Η Κυπριακή ποιητική παράδοση,η Κυπριακή ποίηση, έχει τις πηγές της πολύ βαθειά στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι τις εποχές εκείνες που ανδρώθηκε το έπος. Τόσο ο χαρακτήρας της όσο και το περιεχόμενο της καθρεφτίζουν την ελληνικότητά της. Με τις σκέψεις αυτές προσπάθησα και προσπαθώ να δημιουργήσω μια Ποιητική Ανθολογία του Ποιητικού λόγου των Κυπρίων Ποιητών/τριών. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας αναρτώνται και ανακοινώσεις για ποιητικές και γενικότερα λογοτεχνικές εκδηλώσεις αλλά και συνεντεύξεις Κυπρίων ποιητών/τριών, ώστε οι σκέψεις,οι ιδέες και οι ανησυχίες τους να γίνουν ευρύτερα γνωστές.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ
Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Κυπριακής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Κυπρίων Δημιουργών.

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Μεταμέλεια / Κρανιδιώτης Νίκος



Αυτή την κουρασμένη μεταμέλεια
μην την αφήνεις άλλο, αλόγιστα
ν’ αναστατώνει τη μικρή σου ύπαρξη.

Δυνάμωσε τη θαρραλέα σκέψη σου,
και κράτησε ζωηρή την πρώτη ανάμνηση
της τρυφερής αγάπης που δοκίμασες,
και που σε βασανίζει τόσο σήμερα.

Έτσι είναι η ζωή μας: Ευμετάβολη!
Κάποιες στιγμές όμως βαθαίνουν μέσα μας,
χαράζουν ανεξίτηλα τα ίχνη τους,
και μάταια προσπαθούμε να τις σβήσουμε.

Χαιρεκράτης Αντιφώντος Σαλαμίνιος / Κρανιδιώτης Νίκος



Κάθε πρωί σηκώνω αυτή την πλάκα…
Ψάχνω τις ρόδινες φλέβες της,
αγγίζω τον απαλό κυματισμό της…

«Χαιρεκράτης Αντιφώντος Σαλαμίνιος».

Πιο κάτω,
λίγα σπασμένα βάζα,
υδρίες και αμφορίσκοι*
κι ασήμαντα ίχνη οστών…

Ύστερα, ο υγρός νότιος άνεμος
να σβουρίζει* τα χώματα
και να σφυρίζει στα κοιλώματα της πέτρας…

Ένα συνηθισμένο φθινοπωρινό πρωινό
στη βυθισμένη μες στην άμμο Σαλαμίνα…

Πέρα, ο ήλιος ανεβαίνει ατάραχος,
κι οι λιγοστοί διαβάτες
πορεύονται ανύποπτοι
στο ερειπωμένο αρχαίο κοιμητήριο,
σηκώνοντας τη μοίρα εκατόν αιώνων…





* υδρίες και αμφορίσκοι: αρχαία πήλινα δοχεία, στάμνες

* σβουρίζω: περιστρέφω σα σβούρα

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Των Ειλώτων / Κωνσταντινίδης Στέφανος



Όσο και να απελπιζόμαστε
οι Είλωτες δεν είπαν ακόμη
την τελευταία τους λέξη.
Και το ξέρουν αυτό οι Σπαρτιάτες!
Όσο και να απελπιζόμαστε
ο Σπάρτακος δεν είπε ακόμη
την τελευταία του λέξη.
Και το ξέρουν αυτό οι Ρωμαίοι!

ΗΤΟΥ ΠΟΥΛΙ


Ητουν πουλλι τζιε πετισε
Που τοτες η χαρα μου
Π’ουφυα που το σπιτι μου
Τζιε πηα πολλα μακρα του
Εφυα που το καρπασι μου
Που ητουν η χαρα μου
Που τ’αγαπουσα τζιηχατο
Βαθκια μες την καρδκια
Εισιε σιηλιαες ομορκιες
Το λατρευτο χωρκο μου
Μα εγιω ποττε εν το ξεχνω
Χωρο το στ’ονειρο μου
Ποττε μου εν εξιχασα
Τες τοσες ομορκιες του
Μες την καρδκια μου τες κρατω
Σαν τζιε ειναι ο θυσαυρος μου
Τζιε εχωτο πομεσα μου
Ριζοκαρπασο μου ν’αρτω
Για την καρδκια μου π’ουφηκα
Τζιε ναρτω να την πιασω
Εφηκα πησω μου ψυσιη
Παρεα με την καρδκια μου
Τζιε ν’αρτω ως τη στερνη μου την πνοη
Μετα μου να τα παρω
Να τα αφηκω πισω μου εν κριμα τα ευλοημενα
Καρδκια ψυσιη τζιε το κορμη
Να μηνουν χωρισμενα
Στον αλλο κοσμο να δκιαβω
Κορμη χωρις ψυσιη καρδια
Ηντα να πω του πλαστη μου
Στην αλλη κοινωνια ?
Ξερωτο πως στα σιουρα
Εδω να μου συχωρηση
Για την αγαπη πουφηκα
Τζιε εν θα με ρωτηση
Μα λλιο απο το χωμα σου
Καρπασι μου να πιασω
Τζιε αν πεθανω μακρυα
Να τεμπησιασω τα παιδκια
Στον ταφο μου να το βαλου !!!

ΦΩΤΙΕΣ


Γύρω ανάβουνε φωτιές,
Στο κάθε πέρασμα σου,
Οι φλόγες έρχονται θαρρώ,
Απ΄την καυτή ματιά σου,
Κι΄εγώ να καίγομαι χωρίς,
Καρδιά μου ν΄αντιδράσω,
Μ΄αρέσει και αποζητώ,
Την φλόγα να δαμάσω,
Μες΄απ΄τις στάχτες μάτια μου,
Θα γεννηθή η αγάπη,
Αυτή που νοιώθουμε κι΄οι δυό,
Που ειν της ζωής τ΄αλάτι,
Κι΄αν δεν μπορέσω αγάπη μου,
Την φλόγα να σου σβύσω,
Τα χείλη σου αχόρταγα,
Θάρθω και θα τρυγήσω,
Να δυναμώσει πιό πολύ,
Και νάρθει να θεριέψει,
Η πυρκαγιά μες το κορμί,
Καρδιές για να μαγέψει.

ΠΟΘΟΣ


Μια λίμνη οράματα του στελνε η σκέψη
και κείνος τα ένοιωθε
και κυνηγούσε στο παρθένο δάσος
της επιθυμιάς της.
Κρυμένος στην σιωπή του .
Να στείνει τα δόκανα
προσμένοντας το θύραμά του
Κι άνοιγε τους κρουνούς της
προσμονής
που την παράσερναν
εκεί που δεν υπάρχει γυρισμός
Εκεί που τελειωνε η αντισταση
Καθισμένη στα μάτια του
μεθούσε στην ανάσα του
κι ανεβαινε μες στον δικό του ουρανό
όμοια τω ομοίω τα θέλω
πόθος τον πόθο
να ξεδιψάει στην έρημο της όασής του

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Επιστημονική Ημερίδα 1974-2014 40 Χρόνια Ἐπαναπατρισμοῦ Πολιτιστικῆς Κληρονομιᾶς τῆς Κύπρου


Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014 στην Εταιρεία Κυπριακών Σπουδών

Συνδιοργανωτές: Τμήμα Νομικής Πανεπιστημίου Κύπρου, Εταιρεία Κυπριακών Σπουδών, Κυπριακή Εταιρεία Βυζαντινών Σπουδών



Μὲ τὴν ὑποστήριξη τῶν Πολιτιστικῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καὶ Πολιτισμοῦ

Παρουσίαση Έργου Κυπρίων λογοτεχνών στη Θεσσαλονίκη

Η Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης,, η Ένωση Λογοτεχνών Κύπρου και η Ομοσπονδία Κυπριακών Οργανώσεων Ελλάδος σας προσκαλούν στη παρουσίαση του έργου των Κυπρίων λογοτεχνών Λεωνίδα Γαλάζη, Γιώργου Μολέσκη, Γιώργου Φράγκου, Ανδρέα Χατζηθωμά, Βασίλκας Χατζήπαπα, Χρίστου Χατζήπαπα και Γιώργου Χριστοδουλίδη.
Η εκδήλωση θα γίνει το Σάββατο 29 Νοεμβρίου στις 7.30μμ στην στέγη της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, Δημοσθένους 4 Θεσσαλονίκη.

Προλογίζει ο Κύπριος ποιητής Ανδρέας Καρακόκκινος.

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ

Ήταν μια νύχτα
που τα ΄στρα σβήσανε 
λες και μ΄ αφήσανε 
μόνο ξενύχτη. 
Κι ήρθα σαν πάντα 
για το χατήρι σου
στο παραθύρι σου 
ν΄ απλώσω δίχτυ. 

Ήταν η γρίλια σου κλεισή
και δεν εφάνης γελαστή
την ομορφιά σου ν΄ αντικρύσω, 
και στη δική σου γειτονιά
ένοιωσα τόσην απονιά
που ήταν γραφτό μου να δακρύσω. 

[ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΩΡΕΣ]

Είναι κάποιες ώρες 
που τα μάτια κλαίνε
και τα δυό μου χείλια 
λόγι΄ αγάπης λένε.

είναι κάποιες ώρες 
που φυσά ο μπάτης
και θαρρώ μου φέρνει
λόγια της αγάπης,
πέρ΄ από ταξένα
ίσως  από σένα.

[ΕΦΥΓΕΣ ΚΙ ΗΤΑΝ ΑΝΟΙΞΗ]

Έφυγες κι ήταν Άνοιξη 
και μαραθήκαν τα λουλούδια 
κι από το στόμα των πουλιών 
δεν ξανακούστηκαν τραγούδια.

Έφυγες και χειμώνιασε 
και φύγανε τα χελιδόνια,
και τη φωλιά μας τη σκεπάσανε
κρύα- κατάλευκα τα χιόνια. 

[ΛΕΣ ΑΛΛΟΥ]

Λες αλλού πως γυρίζω,
γι΄ άλλην πως τραγουδώ, 
μάτια άλλα αντικρύζω, 
δεν κοιτώ να σε δω.

Μα να πω την αλήθεια
τα δικά σου τα μάτια
μοιάουν σαν παραμύθια
και με κάνουν κομμάτια. 

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΛΑΙΚΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ στη ΛΕΜΕΣΟ

Περί της εκδήλωσης: Ο Ταξιάρχης Μπεληγιάννης, ο Γιώργος Ιωάννου, η Μαρίνα Κατσαρή αφηγούνται παραμύθια και ο Γιώργος Στυλιανού με το λαούτο και την κιθάρα του και η Βερόνικα Αλωνεύτου με το σαντούρι και το τραγούδι της συνοδεύουν τις αφηγήσεις! ..........

ΕΝΑΠΟΚΕΙΤΑΙ

Τώρα που η ψυχή λευκά
τον πόνο εξωραίζει 
κι η ομορφιά του ήλιου
απογυμνώνει το σκοτάδι 
βάλε το χέρι σου θεέ μου. 
Τάραξε τα νερά στην κολυμβήθρα σου, 
δεν ακούς τη σαύρα
που μασάει τα χώματα και τα σκουλήκια;
Σεκάθε επίκληση, 
καθώς επέρχονται οι μέρες, 
πεθαίνουν στην τέφρα και τη ρίζα τους
οι "Βαμβακάδες" 
όπως ακριβώς το όνειρο 
που γεύεται ανίκανο το φως. 
Εδώ η ζωή είν΄ ακριβή
κι ο άρχοντας πεθαίνει, 
άσε τον άλλο που ακόμα τυραννά
τη σκέψη του για πίσω 
υπομονή, υπομονή.
Σε τούτο το μυστήριο 
που κομποδένεται με τ΄ άπειρο και το κρανίο 
και το δαιμόνιο 
κοιτάζει ανήλιαγα τον κόσμο 
μια σταγόνα από φως η ανιστόρηση. 

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Οδοιπορικό / Καρακόκκινος Ανδρέας

    

Ο χρόνος σταμάτησε
στη εποχή της θλίψης
κι άφησε ένα δάκρυ
να μουσκεύει τη μνήμη
σε κάθε οδοιπορικό
πίσω απ’ το συρματόπλεγμα

Ο Ιούλης πάντα καίει / Καρακόκκινος Ανδρέας




Ο Ιούλης πάντα έκαιγε
από τότε που το συρματόπλεγμα
τυλίχτηκε στον ήλιο
και σκίασε   αμείλιχτα
το άρωμα των λεμονανθών
το αρχαίο καράβι του Κάστρου
και την άμμο που λαμπίριζε  στο λιμάνι
ως το ακρωτήρι με την εκκλησιά

Ο Ιούλης πάντα καίει
στη μοναξιά των πέντε λόφων
θαμπώνει τα μάτια μας
κι  οι χαραγμένες χούφτες μας
ανοίγουν άδειες από το χώμα της αυλής
που πλάθαμε λάσπη κι όνειρα
και μετρούσαμε τον έρωτα
με κλεμμένα φιλιά

Η παραδοση της Κερυνειας



Αλλ´ ο Gian Mudazzo, όστις ήτο διοικητής, 
πτοηθείς εκ της συμφοράς της Λευκωσίας, 
χαμερπώς ηνέωξε τας πύλας εις τον πασάν της Κιλικίας.

Α.Μ. GRAZIANI

Τα λάθη των αρχόντων και οι δειλίες των…
Αυτός ο Gian Maria Mudazzo – άδε όνομα! –
διοικητής, πτοηθείς, ηνέωξε κάστρο της Κυρήνειας.
Ήθελε να προλάβει επιστολήν
του Εξοχοτάτου και του Εκλαμπροτάτου,
μάντευε δε το περιεχόμενό της:
«Οι της Αμμοχώστου
υπερευχαριστούντες διά γενναιοψυχίαν
των Κυρηνείας… έργα
γενναίων ιπποτών».

Μη δεν γνωρίζαν οι αθεόφοβοι Βενέτοι
πως μ᾽ άλλον τρόπον γράφονταν από τον Τούρκο
πασά οι επιστολές; Πώς μ᾽ ένα χωρικό επάνω σε μουλάρι
στέλλει σε δίσκο εκ Λευκωσίας την κεφαλήν
του εξοχατάτου Νικολάου Δανδόλου
και φθάνει στην Αμμόχωστο παρακινώντας
να παραδώσουν φιλικά την πόλη, να μην πάθουν
οίαν η Λευκωσία συμφοράν;

Κι από την άλλη στέλλει προς Κυρήνειαν
εφ᾽ ίππου στρατηγόν τον Παύλον Δελ Γουάστον
εκείνον τον αλύτρωτο, αλυσίδετον,
φέροντα δύο κεφαλάς και επιστολήν
παρόμοιαν μ᾽ εκείνην την της Αμμοχώστου.
Διπλό λοιπόν κακό τους πρόσμενεν αυτούς.

Κι ας λένε οι Βαγλιόνης-Βραγαδίνος
τα της αναμφιβόλου των της Κυρηνείας
ανδρείας και πίστεως· τα παίρνει βερεσέ.

Τάχα κι εκείνοι δεν τους ξεγελούσαν
με τέτοια λόγια, μες τη συφορά τους
δεν ήθελαν να πείσουν τον εαυτό τους
για την καρτερικότητα των άλλων
τη γενναιοψυχία και τα λοιπά;

Ο Μουσταφά Πασάς επιστολές με έργα.
Οι δυο αρχηγοί επιστολές με λόγια.

Αν η ανδρεία είν᾽ το κομμένο του κεφάλι
ο Gian Maria Mudazzo δεν πτοείται·
το θέλει στιβαρό στους ώμους να πατά.
Κι ας μην τον ξέρει πια μηδέ ο Θεός.

Τα πτώματα όλων των γενναίων της ιστορίας
δεν κάνουν έστω ζωντανό ένα γύφτο.
Γι᾽ αυτό και θα τη δώσει την Κερύνεια.

Μη κι η Αμμόχωστος που δεν επαραδόθη
δεν έπεσε; Και τι να γίνηκε ο γενναίος
εκείνος στρατηγός, ο Μαρκαντώνιο;
Για τη Γαληνοτάτη Βενετία
και τ᾽ ανοιχτό ευαγγέλιο τ᾽ Άγιου Μάρκου
το σώμα του άχερα γεμίσαν. Δε ζηλεύω.

Καλύτερα το κάστρο να βιαστώ
να παραδώσω στον πασά της Κιλικίας
πριν λάβουμε το γράμμα π᾽ ανιμένουμε.
Όποιος φυλάγει το μισό βασίλειό του
το χάνει ευτυχώς πολιτισμένα.

Τέτοια ο Mudazzo – εχ! τι να σου κάνει
ένας κοπρίτης Βενετσιάνος, ένας ξένος

που δεν αγάπησε ποτέ τον τόπο.

Ένα Σαββάτο / Κακογιάννης Μιχάλης

Ένα Σαββάτο Σαββάτο την αυγή
ξεκίνησε η κραυγή
απ’ την Κερύνεια κι έφτασε
στον Πόντο και στη Σμύρνη

Ματώσανε οι θάλασσες
κι οι ουρανοί γεμίσαν
κόκκινα μισοφέγγαρα
πληγές που δεν εκλείσαν

Και ράγισαν τα μνήματα
τα δέντρα γονατίσαν
Χριστέ μου τόσα κρίματα
τα μάτια σου πώς τα `δανε
και δεν τα σταματήσαν
κόκκινα μισοφέγγαρα
πληγές που δεν εκλείσαν

Ο ήλιος κοίταξε τη γη / Κακογιάννης Μιχάλης

Ο ήλιος κοίταξε τη γη
απ’ το χρυσό του αμάξι
κι είπε σαν είδε τ’ άδικο
το δρόμο του ν’ αλλάξει.

Μα θα έρθει η μέρα, η μέρα η καλή
κι η χώρα θα γιορτάσει
θα πρασινίσουν τα βουνά
κι η γη θα ξεδιψάσει.

Σκοτείνιασε η ανατολή
πήρε φωτιά η δύση
τρέξαν τα νέφη στο βοριά
ρήμαξε όλη η φύση.

Και συ θα σέρνεις το χορό
σαν ξέγνοιαστη ελαφίνα
και θα μαζεύεις αγκαλιές
χαμόγελα και κρίνα.


Τα παραθύρια ορθάνοιχτα / Κακογιάννης Μιχάλης

Ποιος είν’ αυτός που τριγυρνά
τις νύχτες στα στενά
και που στο χέρι του κρατεί
βαγγέλιο και σπαθί

Τα παραθύρια ορθάνοιχτα
προσμένουν τα μεσάνυχτα
το παλληκάρι να φανεί
να μάθουν τ’ όνομά του

Αη Γιώργη άλλοι τον είπανε
κι άλλοι Θανάση Διάκο
κι άλλοι παιδί πως ήτανε
των είκοσι και κάτω

Τα παραθύρια ορθάνοιχτα
προσμένουν τα μεσάνυχτα
το παλληκάρι να φανεί
να μάθουν τ’ όνομά του



ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ (μικρό απόσπασμα)

[..]

Πάνω απ΄τις στέγες των σπιτιών μας
οι μαύρες νυχτερίδες φτερουγίζουν 
και πως θα βγούμε απόψε στο φεγγάρι 
να κρούσουμε τα μαντολίνα των χαρών μας;

Οι πράσινοι βλαστοί θ΄ ανθίσουν και φέτο 
κι οι καλαμιές θα φροούνε σαν πάντα
κι η πομπή με τα δρύινα φέρετρα
θα στέλνει τον τελευταίο χαιρετισμό
στο μικρό άγγελο που εχάσαμε
ενώ ακόμη ο ήλιος γελούσε.

.......


ΤΑΞΙΔΙ / Τάσος Γιώργος

Απόψε θα περάσουμε πέρα από τα καθημερινά, 
πέρα από τα σύνορα του αταβισμού και της  υπομονής, 
πέρα...
Απόψε θα περάσουμε στην ιεροτελεστία της θυσίας 
και των χρησμών τις επιδράσεις.

Θ απρέπει να μου στρώσουνε τα ιμάτια, 
θα πρέπει να μιλήσουμε τη γλώσσα της καρδιάς, 
της καρδιάς και του γαιμάτου.
Θα πρέπει να μπαλώσουμε το τρύπιο παραπέτασμα
μπροστά στον άνεμο
με λίγη φλόγα, λίγη φλόγα και πολλά πρόσωπα. 
Θα πρέπει ακόμα 
να καταφύγουμε κάτω απ΄ τον ίδιο μανδύα
με της ζωής μας στο χέρι, 
με το μαχαίρι στα δόντια. 

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΙΟΥΝΗ (απόσπασμα) / Γαλάζη Πίτσα

[..]

Είσαι ένα δένδρο 
με κλαδιά πολλά. 
Είσαι ένα σπίτι 
με δωμάτια πολλά
και παράθυρα πλήθος
και τρέχεις από δωμάτιο σε δωμάτιο
δοκιμάζοντας τις αισθήσεις.
Καρτεράς το σάλπισμα κι ασφυκτιάς, 
δεν ξέρεις ποιο παράθυρο θα το φέρει .
Οι παιδικές σου βιασύνες 
ανοίγονται τρεχάματα, άνεμοι και βουές 
στους πορτοκαλεώνες, 
στα πέλαγα, 
στα περβόλια. 

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Το γλυκό της Κυριακής που δεν πέτυχε


Το είχε αποφασίσει καιρό,
να κάμει το ωραίο γλυκό της Κυριακής,
να τρατάρει τις γειτόνισσες, να κλείσει δέκα στόματα.
Δεν άντεχε τα πειράγματά τους για την άτεχνη μαγειρική της
Ότι θυμόταν μέσα στη στεναχώρια από τα μαγειρέματα της γιαγιάς
Μα θα άνοιγε και κάποιο σχετικό μικρό βιβλίο.

Τα πρώτα υλικά της ήτανε γνωστά.
Σημείωσε σαλιώνοντας την άκρη μολυβιού:
Διακόσιες ολόκληρες λέξεις.
Συνδέσμους κατά την κρίση της.
Να προσέχει τους διφθόγγους.
Και το τελικό ν. Όπως την νίκη.
Τόνους και άλλα σημεία στίξης, τα προβλεπόμενα.
Μολύβι, Χαρτί, μαγιά ζωής .

Για το σιρόπι:
Λίγο ηλιοβασίλεμα ,δείλι, κάποια δάκρυα μοναξιάς,
ίσως αποχωρισμού, ένας καθρέφτης, σύννεφα, σκόνη
πέτρες, ένα μικρό σπιτάκι στην άκρη της πόλης
και ζάχαρη, πολύ ζάχαρη
να γλυκάνει το μέσα της απ΄ τα κατακάθια των καφέδων στο πεζούλι.

Τα ανακάτεψε καλά,
καθώς ο συγγραφέας μα, και η φωνή της γιαγιάς προστάζανε.
Άλειψε μ΄ αρωματικό βούτυρο τη λαμαρίνα,
προθέρμανε τον φούρνο, με ξύλα από το βουνό.
Άλλαξε σκέψη,
τα ΄ψησε στον ήλιο της αυλής της.

Το ωραίο γλυκό δεν πέτυχε

Είχε ξεχάσει να βάλει την ψυχή της.

Εύκλος (περί του αρχαίου ποιητή)

Κύπριος χρησμολόγος ποιητής που "προφήτεψε" σε στίχους του τη γέννηση του Ομήρου στη Σαλαμίνα της Κύπρου. Η γέννησή του τοποθετείται σε μεταγενέστερα από τον Όμηρο χρόνια. 

Μοναδική ίσως πηγή  για τον Εύκλο είναι ο Παυσανίας, ο οποίος αναφέρεται σ΄αυτόν στα «Φωκικά» του («Φωκικά» 12, 11.)
Μιλάει για τους ποιητές που έγραψαν χρησμούς και γράφει «Άνδρες που άφησαν χρησμούς, λένε πως υπήρξαν ο Κύπριος Εύκλους, οι Αθηναίοι Μουσαίος, γιος του Αντιοφήμου, και Λύκος, γιος του Πανδιόνα, και από τη Βοιωτία ο Βάκις, άνθρωπος που κατεχόταν από νύμφες. Όλων των άλλων , εκτός του Λύκου, τους χρησμούς τους διάβασα».

Πότε έζησε πάντως και τι έγραψε παραμένει ένα μεγάλο πρόβλημα, καθώς κινείται ανάμεσα στον μύθο και την ιστορία.

ΧΡΗΣΜΟΣ (προφητεία για την γέννηση του Ομήρου)

Και τότ ' εν ειναλίη Κύπρω μέγας έσσετ ' αοιδός,
ον τε Θεμιστώ τέξει επ ' αγρού δία γυναικών
νόσφι πολυκτεάνοιο πολύκλειτον Σαλαμίνος
Κύπρον δε προλιπών διερός θ ' υπό κύμασιν αρθείς,
Ελλάδος ευρυχώρου μούνος κακά πρώτος αείσας

έσσεται αθάνατος και αγήραος ήματα πάντα.


(απόδοση στη Νεοελληνική) 



Και τότε ένας μεγάλος 
θα γεννηθή τραγουδιστής και δοξασμένος
στην Κύπρο τη θαλασσινή
που η θεμιστώ, 
στις διαλεχτές η διαλεχτή, 
θα΄χη βλαστό. 
Βλαστό που γεννημένος 
σ΄ άγονο αγρό μοναχικό 
μακρυά απ΄ τις ευφορίες της Σαλαμίνας,
την Κύπρο πίσω του θ΄ αφήση 
κι΄ απάνω από τα κύματα
για τη μεγάλη Ελλάδα θ ακινήση 
της μοίρας της τα μαύρα νήματα
πρώτος αυτός θα τραγουδήση. 
Τραγούδι θείο που θα τον κα΄νη 
να μην γεράση όταν γερνά, 
να μην πεθαίνη όταν πεθάνη. 



Ανθολογία Κυπριακής Ποιήσεως: Κ. Μόντη και Α.Χριστοφίδη

[Κι ΄ απ΄ την αγάπη της μ΄αυτόν

Κι ΄ απ΄ την αγάπη της μ΄αυτόν, τέρατα ]
στον κόσμο μας γεννήθηκαν, το γένος της Γοργόνας,
που κατοικά τ΄ απόκρημνο νησί της Σαρπηδόνας
μέσ΄ στο βαθύστροφο ωκεανό. 

**

Ανόητος όποιος σκότωσε μονάχα τον πατέρα
κι΄ άφησε  τα παιδιά

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

[Στα παραμύθια τα δέντρα μιλούν] / Τουμαζή Έλενα – Ρεμπελίνα

στη Μαρια Κοσσιφιδου

Στα παραμύθια τα δέντρα μιλούν
περπατούν
απλώνουν τα χέρια.
Οι ενήλικες γελούν τρυφερά
με τις φαντασιώσεις των παιδιών
που είναι απαραίτητες ,λεν,
για τη συναισθηματική τους ωρίμανση.
Όμως προχθές
που μ΄ αγάπησες
για μια στιγμή,
καθώς περπατούσα ήσυχα στο δρόμο
ένα δέντρο φυτεμένο στο πεζοδρόμιο έσκυψε
και μου ψιθύρισε ένα κατακόκκινο τραγούδι.
Τα λεπτά χωρισμένα σα φτερά φύλλα του έπαιζαν φυσαρμόνικα.
Ένα παιδάκι με το τόπι στο χέρι
μου έριξε μια γρήγορη ματιά από την απέναντι αυλή.
Με μια ενστικτώδη κίνηση άρπαξα το νόημα.
Είναι τα παιδιά
που γελούν μαζί μας...

Τριήμερο Συνέδριο για την Ήπειρο στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Μια συνάντηση φιλολόγων, ιστορικών, νομικών, λογοτεχνών, μουσικών. Διοργάνωση Νεοελληνικό Σπουδαστήριο Πετρώνδα.....27-29 Νοε 2014


"Βιβλίο Παρουσίαση: Ναρκοσυλλέκτρια". 10 Δεκεμβρίου 2014 της Ευφροσύνης Μαντά- Λαζάρου


Ευφροσύνη Μαντά Λαζάρου (στοιχεία)


Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών
και εργάζεται ως Εκπαιδευτικός
 

Έργα της:
  • "Οι Μέρες Υφάντρες οι Νύχτες Γυμνές 1986-87", Ποιητική Συλλογή, Λευκωσία 2002
  • "… σε έρωτα ή θάνατο θα πάμε", Ποιητική Συλλογή, Λευκωσία 200
  • "Χωρίς την Αριάδνη", Μυθιστόρημα, εκδόσεις ΓΚΟΒΟΣΤΗ 2006
  • "Φίλε μου εγώ δεν είμαι σαν και εσένα, το γράμμα ενός μοναχικού παιδιού", Λευκωσία 2006
  • "Τό Μέσα Φόρεμα", Ποίηση,Εκδόσεις Αφή, 2011

Ναρκοσυλλέκτρια (απόσπασμα)



ίχως εικόνες λέξεις
έφευγαν
ελάτε, πίσω τις καλούσα, ελάτε μέσα μου
μιλήστε
ο γδούπος τους κενός του πουθενά
και δίχως λόγια πύκνωνε ο θάνατος […]
(σ. 8)

**

Πονούσε το άδειο μου οστέινο κουφάρι.
Το ακατοίκητο κενό του σφάδαζε […]
Έμοιαζα με ξυσμένο πιθάρι
εκατό χιλιάδες αιώνες αφημένο στο διαρκή ήλιο
Στέγνωσα.
 Όλα ρουφήχτηκαν […]
Νυχτώνει μαύρο.
(σ. 10)

**

[…] Από το παράθυρο μπαίνει κάθε πρωί μια μέρα
 κι ένας προδότης.
Μαζεύει τα σύνεργα σαν καλός φίλος που βοηθάει […]
Όσες φορές δοκίμασα να κλείσω έξω τον προδότη
απέτυχα.
(σ. 13)

**

Αποστρέφομαι τις μέρες δίχως κίνδυνο.
 Σπουδάζω πάντα
 πώς να αχρηστεύω ύποπτες δοσοληψίες,
ληγμένες ιστορίες και αυταπάτες.
(σ.15)

**

Η ναρκοσυλλέκτρια εκστρατεύει
 με όλη την ψυχή της.
Κατάφορτη.
 Διαθέτει σύνεργα για τις καρδιές των άλλων μόνο.
 Θέλει ένα βάρος να διασχίσει
 διάφανα τοπία ουρανού.
 Και να μην είναι φυγή.

(σ.52)