Η Κυπριακή ποιητική παράδοση,η Κυπριακή ποίηση, έχει τις πηγές της πολύ βαθειά στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι τις εποχές εκείνες που ανδρώθηκε το έπος. Τόσο ο χαρακτήρας της όσο και το περιεχόμενο της καθρεφτίζουν την ελληνικότητά της. Με τις σκέψεις αυτές προσπάθησα και προσπαθώ να δημιουργήσω μια Ποιητική Ανθολογία του Ποιητικού λόγου των Κυπρίων Ποιητών/τριών. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας αναρτώνται και ανακοινώσεις για ποιητικές και γενικότερα λογοτεχνικές εκδηλώσεις αλλά και συνεντεύξεις Κυπρίων ποιητών/τριών, ώστε οι σκέψεις,οι ιδέες και οι ανησυχίες τους να γίνουν ευρύτερα γνωστές.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ
Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Κυπριακής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Κυπρίων Δημιουργών.

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ


Την γιορτή τούτην του δέντρου, σαν την ονομάσασιν,           είναι άξιοι επαίνου που την οργανώσασιν.
Με την γλώσσαν τη δική μας, με τα λόγια τα χοντρά,       πράο τους όσοι πασκίζουν τζιαι φυτεύκουσιν δεντρά.
Την χαλίτικην την γη μας να δεντροφυτέψουμεν,       θα παραδεισέψει ο τόπος, αλλά να δουλέψουμεν.
Τόπος πον νέν' φυτεμένος με δεντρά που πριν παλιά,                        εν' ξεράλλα, εν ακούεις ούτε ‘νού πουλιoύ λαλιά.
Τζι' άμα πάεις μες στο δάσος, εννάς δεις ούλλον πουλιά,          εν' τζει μέσα που να πάσιν για να κτίσουσιν φουλιά.
Πόσα 'ν' τα καλά του που 'σσει το δεντρόν ούλλην γρονιά;                   εν' δικά του ξύλα που 'σσιεις μες στην βαροσσειμωνιάν.
Τζ' έχεις τα ούλα  βουνάριν, δίπλα  που την τσιμινιάν
τζαι αφταίννεις τα τζαι βράζεις, να γλιτώσεις την σσιονιά.
Έννα θέλω μιαν ημέραν τα καλά που’ σσιει να πω,
άλλον εν' για την ξυλείαν τζ' άλλον εν' για τον xαρπόν.
Καθαρίζουν τον αέραν έτσι σαν τον θέλουμεν                        τζαι παράγουν οξυγόνον τζείνον π’  αναπνέουμεν.
Ποιος τα κάμνει τόσα φρούτα που μουσκομυρίζουσιν
τζ' έχουμεν τζαι τρων τζ' οι ξένοι που παραθερίζουσιν;
Άμα πας στην εκδρομήν σου στο βουνόν με μιαν χαρά,
πού 'να κάτσεις για να πνάσεις, να γλιτώσεις την πυράν;
Τα καΐτζια, τα βαπόρκα, που τα δάση γένουνται,        πρέπει να 'χουμεν μαράζιν κάποτε που καίουνται.
Δίχως ξύλα τζαι σανίδκια σπίτιν έν τζιαι κτίζεται,                  να τα γλέπετε τα δάση, σαν που να τα ρίζετε.
Τα δεντρά φέρνουν το δρόσος τζαι κρατίζουν τα νερά               τζαι αννοίουσιν ρυάτζια τρεξιμιά, ούλλον χαράν!
Έτυχεν μου μες στο δάσος τρεξιμιόν νερόν να πιω
τζ' είπα πρέπει να φυτεύκεις, αλλά  θέλουν τζ' γλεπειόν.
Τζαι σεις μαθητές, ακούστε, σ' όποιον τόπον τζαι να πάτε,                         να θθυμάστε τούντα λόγια, τα δεντρά να τα αγαπάτε.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου