Η Κυπριακή ποιητική παράδοση,η Κυπριακή ποίηση, έχει τις πηγές της πολύ βαθειά στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι τις εποχές εκείνες που ανδρώθηκε το έπος. Τόσο ο χαρακτήρας της όσο και το περιεχόμενο της καθρεφτίζουν την ελληνικότητά της. Με τις σκέψεις αυτές προσπάθησα και προσπαθώ να δημιουργήσω μια Ποιητική Ανθολογία του Ποιητικού λόγου των Κυπρίων Ποιητών/τριών. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας αναρτώνται και ανακοινώσεις για ποιητικές και γενικότερα λογοτεχνικές εκδηλώσεις αλλά και συνεντεύξεις Κυπρίων ποιητών/τριών, ώστε οι σκέψεις,οι ιδέες και οι ανησυχίες τους να γίνουν ευρύτερα γνωστές.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ
Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Κυπριακής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Κυπρίων Δημιουργών.

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Λειτουργία του νεκρού παρόντος: Ποιητική Συλλογή που εκδίδεται το 1974. Τουμαζή Έλενα – Ρεμπελίνα (μικρό απόσπασμα)

Το προϊόν πουλιέται δέκα σελίνια
το προϊόν είναι ένα βιβλίο ματωμένων ποιημάτων
το προϊόν στοιχίζει δυό λίρες
το προϊόν είναι μια απελπισμένη συνομιλία με το ψυχίατρο (μια ηλίθια
συνομιλία)
σου προσφέρω την αγάπη μου διαλυμένη και συμπυκνωμένη
σ ένα γυαλιστερό νόμισμα
Σ αυτό το χώρο έχουνε στραγγαλίσει ύπουλα
το αντίκρισμα του φωτός

...
Στη πόλη των προβάτων κανείς δε ξεχωρίζει
οι ποιητές θα γεννηθούν στο μέλλον
το ίδιο κι η ζωή
αργότερα ακόμη πολύ αργότερα
δε θα το πίστευε κανείς: πόσες γωνιές πόσες ατσάλινες αιχμές
υπάρχουν σ ένα βρέφος !

...
Ανθρώπινο δέρμα
λουλούδι του φωτός και του αίματος
Γυμνώνοντας τον άνθρωπό για να τον εξαγνίσεις
πρέπει να σταματάς στην επαφή με το τρυφερό του δέρμα
πιο κάτω βρίσκεται ο παγωμένος θάνατος των οστών
...
Είσαι άντρα μου το κερί που κρατά το άδειο κάθισμα του ήλιοι
είσαι άντρα μου ασήμι των χορδών που κλαίνε
αστέρι πληγιασμένο από δάχτυλα πολλά
αυτός που δε θυμάται αυτός που δε ξεχνά
αυτός που δε κλαίει και δεν αγαπά
κι αυτός που τραγουδά
...
Είναι ακόμη μέρα
τα χρώματα καθαρά
κι όμως η σελήνη λάμπει
όπως και τα φώτα των δρόμων
Πλάι σ ένα πελώριο χρυσό δίσκο
που καθρεφτίζεται στα τζάμια μιας πολυκατοικίας
ένα χρυσό δίσκο που στάζει αίμα
...
Μια φορά κάθε έξη χρόνια η σελήνη κατεβαίνει βόλτα
στα σοκκάκια
είναι τότε οι εποχές των λιμών των καταποντισμών και της διάλυσης
όταν επιστρέψει πίσω πάλι, εμείς
έχουμε ήδη γνωρίσει τη γεύση της… Παρ όλα αυτά είμαστε πάντα οι ίδιοι

μόνο που ο καθένας μας τότε αρχίζει να ονειρεύεται τη σελήνη
είμαστε όμως πάντα οι ίδιοι
...
οι αμφορείς κατέρχονται στο βυθό
η τριήρης καταποντίζεται γαλήνια..,
ύστερα από τέσσερεις χιλιάδες χρόνια; Ίσως…
Ίσως ποτέ. Μάλλον ποτέ.
Οι αρχαιολόγοι θα εκφέρουν υποθέσεις για βίαια σταματημένα ταξίδια
μελετώντας σάπια κομμάτια ιστών και καρίνας
κάποτε όμως σώζονται οι αμφορείς με λίγους ξηρούς καρπούς
προφυλαγμένους στον πάτο
άθικτους από το μακρυνό ταξίδι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου