Μ’ αρέσει να μαζεύω απ’ τους ανθρώπους τις λέξεις τους να τις πηγαίνω βόλτα με το νου μου όπου κι αν θέλω να περιμένουν σε ουρές ταμείων ν...

  Σου ζαρώνω το πουκάμισο γιατί σ’ αγαπώ και σου φωνάζω μέσ’ απ’ τη ζαφειρένια μου καρδιά να μ’ αγαπάς κι εσύ κι ας δείχνει ο κόσμος ξένους ...

  Το καλοκαίρι, αυτός μονοπωλεί την ηλιοφάνεια κρούει την πόρτα, έπειτα κρύβεται επιδιώκει να μείνει αφανής. Εγώ έζησα στην πλειστόκαινο επο...

  Η χωμάτινη λεία στα παπούτσια μου συναρμολογεί τα βήματα του πατώματος λήθαργος θά ’ρθει θα μπει απ’ της πόρτας την κλεμμένη απόχη θα μείν...

  Σου ζαρώνω το πουκάμισο γιατί σ’ αγαπώ και σου φωνάζω μέσ’ απ’ τη ζαφειρένια μου καρδιά να μ’ αγαπάς κι εσύ κι ας δείχνει ο κόσμος ξένους ...

Η  Αναστασία Ονουφρίου  γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λευκωσία.  Σπούδασε Μαθηματικά στο Ηράκλειο Κρήτης και έχει μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Στ...

Τιπ τιπ, στάζεις στο μυαλό μου τις λέξεις σου στάζεις μέσα στο μυαλό μου είναι φληναφήματα λέω, μην τα πιστεύεις στον εαυτό μου λέω μην ...

Η χωμάτινη λεία στα παπούτσια μου συναρμολογεί τα βήματα του πατώματος λήθαργος θαʼ ρθει θα μπει απʼ της πόρτας την κλεμμένη απόχη θα με...

Η απλότητα του δρόμου μού διδάσκει να περπατάω κοιταγμένη από τις σκοτεινές βιτρίνες των εμπορευμάτων άστεγη από καρδιά σαν χαρτονένια κ...

Αλίμονο δώδεκα παλαίστρες επίμονες κι άνθρωποι μέσα τους σχεδιάζουν κάτι σαν κρατική άμυνα κι ύστερα αλίμονο έντεκα δωδεκαδάκτυλοι φωτισ...

Το περισσότερο μέρος της ζωής το σπατάλησα σ’ ένα στρατοκρατούμενο χώρο. Ένα λουρί συγκρατεί το μυαλό μου πισθάγκωνα να μην μπορώ να α...