με σπασμούς οργασμού
ή μαρτυρικού θανάτου
κι είμαι συνέχεια στην αρχή κάποιου ονείρου
που ζω μέσα του, μέρα και νύχτα,
είμαι συνέχεια σ’ ένα λιβάδι, ίσως όμως
και στον κήπο κάποιου νοσοκομείου, δεν ξέρω στ’ αλήθεια
γιατί οι τόποι μαρτυρίου, μου είναι πλέον όλοι ίδιοι,
στο λαχάνιασμα όμως του τελευταίου ανηφοριού
ψηλαφίζω τις επιγραφές,
δεν τις προλαβαίνω όμως ποτέ μου
γιατί οι λέξεις αρρωσταίνουν
κι απ’ τις κρύες πλάκες αιμορραγούν.

ΣΥΓΚΟΜΙΔΗ ΟΝΕΙΡΩΝ / Πενταράς Νίκος


Πλούσια και φέτος
η συγκομιδή ονείρων
που οι ονειροκαλλιεργητές
σε τσουβάλια και πανέρια
στοιβαγμένα
τα μεταφέρουν στα ονειροτριβεία
για την εξαγωγή φρούδων ελπίδων
προς βρώσιν και πόσιν
των δούλων τους.

Ανάμεσα σε δυο γυάλινα σπίτια η νύχτα σέρνεται/ Γεωργίου Εύα

Ανάμεσα σε δυο γυάλινα σπίτια η νύχτα σέρνεται.
Πότε στο ένα πότε στο άλλο.
Ακούραστος ο καθρέφτης σου γνέφει κάθε φορά πως κάτι πλησιάζει.
Δεν λογαριάζει κανένα κρύο
Κάτι σαν ανταρσία μέσα στην ζοφερή νύχτα
Αντανακλά ο,τι χαλά την σιγαλιά της
και σπέρνει στην ψυχή πόνο..
Σταγόνες ξεθωριασμένης μνήμης κυλάνε ανενόχλητες
Πέπλο πυκνής ομίχλης πλανιέται
μα ξεγελά η σκιά των αειθαλών
Αμφίβολος αγέρας στην περιπλάνηση
πιο πέρα τσακίζει την γαλανόλευκη
Σώπασε το μισό και κείτεται...
Μόνο φαντάσματα βλέπουν κατάματα την αλήθεια
Είναι που το ξημέρωμα αργεί τόσο..

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ / Μαρούλλα Παναγου


Πως μπορεί να κοιμάται;
Λες και τίποτε δεν ταράζει
τον λευκό του τον ύπνο
Σαν παιδί
Γιατί στον ξύπνιο του
το δοιώχνει;
Η ζωή μάλλον φταίει
που πρόωρα μεγάλωσε
και τό 'χει προ πολλού χάσει
Το παιδί!!!!!!
Που πίστευε στ' αστέρια
Το σκότωσαν εκείνοι
που στην παιδική αφέλεια
είχε χαρίσει την καρδιά του
Ομως στον ύπνο του
το ανταμωνει και πάλι
και μαζί ταξιδεύουν
στα εξωπραγματικά όνειρά του
που έμειναν για πάντα όνειρα

[Τριαντάφυλλια μου] / Αθως Χατζηματθαίου

Τριαντάφυλλια μου
της αυλή μου στολίδι
μικρουλα σε φύτεψα
εκεί
σε μια γωνίτσα
μια
σπιθαμή μόλις πάνω απ'τή γη
κι αγάπη μου
σε ρίζωσε
και φούντωσες
και άνθισες
και φτερούγισαν
πεταλούδες
στα ανθισμένα τριαντάφυλλα
κι οι μέλισσες γεύτηκαν
τα μυρωμένα φιλιά τους
κόκκινα της φωτιάς
σαν χείλη βελούδινα
στο σώμα της άνοιξης
τριανταφυλλιά μου
αέναο φως των ονείρων.μου.

[Απροσδόκητη η κάθε προσδοκία] / Παπαγεωργίου Αδελαίδα

Απροσδόκητη η κάθε προσδοκία
Υπέρβασης των ορίων
Του λόγου της πράξης των θέλω
Που έπνιξαν τις πραγματικές μου ανάγκες
Κολυμπώ μέσα στην πληθώρα της ύλης
γυμνή και πεινασμένη
Αχόρταγη ανικανοποίητη
η λάμια της ηδονής
Λιγοστοί όσοι κατάφεραν να δαμάσουν
όσοι τόλμησαν να χαλιναγωγήσουν
τις εξάρσεις του νου τους
Άγιοι όσοι δεν πεθύμισαν ποτέ τίποτε
Μα τα έδωσαν όλα στον βωμό της αγάπης

Σάββατο 29 Φεβρουαρίου 2020

2ος Παγκύπριος Διαγωνισμός Ποίησης της Πολιτιστικής Κίνησης Λάρνακας «Φίλοι της Λογοτεχνίας και του Πολιτισμού» στη μνήμη της ποιήτριας Ναδίνας Δημητρίου

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
2ος Παγκύπριος Διαγωνισμός Ποίησης της Πολιτιστικής Κίνησης Λάρνακας «Φίλοι της Λογοτεχνίας και του Πολιτισμού»
στη μνήμη της ποιήτριας Ναδίνας Δημητρίου
Η Πολιτιστική Κίνηση Λάρνακας «Φίλοι της Λογοτεχνίας και του Πολιτισμού» προκηρύσσει για δεύτερη χρονιά παγκύπριο διαγωνισμό ποίησης για νέους/ες ποιητές/ποιήτριες, στη μνήμη της αείμνηστης ποιήτριας Ναδίνας Δημητρίου. Τα βραβεία αθλοθετεί η οικογένεια της τιμώμενης. Στόχος του διαγωνισμού είναι η ανάδειξη νέων ποιητών και ποιητριών της πόλης και επαρχίας Λάρνακας, αλλά και της Κύπρου γενικότερα, όπως επίσης και η προαγωγή και προβολή της σύγχρονης κυπριακής ποιητικής δημιουργίας.
Η Ναδίνα Δημητρίου γεννήθηκε στη Λευκωσία. Τέλειωσε το Παγκύπριο Γυμνάσιο και έπειτα το Ανώτερο Σχολείο Αθηνών. Μετά το γάμο της με το Νίκο Δημητρίου εγκαταστάθηκε στη Λάρνακα όπου και έζησε μέχρι το 2016. Άρχισε από τα νεανικά της χρόνια να δημοσιεύει σε εφημερίδες και περιοδικά και είχε μια σημαντική παρουσία στην πνευματική και καλλιτεχνική ζωή του τόπου. Αυτό το μαρτυρεί τόσο το λογοτεχνικό της έργο που έχουμε σήμερα, όσο και η δράση της σε μεγάλο αριθμό Διοικητικών Συμβουλίων Φιλανθρωπικών, Διπλωματικών και Πολιτιστικών Οργανισμών της Κύπρου και της Αμερικής. Μεταξύ άλλων διετέλεσε μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου και εκπρόσωπος του Θεατρικού Οργανισμού στην Unesco. Αργότερα μάλιστα, μέλος και του Διοικητικού συμβουλίου του Θ.Ο.Κ. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ανεξάρτητης Ραδιοφωνίας Τηλεοράσεως και μέλος του Κυπριακού P.E.N., του Ε.Π.Ο.Κ., της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών Κύπρου και του κύκλου ποιητών της Arthur Burns. Διετέλεσε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Δημητρίειου Πολιτιστικού κέντρου κατά τα έτη 1981-1983 και Επίτιμη Γενική Πρόξενος της Δανίας. Η Ναδίνα Δημητρίου έγραψε στην ελληνική, τη γαλλική και την αγγλική γλώσσα. Το 1970 κυκλοφόρησε το πρώτο της ποιητικό βιβλίο με τίτλο «Αναζητήσεις Ι» και ακολούθησαν η ποιητική συλλογή «Αναζητήσεις II» το 1972. Ένα χρόνο μετά, μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Διηγήματα», η ποιητική συλλογή «Αναζητήσεις ΙΙΙ» το 1977, «Ταξίδια στη νοσταλγία» το 1980 και «Οι πρώτοι ουρανοί» το 1981. Έξι χρόνια μετά, το 1987 η συλλογή «Interlude» και την ίδια χρονιά οι «Αναζητήσεις IV» από τις εκδόσεις Ίκαρος στην Αθήνα. Κλείνει το συγγραφικό της έργο το 1990 με μια συλλογή διηγημάτων που φέρει τον τίτλο «Ενδιάμεσος χρόνος».
ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ
1. Το θέμα του διαγωνισμού είναι ελεύθερο.
2. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν νέοι και νέες κυπριακής υπηκοότητας μέχρι 35 ετών.
3. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να λάβουν μέρος στον διαγωνισμό με ένα ποίημα, ανέκδοτο και αδημοσίευτο, ηλεκτρονικά πληκτρολογημένο σε κόλλες Α4, με γραμματοσειρά Times New Roman, No 14, σε διπλό διάστημα, γραμμένο στη νεοελληνική δημοτική γλώσσα, σε οποιαδήποτε μορφή ποιητικής έκφρασης, όχι μεγαλύτερο από 32 στίχους.
4. Το ποίημα υποβάλλεται σε πέντε αντίτυπα, τα οποία θα πρέπει να φέρουν ψευδώνυμό επάνω δεξιά.
5. Στον φάκελο αποστολής θα πρέπει να αναγράφεται το ψευδώνυμο, χωρίς την αναγραφή διεύθυνσης και άλλων στοιχείων που αποκαλύπτουν την ταυτότητα του αποστολέα. Στον ίδιο φάκελο εσωκλείεται ένας μικρότερος κλειστός φάκελος με τα στοιχεία επικοινωνίας (ονοματεπώνυμο, τηλέφωνο κινητό/σταθερό, ταχυδρομική και ηλεκτρονική διεύθυνση), στο εξωτερικό του οποίου αναγράφονται με κεφαλαία γράμματα το ψευδώνυμο και ο τίτλος του ποιήματος.
6. Η αποστολή των ποιημάτων να γίνει με απλή ταχυδρομική επιστολή (όχι συστημένο), στη διεύθυνση:
Πολιτιστική Κίνηση Λάρνακας «Φίλοι της Λογοτεχνίας και του Πολιτισμού»
Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Λάρνακας
Πλατεία Βασιλέως Παύλου
ΤΘ 40822
6307 Λάρνακα
7. Τα ποιήματα θα αξιολογηθούν από πενταμελή κριτική επιτροπή.
8. Θα απονεμηθούν δύο βραβεία, 200 και 100 ευρώ, αντίστοιχα, και τρεις έπαινοι, όλα συνοδευόμενα από τιμητικά διπλώματα και ποιητικές συλλογές της τιμώμενης ποιήτριας και άλλων Λαρνακέων ποιητών.
9. Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού καθώς και η ημερομηνία απονομής των βραβείων θα ανακοινωθούν τον Δεκέμβριο του 2020.
10. Ως τελευταία ημέρα υποβολής των έργων ορίζεται η 30η Σεπτεμβρίου 2020.
11. Τα ποιήματα που υποβάλλοναι στον διαγωνισμό δεν επιστρέφονται.

Λάρνακα, 29 Φεβρουαρίου 2020

Λάρνακα αναδρομές στο χθές: Παρουσίαση του βιβλίου του Σωκράτη Αντωνιάδη


Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2020

ΑΝΕΙΠΩΤΑ ΛΟΓΙΑ / Νικηφόρου- Θεοκλή Αντρούλλα


Ανείπωτα λόγια τής ψυχής,
στά μάτια καθρεφτίζουν,
τά χείλη τρεμουλιάζουνε,
τά πόδια πιά λυγίζουν.
Ανείπωτα λόγια τής ψυχής,
εις τόν λαιμό κομπιάζουν,
πέτρα γίνονται ,
καί τήν πνοή τήν φράζουν.
Ανείπωτα λόγια τής ψυχής,
μέσα μας στοιβαγμένα,
μά δέν τολμούν νά ειπωθούν,
μένουν καθηλωμένα.
Ανείπωτα λόγια τής ψυχής,
μένουνε χαραγμένα,
μελάνι ανεξίτηλο,
από τά διαλεγμένα.
Ανείπωτα λόγια τής ψυχής,
εκεί είναι φωλιασμένα,
δέν μπορούν νά πετάξουνε,
έχουν φτερά σπασμένα.
Ανείπωτα λόγια τής ψυχής,
γλυκά καί πικραμένα,
γλυκόπικρη ανάμνηση,
κι είναι καλά κρυμμένα.
Ανείπωτα λόγια τής ψυχής,
τής καρδιάς μειδίαμα,
μοσχοβολάει ευωδιά,
σάν άγιο θυμίαμα.
Ανείπωτα λόγια τής ψυχής,
στά στήθια είναι κρυμμένα,
θέλουν γιά νά πετάξουνε,
μά είναι ματωμένα.
Ανείπωτα λόγια τής ψυχής,
ποτέ όμως δέν βγήκαν,
στό στόμα ποτέ δέν έφτασαν ,
καί μέσα μας πνιγήκαν.
Ανείπωτα λόγια τής ψυχής,
πώς νά τά ξεστομίσω,
στά χείλη φτάνουνε,
καί πάλιν γυρνάνε πίσω.
Ανείπωτα λόγια τής ψυχής,
όσο καί νά κρυφτούνε,
τά μάτια θά μιλήσουνε,
καί θά μαρτυριθούνε.
Ανείπωτα λόγια τής ψυχής,
θέλουν νά δραπετεύσουν,
γόρδιος δεσμός η λογική,
πίσω θά ξαναπέψουν.

Και μετά σίγησε ο ουρανός (μικρό απόσπασμα) / Π.Στυλιανού



Ξεφυλλίζοντας τα γράμματα
ξεφυλλίζονται οι λέξεις,
ξεφυλλίζοντας τον στίχο
ξεφυλλίζεις την ποίηση,
ξεφυλλίζοντας τις σκέψεις
ξεφυλλίζεις τ’ όνειρο.
και μετά…
Ένα γυμνό δέντρο
τα φύλλα στον αγέρα•
άντε τράβα να τα μαζέψεις,
να βάλεις τις λέξεις σου σε τάξη
να δυναμώσεις την ποίηση
να ξαναφτιάξεις τ’ όνειρο

Η ΒΡΥΣΗ ( Στο κατεχόμενο χωριό μου Χάρτζια στην στην επαρχία Κερύνειας) /Νικηφόρου- Θεοκλή Αντρούλλα



Ύμνο να γράψω,εγώ γιά σέ,βρύση μου παινεμένη,
που χρόνια τώρα βρίσκεσαι,μέσ´τη σκλαβιά κλεισμένη.
Η θύμηση μου ,σε σέ αφιερωμένη,βρύση μου κελαρυστή,
σαράντα τέσσερα χρόνια και είσαι σκλαβωμένη.
Σε παραδεισένια όαση,στην άκρη του χωριού,
έσβηνες την δίψα του,κάθε περαστικού!
Από του Πενταδακτύλου τα βουνά,υπόγεια πηγάζει,
αστείρευτο και δροσερό,ποτέ δεν ησυχάζει!
Γενιές πολλές ξεδίψασες,χείλη έχεις δροσίσει,
περβόλια ,δέντρα ,λούλουδα,πολλά έχεις ποτίσει!
Ζώα ,πουλιά κάθε λογής κοντά σου ξεδιψάνε,
και με χαρά στις φυλλωσιές γλυκό κελαηδάνε!
Ευλογημένη πάντοτε,αστείρευτη πηγή,
κελαρυστή,τραγουδιστή,
μα τώρα μέσα στην σκλαβιά,
σε χαίρονται οι εχθροί.
Της βρύσης θύμησες ξυπνούν,πίσω στα περασμένα,
εικόνες άπ´το παρελθόν,σαν από παραμύθι βγαλμένα.
Γυναίκες θα συναντηθούν,νερό γιά να γεμίσουν,
νάβρουν την ευκαιρία τους και λίγο να μιλήσουν.
Κούζες,λαΐνια πήλινα,στον ώμο κουβαλούσιν,
νερό της βρύσης γιά να πιούν,κόμα και να πλυθούσιν!
Τη μέρα του κατακλυσμού,γινόταν πανηγύρι,
χαρές και γέλια τών παιδιών,αδιάκοπο παιχνίδι!
Οι εποχές περάσανε,αλλάξαν οι καιροί,
η βρύση πάντα βρίσκεται εκεί και καρτερεί!
Χρόνια σαράντατέσσερα,είναι σκλαβωμένη,
μα το νερό τρεχάμενο και ας είναι λαβωμένη!
Κρύο,γλυκό και δροσερό,τρέχει και κελαρύζει,
και καρτερά στ´αγκάλλια της,ξανά να μας δροσίζει!
Όσο τρέχει το νερό,τη γή και τη ποτίζει,
η σκέψη μένει ζωντανή καί πάντοτε ελπίζει!

‘Βραβείο Γ.Φ. Πιερίδης’ για το 2020 απονέμεται στον ποιητή και πεζογράφο Δρα Γιώργο Μολέσκη.