Η Κυπριακή ποιητική παράδοση,η Κυπριακή ποίηση, έχει τις πηγές της πολύ βαθειά στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι τις εποχές εκείνες που ανδρώθηκε το έπος. Τόσο ο χαρακτήρας της όσο και το περιεχόμενο της καθρεφτίζουν την ελληνικότητά της. Με τις σκέψεις αυτές προσπάθησα και προσπαθώ να δημιουργήσω μια Ποιητική Ανθολογία του Ποιητικού λόγου των Κυπρίων Ποιητών/τριών. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας αναρτώνται και ανακοινώσεις για ποιητικές και γενικότερα λογοτεχνικές εκδηλώσεις αλλά και συνεντεύξεις Κυπρίων ποιητών/τριών, ώστε οι σκέψεις,οι ιδέες και οι ανησυχίες τους να γίνουν ευρύτερα γνωστές.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ
Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Κυπριακής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Κυπρίων Δημιουργών.

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΜΙΑ ΕΝ Η ΚΑΡΚΙΑ / Κροταλία Ανδρέα Αστέρω


Της μάνας της πολύτεκνης,
τα βάσανα ποιος ξέρει,
που τράβησεν στουν τη ζωή,
για να τα καταφέρει;

Σε δύσκολους πολλά τζιαιρούς,
παιδκιά για ν’αναγιώσει,
τζιαι τα σωστά εφόδια,
για την ζωή να δώσει;

Σύζυγος μάνα τζι’ αδερφή,
τίτλοι που την κουράζουν,
το κλάμα τζιαι το γέλιο τους,
όμως την ξεκουράζουν.

Σε εποχές που δύσκολα,
κάποιος τα βκάλλει πέρα,
ακούραστη εστάθηκεν,
κοντά τους η μητέρα.

Έζησεν μέρες δύσκολες,
στην μνήμη της εμείναν,
τζείν τα μωρά που γέννησεν,
να κλαίουν που την πείναν.

Εδούλεψεν πολλά σκληρά,
μα ‘ταν τζιαιροί με φτώσια,
για να γοράσει ένα ψουμί,
ήθελεν τόσα γρόσια.

Τίποτ’ εν τους εστέρησεν,
μητ’ εν που τους αρνήθην,
ήντα φταίεν τζιειν το μωρό,
τ’ αθώον που γεννήθην.

Με σ’ετσι τόπον πούμελλεν
ο Τούρκος να θελήσει,
με βίαν νάρτει έναν πρωί,
τζιαι να το κατακτήσει.

Πόλεμος τζιαι ξεριζωμός,
νεκροί τζι’ αγνοουμένοι,
τζιαι μάνα πόσιει τα παιδκιά,
να τα θωρεί κλαμένη.

Πιον εν το μέλλον άραγε,
τζιαι πως θα καταντήσουν,
εις το στρατό τα έπεψε,
μ΄άραγε θα γυρίσουν;

Περνούν οι μέρες τζι’ έρκεται,
της νύχτας το σκοτάδι,
για τα μαντάτα τ’ άσιημα,
νάσιει παιδί στον άδη.

Τζι όμως σαν μάνα εν μπορεί,
για να λοξοδρομήσει,
σαν βράχος στέκει δυνατή,
τ’ άλλα παιδκιά να ζήσει.

Μάνα καλή τζι’ ακούραστη,
φρουρός πον ποτζοιμά ται,
ξεχνά πάντα τα δύσκολα,
τζιαι τα καλά θυμάται.

Τούτα εν πόσιει η ζωή,
τζι’ εν μπόρει να τ’ αλλάξει,
έτσι ορίζει ο θεός,
τζιαι κάμνει τα με τάξη.

Της μάνας μια εν καρκιά,
τζιαι ποιος λαλεί εν ψέμα,
για τα παιδκιά της μανιχά,

κτυπά τζιαι δκιά το γαίμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου