Σάββατο 11 Μαρτίου 2017

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ / Πατσαλίδου Ιωάννου Παναγιώτα (Γιούλα)


Στο προαύλιο της γνώσης ψηλαφώ
αναμνήσεις της ανεμελιάς μου.
Κι΄ο ευκάλυπτος ο άγρυπνος φρουρός
στα καρδιοχτύπια τα δειλά μου,
αποτινάσσει το πένθος του ο ορφανός.
Θροίζοντας τα φύλλα με προυπαντίζει.

Γόνε του θυμού της αδικίας .
Γόνε του διωγμού και της πικρίας
σαν να΄ταν η ψυχή σου ΄΄ενα χαρτί
σβήσε τα αμέτρητα γιατί.


Για τα εγκλωβισμένα όνειρα σου κλάψε.
Και την επιστροφή σου τώρα θάψε.
Μου ψιθυρίζει κι΄ύστερα δακρύζει.

Οι αρχαίοι μου πατέρες με οργή,
αποζητούνε την χαμένη περηφάνεια
και μέσα απ΄του εχθρού την φυλακή
θρηνούν για της φυλής τους την κατάντια.

Στην Σαλαμίνα κύμα δροσερό
να προδίδει τα καμώματα ντροπής μας.
Μ΄ένα φλοίσβο μοιρολόι γοερό
στον Ευαγόρα τον πατέρα οδηγητή μας.

Της γενιάς μου η ανανδρία και η ορφάνια
το ένδοξο χαρίζει παρελθόν
λάφυρο μιας ανάξιας περηφάνιας
στο βάρβαρο το χέρι το εχθρικό.

Παρασκευή 10 Μαρτίου 2017

Γιώργος Πετούσης (βιογραφικό σημείωμα)


Ο Γιώργος Πετούσης γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1943.  Απεφοίτησε το Λανίτειο Γυμνάσιο, κλασσικό τμήμα. Επαγγελματικά ασχολείται με το εμπόριο. Έλαβε μέρος στον αντιαποικιακό απελευθερωτικό αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Από πολύ νωρίς γράφει ποίηση και ποιήματά του δημοσιεύονται σε νεανικά περιοδικά της Κύπρου και της Ελλάδας και σε εφημερίδες της Κύπρου. Σαν λογοτέχνης, υπήρξε από τα πρώτα μέλη της Ένωσης Λογοτεχνών Κύπρου της οποίας για μια περίοδο είχε εκλεγεί μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο. Παράλληλα είναι μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών – Ελλάδος και τυγχάνει από τα πρώτα μέλη του Κυπριακού Κέντρου Συγγραφέων, ΡΕΝ.
Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε πολλά έγκυρα λογοτεχνικά περιοδικά της Κύπρου και της Ελλάδας. «Νέα Εστία», «Πνευματική Κύπρος», «Ακτή», «Άνευ», «3η χιλιετία», «Νέα Εποχή», «Πνευματική Ζωή», στο ελλαδικό φοιτητικό περιοδικό «η Δράση μας» κ. ά.. και έχουν περιληφθεί σε Πανελλήνιες Ανθολογίες. Μέρος της ποίησης του έχει μεταφραστεί   στα αγγλικά, γερμανικά, ιταλικά, σέρβικα και ρουμάνικα. Το 2009 η ποίησή του έχει συμπεριληφθεί σε δίγλωσσο Ανθολόγιο ποίησης (Αγγλικά – Ιταλικά ) το οποίο εκδόθηκε στην πόλη Πεσκάρα της Ιταλίας με μεταφραστές καθηγητές του Πανεπιστημίου της πόλης και με επιλογή ποιημάτων, ξένων και Ιταλών ποιητών από την ποιήτρια και καθηγήτρια Στέφκα Σμιτράν, του ίδιου Πανεπιστημίου.

Ποιητικές Συλλογές

α. «Στον ίσκιο του θανάτου», Λεμεσός 1977.

β. «Ενόραση», Λεμεσός 1980. 
γ. «Επώδυνη  καταβύθιση», Λεμεσός 1995.  
δ.«Νήσος τις εν κινδύνω», Λεμεσός 2003.
ε. «Τέλος χρόνου».[ανέκδοτη ποιητική συλλογή]  


ΓΟΝΑΤΩ / Πετούσης Γεώργιος



Γονατώ αδερφέ μου Σπύρο, στο σωρό των ηρώων 

να σ΄ αγκαλίασω. 

Γονατώ, αδερφέ μου Σπύρο και ματώνουμαι απ΄ το αίμα σου. 

Απ΄ το αίμα όλων σας, νεκρά μου αδέρφια. 

Κάποτε, θυμάμαι, σε χάιδευα 

- πιό μεγάλος εγώ - στην παιδική σου κούνια 

κί εσύ ιρίδιζες χαμόγελα ευτυχίας. 

Σήμερα πάλι σκύβω να σε χαιδέψω στο πρόσωπο. 

Στα δέκα μου δάκτυλα παγώνει το αίμα, 

με την πρώτη αφή της ολύμπιας μορφής σου. 

Τίποτα στο κορμί σου δεν είναι ζεστό, 

Μονάχα το άλυκο αίμα της βαθειάς αιμάτινης πληγής σου. 

Τίποτα στο κορμί σου δεν είναι ζεστό, 

Μονάχα η αγάπη γυάλινη-εξωγήινη στη ματιά σου να με κοιτά. 

Πόσα φιλιά , αδερφέ, θα θέλατε να σούδινα. 

Πόσα φιλιά κι ΄αγκαλιάσματα. 

΄Οσα δεν πρόφτασα μικρός. 

΄Οσα δεν πρόφτασα μεγάλος. 

Δε στάδωσα, για να τα δώσω μαζεμένα 

στο μικρό σου γιό των έντεκα ημερών που ξεψυχώντας 

μας άφησες. 

Το ακριβό υποκατάστατό σου...

Αν της Ελένης Τυρίμου


Αν ήμουν Λουλούδι πάντα
θα μύριζα.
Αν ήμουν δέντρο,
θα έριχνα ρίζες βαθιές.
Αν ήμουν βράχος
Θα γινόμουν πινακας,
να ζωγραφιζει
η θάλασσα.
Αν ήμουν πουλί θα πετούσα
ακούραστα.
Μα άνθρωπος είμαι
Από νερό και χώμα
προσπαθώντας
στην ζωή να βάλω
Χρώμα
Για κακιά και μίσος
τσουβάλι δεν έχω
ταπεινά και αθόρυβα
προχωράω αντέχω.
Άνθρωπος είμαι
τον κύκλο μου κάνω,
τα χέρια απλώνω
να κερδίζω, να χάνω.

Σάββατο 4 Μαρτίου 2017

Φασγάνου Δίχα : Ποιητική Συλλογή της Νάσας Παταπίου

Η ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Νάσα Παταπίου

Έχω ένα περιβόλι μαγικό
Περιφραγμένο
Το ορέγονται πολλοί
Και τριγυρνούν απέξω
Μα δεν τολμούν να μπουν
Έχει εξωτικά φυτά
Και τους τρομάζουν
Εκπέμπει ευωδιές μεθυστικές
Τους προκαλεί λιποθυμία
Άλλωστε στερούνται φαντασίας
Και επιπλέον
Δεν φαντασιώνονται στον έρωτα
Έχω ένα περιβόλι μαγικό
Περιφραγμένο
Η μάλλον μια σχολή
Να διδαχθείς να μάθεις
Αν είσαι έτοιμος γενναίος
Έλα στο περιβόλι αυτό
Για να σε ξεναγήσω
Πως απ' το τίποτα
Γεννιέται η Ιστορία
Και από τον λεπτεπίλεπτο μου μίσχο
Θέλεις δεν θες θα ανθοφορήσεις.

Παραμυθία / Παταπίου Νάσα

Απ΄ τις πληγές τις αμυχές 
το αίμα τρέχει
Τότε σαν το μικρό παιδί 
Σπαράζω 
Και χαράζω 
Στους τοίχους
Ονόματα χαμένων
Σκοτωμένων
Αγνοουμένων
Νεκρών αδελφών
Συμμαθητών
Και απόντες άπαντες
Να με παρηγορήσουν 
Ο Νίκος ο συμμαθητής μου
Που τον ψάχνουν οι δικοί του
Και η μάνα του τρελάθηκε
Ο αγνοούμενος Συνέσιος
Που ο πατέρας του πεθαίνοντας
Ψιθύριζε
Συνέσιε Συνέσιε
Και πού των ισχυρών η σύνεση. 


Το φωνήεν σώμα, 1988

Παναγή Ειρήνη (μικρή αναφορά)

Από τα μαθητικά της χρόνια ασχολήθηκε με την ποίηση. Συνεργάστηκε με περιοδικές εκδόσεις στην Κύπρο και εργάστηκε ως Δασκάλα στη πόλη της Λευκωσίας. Έργο της βρίσκεται διάσπαρτο σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. 

Εξέδωσε την Ποιητική Συλλογή: Μνήμες τη νύχτα. 

[ΈΦΥΓΕΣ...] / Παναγή Ειρήνη

Έφυγες με την ψυχή γεμάτη πίκρα χωρίς να μάθεις πως 
                                                          ήσουν ένα παράθυρο στη ζωή μου
κι εγώ, σφίγγοντας τα παγωμένα χέρια μου  το ένα μέσα 
                                                          στο άλλο
έπαιρνα καθημερινά τα μυνήματα που μού  ΄στελνες στους 
                                                          κόκκινους φακέλλους της λύπης σου
σαν το μεροκάματο που δούλεψε ο πατέρας κι όταν ήρθε 
                                                          η ώρα να  πληρωθεί 
είχε φύγει λυπημένος γιατί πέθαινε τη στιγμή που όλα 
                                                          είχαν στραφεί στο καλύτερο.........

[Τα όνειρά μου μεγαλώσαν] / Παναγή Ειρήνη

[..]

Τα όνειρά μου μεγαλώσαν.
Μαγαλώσαν τα δένδρα.
Μεγαλώσαν τα παιδιά.
Μονάχα εγώ έμεινα μικρή κι άσημη πάντα
εγώ κι η αγάπη. 
Η θάλασσα- σώπα, σώπα. Είναι δύσκολο να σου μιλώ 
                                                                          για τη θάλασσα.

Πέμπτη 2 Μαρτίου 2017

το δάκρυ / Παγιάση - Κατσούρη Ντίνα

Δεν θα αφήσω
να πέσει αυτό το δάκρυ.
Δεν πρέπει
να πέσει αυτό το δάκρυ.
Θα το κανακέψω
θα του τάξω λαγούς με πετραχήλια
θα του υποσχεθώ τα μύρια όσα
φτάνει να συγκρατηθεί
να αφήσει τους παραλογισμούς
και τις υστερίες.
Μα τέλος πάντων
ένα δάκρυ θα πρέπει να έχει
και λίγη αξιοπρέπεια.

Η άλλη όψη του ποδοσφαίρου / Παγιάση - Κατσούρη Ντίνα


Δεν το μετάνιωσε ποτέ
Ο Ερίκ Καντονά
που προπηλάκισε έτσι
τον αναιδή οπαδό
με τις ρατσιστικές προθέσεις.
Μα ούτε και ο Ζινεντίν Ζιντάν
για την κουτουλιά
που έδωσε στον Ματεράτσι
για τα αήθη υπονοούμενα.
Μέσα όμως
από αυτήν τη σκληράδα
ξεπήδησε κατά έναν περίεργο τρόπο
μια απίστευτη
και ανεπανάληπτη ευαισθησία
που δεν θα υποπτευόσουν
σε καμιά περίπτωση
πως κρυβόταν
πίσω από μια πάσα,
ένα χατ τρικ και ένα πέναλτι.

Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2017

Αθηνά Τέμβριου (βιογραφικό)

Η Αθηνά Τέμβριου έκανε σπουδές στα Λογιστικά στο Λονδίνο και κατόπι σπούδασε Αγγλική Λογοτεχνία και Γλώσσα στο State University of New York at Stony Brook στις Η.Π.Α. Συνέχισε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο University of Sussex στο Ηνωμένο Βασίλειο, με κύριο θέμα τη λογοτεχνία της αγγλικής και της ιταλικής αναγέννησης. Είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών Κύπρου, μέλος του ΠΕΝ, του Συνδέσμου Ηνωμένων Εθνών Κύπρου και του Συνδέσμου Χαρισματικών Παιδιών Κύπρου. Ποιήματα της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και ανθολογίες. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές, Της Πατρίδας και της Νιότης (1997), Μετάβαση (2009). και Ανάμεσα στους Ήχους. Έχει διακριθεί σε διαγωνισμούς ποίησης και ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά και στα Γερμανικά. Είναι καθηγήτρια Αγγλικής Λογοτεχνίας και Γλώσσας σε ιδιωτικό σχολείο Μέσης Εκπαίδευσης. Επίσης έχει αρθρογραφήσει ως δημοσιογράφος και ασχολείται με μετάφραση λογοτεχνίας. 


Βραδινή ‘λεπτομέρεια’ / Τέμβριου Αθηνά


Ανάμεσα στα μπαράκια,
τη μουσική, τον θόρυβο
και τα περίεργα μάτια,
ο Μορφέας στο στενό πεζοδρόμιο
καθιστά τους περαστικούς
παρείσακτους. Μια γριά
τυλιγμένη στις φθαρμένες
κουβέρτες μιας εποχής
παραμένει ατάραχη, γραφική.
Θα σκόνταψε κάπου ανάμεσα
στα σοκάκια του κόσμου και στης
νιότης το ξεχασμένο πέρασμα.
Τώρα, δίχως τον φόβο του “φαίνεσθε”,
του τέλους και της ανάγκης,
ενδίδει στα κλειστά βλέφαρα της σιωπής,
αγνοώντας το παλιό σπίτι
με τα ξύλινα, σφαλισμένα παράθυρα,
και τις γκρίζες σκιές π’ αδείλιαστα κυματίζουν
σαν φαντάσματα στο βυθό των ονείρων.
Γνωρίζει καλά, πως η πόλη δρασκελά
το κατώφλι της, κάθε βράδυ,
και πως κάποιες ρομαντικές ψυχές
νιώθουν πως απλά κλείδωσε
μες στο έρημο σπίτι την ξάγρυπνη μοναξιά της.

Ποθητές πατρίδες / Νίκος Βραχίμης


Θα ’ρτει μια μέρα
να μας γιατρέψει
τις αγιάτρευτες πληγές,
μια μέρα θα ’ρτει
κάποια καινούργι’ αγάπη
Με δάκρυα πολλά θα μας ξεπλύνει
και θα μας φέρει
της μετάνοιας τον εξαγνισμό.
Ποθητή πατρίδα!
Εκεί κατοικεί
από καταβολής κόσμου
ο Θεός μου,
και το ρημαγμένο καράβι
της ανταρσίας
άνοιξε τα καινούργια του
τότε πανιά
για τα ευλογημέν’ ακρογιάλια σου.