γράφει ο Δημήτριος Γκόγκας             Στη νέα της ποιητική συλλογή η ποιήτρια Αθηνά Τέμβριου , χρησιμοποιεί πολύ-επίπεδους συμβολισμούς, ...

Είναι μακρύ το πέρασμα προς την αυλή. Μέχρι να το διαβείς, οι φωνές των παιδιών χάνονται στους κίτρινους τοίχους. Μέρες και χρόνια χρειάζοντ...

  Ο Παναγιώτης ποτέ δεν επέστρεψε. Μονάχα οι σκιές της γριάς μάνας και των παιδιών επιστρέφουν, τις στιγμές που οι ζώντες ζητούν των νεκρών ...

  Ένα φύλλο πρωί πρωί με χαιρέτησε. Ήταν το σώμα τον ισχνό μα αγέρωχο. Η αγάπη ακόμα μου <δείξε το δρόμο. Ο άνεμος με βαρύφερνε ‘δω και ‘...

  Α. Κάθε στιγμή που η γη γυρνά γράφω ένα ποίημα, για να επιβεβαιώνω την ύπαρξή μου, να δικαιολογώ τη ζωή χωρίς εμένα … Β. Σήμερα πεθαίνουν ...

  Λήθη στους χειμώνες που περνούν αν ζητά η καρδιά ή το παράπονο πικρού καλοκαιριού ή ένα καράβι που αρχινά ταξίδι στα βαθιά, μα όλο κινά κα...

Ασπάζονται ο ένας τον άλλον, σαν πρόκες οι σκέψεις καρφώνονται πάνω στο δέρμα, εισχωρούν μέσα στο αίμα, στην καρδιά, ακόμη και στα μικρότερ...

  Χτύπα, τον στίχο με το σφυρί να πάρει τη μορφή του κόσμου. Σπίθες να πετάξουν τα μάτια να καεί το ξερό δάσος της μνήμης ν’ αναστηθούν τα κ...

Ρέεις σαν νερό στις φλέβες της γης, Ζωή, σαν σ’ανασταίνει τ’όνειρο κι η αλήθεια. Κι ας απορούν πως εισχωρείς στην πέτρα, στ’άδυτο της ψυχής ...

​​ Είναι βαθιά η θάλασσα μα των ανθρώπων οι σκέψεις βαθύτερες. Σκάβουν το βυθό της αγάπης με τα πλοκάμια του νου, με την αλμύρα στα σφιγμένα...

Είναι βαθιά η θάλασσα μα των ανθρώπων οι σκέψεις βαθύτερες. Σκάβουν το βυθό της αγάπης με τα πλοκάμια του νου, με την αλμύρα στα σφιγμένα χε...

Δέσαμε τη ψυχή μας σε προκυμαία ανάμεσα σε πλοία που δεν σάλπαραν κι ο Αύγουστος σιγοκαίει τις σκέψεις σαν δραπετεύουν κάθε φορά π’ αγναντεύ...

Φορούσε ολάκερη τη γη στο σώμα του. Στα χέρια οι θάλασσες, η αλμύρα στ’ ακροδάχτυλα του κι ένας ωκεανός να ξεχειλίζει στα βάθη της καρδιάς λ...

Ο κόσμος λέγεται να έχουν γεννηθεί χωρίς μητέρα. Μόνο ένας θεϊκός πατέρας είχε αναπνεύσει ζωή και δίνοντας αγάπη. Παρατηρώντας τη φύση όμως,...

  Μέσα από τα ταξίδια μου, οι στιγμές σιωπής γέννησαν ήλιους κουρσάρους. Πήρανε σάρκα κι οστά, διανύοντας αποστάσεις μέχρι τον άδειο ορίζοντ...

  Χτύπα, τον στίχο με το σφυρί να πάρει τη μορφή του κόσμου. Σπίθες να πετάξουν τα μάτια να καεί το ξερό δάσος της μνήμης ν’ αναστηθούν τα κ...

  Ο ήλιος λογαριάζει δίχως αυτούς που λεηλατούν τη μοίρα του νησιού. Βγαίνει αντάρτης μέσα απ' τις φυλλωσιές, τα δίκαια δειλινά, νοσταλ...

Της Αθηνάς Τέμβριου Διαβάζοντας για δεύτερη φορά την τελευταία ποιητική συλλογή της Αγγέλας Καιμαΐκλιώτη  «Οι Πικροδάφνες Θέλουν Κούρεμα»,  ...

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΣΟΥ Το πρωί που αγναντεύει ο ήλιος στην κορφή των βράχων τις ψυχές αποθέτεις τα χέρια στη θάλασσα σαν χρωματίζε...

Αυτή η πόλη ξυπνάει νωρίς, τραγουδάει στους ανθρώπους του πριν το αποφασιστικό χαμόγελο του ήλιου. Ακούει κανείς τα βήματα λίγο πριν το ξημέ...