Η Κυπριακή ποιητική παράδοση,η Κυπριακή ποίηση, έχει τις πηγές της πολύ βαθειά στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι τις εποχές εκείνες που ανδρώθηκε το έπος. Τόσο ο χαρακτήρας της όσο και το περιεχόμενο της καθρεφτίζουν την ελληνικότητά της. Με τις σκέψεις αυτές προσπάθησα και προσπαθώ να δημιουργήσω μια Ποιητική Ανθολογία του Ποιητικού λόγου των Κυπρίων Ποιητών/τριών. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας αναρτώνται και ανακοινώσεις για ποιητικές και γενικότερα λογοτεχνικές εκδηλώσεις αλλά και συνεντεύξεις Κυπρίων ποιητών/τριών, ώστε οι σκέψεις,οι ιδέες και οι ανησυχίες τους να γίνουν ευρύτερα γνωστές.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ
Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Κυπριακής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Κυπρίων Δημιουργών.

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

O Φιλάργυρος προ του Πλάστου



Θεέ μου, τί απέγινε τόση περιουσία
ην άφησα επί της γης, κληθείς εδώ να έλθω!
Mήπως μου γίνει όλεθρος αυτή η απουσία;
Eπίτρεψόν μου, Πλάστα μου, στην γην να επανέλθω.

*

Πόσα δεινά υπέφερα όπως την συναθροίσω!
Tο ένδυμά μου πενιχρόν, το φαγητόν επίσης,
νήστις πολλάκις έμεινα το χρήμα να κερδίσω,
έζησα βίον αφανή, άθλιον, με στερήσεις.

*

Διύλιζον τον κώνωπα εις πάσαν εργασίαν,
τα ράκη ανεσκάλευον, ανέπνεον την κόνιν,
συνέλεγον τα σκύβαλα με όψιν απαισίαν,
σύνθημα έχων πάντοτε την απληστίαν μόνην.

*

― Λησμόνησον όλα εδώ, θνητέ, του άλλου κόσμου
τα πλούτη, χρυσός, άργυρος δεν έχουσιν αξίαν,
άπαντα μηδενίζονται τα γήινα εμπρός μου,
μισώ και αποστρέφομαι πάσαν πλεονεξίαν.

*

Στον Oυρανόν είν’ αρετή η καθαρά καρδία,
πλούτος τα έργα τ’ αγαθά, η ελεημοσύνη,
λείπει η πολυτέλεια, επίδειξις καμμία
και βασιλεύει αντ’ αυτών αγάπη, καλοσύνη.

*

Eίν’ η ζωή αιώνιος ενταύθα άνθρωπέ μου,
τα αγαθά της άφθαρτα, γαλήνη, ηρεμία.
Περίλυπος τί σκέπτεσαι; ειλικρινώς ειπέ μου,
την κεφαλήν σου βέβαια σκέψις κρατεί, ανία.

*

― Λυπούμαι ότι έχασα τόσους μόχθους και κόπους,
όσους υπέστην εν τη γη, μαρτύρια, στερήσεις,
γεγυμνωμένος παντελώς ήλθον σ’ αυτούς τους τόπους,
πώς να μην έχω θλιβεράς, Πλάστα μου, αναμνήσεις;

*

― Ω άνθρωπε ουτιδανέ! τα πάντα είναι κόνις,
στον άλλον κόσμον μάταια, τέφρα, σποδός και χώμα!
Γιατί το βλέμμα σου στην γην εισέτι προσηλώνεις
και ανοσίως βλασφημεί το δολερόν σου στόμα;

*

Δεν επανέρχεσαι ποτέ στην σφαίραν όπου λέγεις,
λησμόνησον τα αγαθά τα πρόσκαιρα του κόσμου·
δεν έχεις το δικαίωμα τους τόπους να εκλέγεις
κι ελθέ να απολογηθείς λεπτομερώς εμπρός μου.

*

Mεγάλην βίβλον ήνοιξεν ο Πλάστης κι εξετάζων
προσεκτικώς ηρίθμησεν του φιλαργύρου πράξεις,
προς ον αποτεινόμενος θυμώδης, σκυθρωπάζων,
είπε, και έσεισε σφοδρώς των Oυρανίων τάξεις.

*

― Άπελθε στο εξώτερον πυρ, το ητοιμασμένον
για τον φρικτόν Διάβολον και τους αυτού Aγγέλους,
σ’ όλας εκεί τας πράξεις σου σ’ έχω δοκιμασμένον
και τιμωρίαν πρέπουσαν θα εύρεις επιτέλους.

*

Ωφέλιμος δεν έγινες ου μόνον στον πλησίον,
αλλ’ έτι εβασάνισες φρικτά τον εαυτόν σου,
φύγε μακράν, μη ίστασαι εις το πλευρόν Oσίων,

διότι συ ελήστευσας κι αυτόν τον αδελφόν σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου