Η Κυπριακή ποιητική παράδοση,η Κυπριακή ποίηση, έχει τις πηγές της πολύ βαθειά στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι τις εποχές εκείνες που ανδρώθηκε το έπος. Τόσο ο χαρακτήρας της όσο και το περιεχόμενο της καθρεφτίζουν την ελληνικότητά της. Με τις σκέψεις αυτές προσπάθησα και προσπαθώ να δημιουργήσω μια Ποιητική Ανθολογία του Ποιητικού λόγου των Κυπρίων Ποιητών/τριών. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας αναρτώνται και ανακοινώσεις για ποιητικές και γενικότερα λογοτεχνικές εκδηλώσεις αλλά και συνεντεύξεις Κυπρίων ποιητών/τριών, ώστε οι σκέψεις,οι ιδέες και οι ανησυχίες τους να γίνουν ευρύτερα γνωστές.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ
Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Κυπριακής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Κυπρίων Δημιουργών.

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

Ο κακός Φούρβος

                                                                                  Παπαδόπουλος Θεόδωρος 

Εν να σου πω τζιειν το ρητόν, πάνω σου να το μοιάσω
εγιώ σ’ έκτισα φούρνε μου, μα ‘γιω ‘ννα σε χαλάσω
τζιαι μάθε εν’ ηξανάρκουμαι, πίσω για να σε σάσω

εθ’ θα σ’αφήσω θεμελιόν, πέτραν, χαλίτζιν για πηλόν
               να φαίνεται σημάιν
θα τα σηκώσω μονομιάς, τζιαι ‘ννα σαρίσω που γωνιάς
                τζιαι ‘ννα τα κάμω φάιν

που τον τζιαιρόν που σ’ έκτισα, έγραψα στα χαρκιά μου
έν έφαα ψουμίν γλυτζύν, να κάτσει στην καρκιά μου
τράντα λογιών σε πύρωσα, τζι’ έσπαζα που τους κόπους
μα’ν ήβρα τρόπον γιατρειάς στους άσσιημους σου τρόπους

τα ξύλα μο’ν σ’αρέσκασιν έθελες του Λιβάνου
κέδρους, αρκοτζιυπάρισσα, ξέρω ‘ντα ράτσαν φτάννουν
πού’χουν που μέσα τους γαδίν τζι’ αφταίννουν μέρα-νύχταν
μα’ρτεν η ώρα να σου πω, φούρνε μου...καληνύκτα!

εν σου αρέσκαν τα θρουμπιά, σσιοινιές για αοράτοι
μήτε ξιστάρκα, αντρουκλιές, λαμπάθκια είτε βάτοι
γιατί εν ξύλα μαλαχτά τζι’ εν σε πολλοπυρώνναν
για να μου κρούζεις τα ψουμιά που μέσα σου εκουρρώνναν

με τι κόπους επάσκιζα Σεπτέβρην ως Σεπτέβρην
για να συνάξω το ππαράν που ‘γόραζα τ’ αλεύριν
τζι’ έκαμνες μου τζιειν τα ψουμιά, μαύρα σαν το καστόριν
να σε χαλάσω ‘ρκιστικα δκιαολοπαρακτόριν

θα σε χαλάσω γέρημε τον τόπον να σπαστρέψω
να κτίσω ‘ναν καλλύτερον που σεν εν να γυρέψω
να ψήννω μέσα τα ψουμιά, πλάσιν να μεν τα κρούζει
να τρώω με την όρεξην, τζι’ εσέν να μείν’ η ...μούζη!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου