Η Κυπριακή ποιητική παράδοση,η Κυπριακή ποίηση, έχει τις πηγές της πολύ βαθειά στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι τις εποχές εκείνες που ανδρώθηκε το έπος. Τόσο ο χαρακτήρας της όσο και το περιεχόμενο της καθρεφτίζουν την ελληνικότητά της. Με τις σκέψεις αυτές προσπάθησα και προσπαθώ να δημιουργήσω μια Ποιητική Ανθολογία του Ποιητικού λόγου των Κυπρίων Ποιητών/τριών. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας αναρτώνται και ανακοινώσεις για ποιητικές και γενικότερα λογοτεχνικές εκδηλώσεις αλλά και συνεντεύξεις Κυπρίων ποιητών/τριών, ώστε οι σκέψεις,οι ιδέες και οι ανησυχίες τους να γίνουν ευρύτερα γνωστές.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ
Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Κυπριακής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Κυπρίων Δημιουργών.

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2016

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΣΙΑΡΟΣ


Εν’ μόνος μου που τ’ άρκεψα,
είχα στενοχωρίαν
τζιαι που την πρώτην την ρουφκιάν
εγλύκανέν μου τον σεβντάν
τζι έκαμα συμφωνίαν.

Εγίναμεν φιλούθκια θκυο,
αέρκια κολλημένα
πεινώ διψώ, κλαίω γελώ
έχω τον για παραστατόν
με την ζωήν μου έναν.

Θκιαβάζω, γράφω, σκέφτουμαι,
αρέσκει μου, τραβώ τον
εν το χωρεί τούν’ το μυαλόν
να ζιω ζωήν δίχα καπνόν
ξυπνώ τζιαι προσκυνώ τον.

Κιστίζουν, αζουλεύκουσιν,
έχουν μας ταραμένους!
Εν μ’ έπιαεν ο καϊλές·
μ’ έναν τσιάρον τζιαι καφέν
έχω τους ξηγραμμένους.

Βάλλουν λαπόρτα ξώδικα,
εν τζιαι του γελασμάτου
να μας χωρίσουν τζιαι καλά
μεν δούσιν άλλον να γελά
κατύσιη του πλασμάτου!

Πως εν’ να ζήσω πκιο πολλά,
οι όξυπνοι λαλούν μου
να πλήσσω, να ’μαι σαν τ’ αρνίν
να ζιω ζωήν, παλιοζωήν
να μαλλωθώ του νου μου.

Άγιε μου Τσιάρε μου,
έχω το τάξιμόν μου·
η συφφωνία παρπατά
τζι εν’ να τον κάμω σιμιθκιάν*
όποιον σταθεί ομπρός μου.

Εν’ να πεθάνω να χαθώ,
τα μαύρα τα κλεισμένα!
Αήστε με ωσότου ζιω
να πίννω να παρανομώ
έννεν ζωή μ’ εμέναν;

Στυλλής Γιωρκήκαρφης


* σιμιθκιά (η): σισαμένη κουλλούρα



Πηγή: Εφημερίδα: ΕΝΩΣΙΣ (27 Σεπ  2014)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου