Η Κυπριακή ποιητική παράδοση,η Κυπριακή ποίηση, έχει τις πηγές της πολύ βαθειά στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι τις εποχές εκείνες που ανδρώθηκε το έπος. Τόσο ο χαρακτήρας της όσο και το περιεχόμενο της καθρεφτίζουν την ελληνικότητά της. Με τις σκέψεις αυτές προσπάθησα και προσπαθώ να δημιουργήσω μια Ποιητική Ανθολογία του Ποιητικού λόγου των Κυπρίων Ποιητών/τριών. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας αναρτώνται και ανακοινώσεις για ποιητικές και γενικότερα λογοτεχνικές εκδηλώσεις αλλά και συνεντεύξεις Κυπρίων ποιητών/τριών, ώστε οι σκέψεις,οι ιδέες και οι ανησυχίες τους να γίνουν ευρύτερα γνωστές.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ
Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Κυπριακής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Κυπρίων Δημιουργών.

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Πραγμάτω(ν) ποίηση: Βλέπουμε την θέα μόνοι: Ποιητική Συλλογή της Άννα Κουππάνου / Μελάνι, 2013

ΧΘΕΣ ΗΤΑΝ ΚΥΡΙΑΚΗ... 

Χθες, ήταν Κυριακή.
Κι έκανα όπως όλοι.
Το ετοίμασα,
του έβαλα τα ζεστά του ρούχα.
Κι ύστερα το πήρα στο πάρκο
και κάθισα δίπλα στις μαμάδες.

Άνοιξα λίγο το φερμουάρ της δερμάτινης τσάντας
και χάιδεψα
το λείο, ιδρωμένο πρόσωπό του.
Το κρατούσα εκεί μέσα
και ντρεπόμουν
-σαν τέρας.

Κι ύστερα έκανα
το επαίσχυντο.
Το έβγαλα, το καημένο,
το αναιμικό, το κατακουρασμένο
και το χρησιμοποίησα.

Την 3,2 gigahertz ταχύτητα
και τα 160 του σκληρού,
και τα πλήκτρα
που επιμελώς φροντίζω με ειδικό καθαριστικό.

Καφέ,
Ζάχαρη,
Μακαρόνια
Και να μην ξεχάσω
Να του αγοράσω καινούρια μπαταρία.


ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ

τις βραδινές ώρες
το σπίτι μου αναπνέει δυνατά

κάποτε με αγωνία
το ακούω να πνίγεται
γιατί του λείπει το οξυγόνο

αν μπορούσα
θα το έπαιρνα αγκαλιά
"ησύχασε μωρό μου
άγια Μαρίνα και κυρά..."
θα του ψιθύριζα

μα είμαι μικρή
και με γελούν οι λέξεις



και αποσπασματικοί στίχοι:

[...] Και αποφασίστηκε να γίνω 
μες στην πυρά του εργαστηρίου
βάζο διάφανο 
που τρέμει στα βαριά τα βήματα 
και στις απότομες κινήσεις». (σ. 13)

[...] είναι μια παράδοξη συνεύρεση 
κι αίνιγμα της φύσης
αλλά μόνο καθώς σε γεύεται 
γεύεσαι κι εσύ την ομορφιά του 

 [...] και μπήκα μέσα του 
κρατώντας τις παλάμες 
 σε θέση προσευχής 
 ευλαβικά περιμένοντας 
τη στιγμή της μετάληψης» (σ. 23)


...

Άκουσα κάτι να στάζει. 
Ήταν η σιωπή. Υγρό μέταλλο. 
 Όταν μπήκα στο δωμάτιο 
ήταν πια αργά. 
 Έκτισε τα πόδια μου 
η διαδικασία της πήξης. 
 Και η σιωπηρή 
 σταγόνα 
με επικάλυψε 
σε μία στάση 
που είχε προαποφασιστεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου