Η Κυπριακή ποιητική παράδοση,η Κυπριακή ποίηση, έχει τις πηγές της πολύ βαθειά στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι τις εποχές εκείνες που ανδρώθηκε το έπος. Τόσο ο χαρακτήρας της όσο και το περιεχόμενο της καθρεφτίζουν την ελληνικότητά της. Με τις σκέψεις αυτές προσπάθησα και προσπαθώ να δημιουργήσω μια Ποιητική Ανθολογία του Ποιητικού λόγου των Κυπρίων Ποιητών/τριών. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας αναρτώνται και ανακοινώσεις για ποιητικές και γενικότερα λογοτεχνικές εκδηλώσεις αλλά και συνεντεύξεις Κυπρίων ποιητών/τριών, ώστε οι σκέψεις,οι ιδέες και οι ανησυχίες τους να γίνουν ευρύτερα γνωστές.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ
Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Κυπριακής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Κυπρίων Δημιουργών.

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2016

Το κουμπί



Κάποτε ένα μικρό αγόρι αποφάσισε πως έπρεπε να φτάσει το φεγγάρι. 

Έκλεψε λοιπόν τη σκάλα που η μάνα του ανέβαινε να πλύνει τα τζάμια, την έστησε στη βεράντα κι άρχισε ν’ ανεβαίνει. Καθώς ανέβαινε ανοίγονταν μελλοντικά βιβλία μπροστά του και πότε έβλεπε τον εαυτό  του άντρα και πότε γυναίκα και πότε ψάρι και πότε φίδι τυλιγμένο σε ραβδί.  Κι όλο ανέβαινε. Και ξαφνικά κάτι κουδούνισε κι έπεσε σαν διάττοντας παράλληλα στη  σκάλα. Ήταν ένα κουμπί πού ’φυγε απ’ το αριστερό του μανίκι και κατρακύλισε στο πλακόστρωτο της βεράντας. 
–Α! σκέφτηκε το αγόρι. Τι θα πει η μάνα μου αν μάθει πως έχασα πάλι το κουμπί μου;  Έτσι αποφάσισε να κατεβεί γρήγορα γρήγορα να το μαζέψει.  Η ώρα πέρασε κι εκείνος έψαχνε στις χαραμάδες του πλακόστρωτου το άσπρο κουμπί. 
Και νύχτωσε και το φεγγάρι πρόβαλε μέσα από σύννεφα, αράχνη στον ιστό της. Και το  παιδί δεν είχε μάτια να το δει γιατί έψαχνε με χίλιες δυο ανησυχίες το χαμένο του κουμπί. Όταν μεγάλωσε κι έγινε άντρας εκμυστηρεύτηκε στον εξομολόγο του πως έχασε ολόκληρο φεγγάρι, μόνο για ένα κουμπί…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου