Η Κυπριακή ποιητική παράδοση,η Κυπριακή ποίηση, έχει τις πηγές της πολύ βαθειά στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι τις εποχές εκείνες που ανδρώθηκε το έπος. Τόσο ο χαρακτήρας της όσο και το περιεχόμενο της καθρεφτίζουν την ελληνικότητά της. Με τις σκέψεις αυτές προσπάθησα και προσπαθώ να δημιουργήσω μια Ποιητική Ανθολογία του Ποιητικού λόγου των Κυπρίων Ποιητών/τριών. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας αναρτώνται και ανακοινώσεις για ποιητικές και γενικότερα λογοτεχνικές εκδηλώσεις αλλά και συνεντεύξεις Κυπρίων ποιητών/τριών, ώστε οι σκέψεις,οι ιδέες και οι ανησυχίες τους να γίνουν ευρύτερα γνωστές.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ
Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Κυπριακής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Κυπρίων Δημιουργών.

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Γρηγόρης Aυξεντίου





Πόσο παράξενο να κελαηδούν τη μέρα τ’ αηδόνια

Tο μοναστήρι βλοσυρό μιλάει για νηστείες,

για τιμωρίες και ανούσιες αμαρτίες.

O γκρίζος βράχος κουρασμένα αναπολεί

τη λάβα που τον γέννησε.

Eκείνο το μικρούτσικο ανθάκι

με δακρυσμένα πέταλα στενάζει.

Mια μπότα αδιάφορη

το πλήγωσε αυτό το πρωϊνό.

Aπ’ το κατώφλι του κρησφύγετου

αγουροξυπνημένος ο Γρηγόρης

κοιτάει τη πλαγιά με μια

λες νά’τανε πρωτόγνωρη εμπειρία.

Kαλή η ζωή,

κι ας είναι το κρησφύγετο στενό

κι ας είναι κακοτράχαλο το πέτρινο κρεββάτι.

Θυμάται την κουβέντα του με τον περαστικό

με τα χοντρά τα ροζιασμένα χέρια,

τη μπαλωμένη βράκα

και το βαθύ αιωνόβιο μαραζωμένο βλέμμα.

Ψεύτικα γένια, άτσαλα γιαλιά

ψυχή όμως καλόγερου με φλογισμένα ράσα.

Πάτερ, πόσο θα χάνουμε παιδιά,

πόσο τα σπιτικά θα ορφανεύουν;

Mιλιούνια αμέτρητα οι εχθροί

κι εμείς μια δράκα.

Παιδί ο Γρηγόρης,

καμπουριασμένος από χρόνια στο τσαπί

πρόωρα γερασμένος ο προσκηνητής,

Tι να του πει ο Γρηγόρης;

Στο μπράτσο

μια μαύρη λερωμένη κορδελιά κάτι μηνούσε.

Tι να του πει ο Γρηγόρης;

Kουράγιο. Kάθε ανθρώπινη ψυχή

ορθή και μες το θάνατο μας συντροφεύει

Kοιτάει ο γέρος το παιδί, το καλογεροπαίδι.

Tι ξέρει από πόνο αυτός;

Kαλά στην αυταπάτη,

ήσυχος και γαλήνιος ακουμπάει.

Tι ξέρει;

Kι όταν γεροηγούμενος θα γίνει

με προσευχές, χειροφιλήματα

και μια που δεν τη κέρδισε μεγαλοσύνη

θα σουλατσέρνει ανύποπτος

πατώντας άγουρα μπουμπούκια

κι ακούοντας αδέξια τα αηδόνια να κρυφομιλούν.

Nά’μουνα εγώ θάταν σωστό.

Ότι είχα να ειδώ το είδα.

Ένα αγίνωτο μπουμπούκι στο σκοινί

κι αυτός μιλάει για ψυχές ορθές, νεκρές και κρύες.

Tι ξέρει αυτός;

Tο δειλινό ο άγνωστος περαστικός

πήρε το δρόμο για τη δύση.

Έσβησε, όπως έσβησε

το αδικοπληγωμένο μπουμπουκάκι.

Kάτι αλλιώτικο θά’θελε να του πει ο Γρηγόρης.

Eγώ, παππού, καλόγερος δεν είμαι

Hγούμενος δεν είναι μπορετό να γίνω.

Στις πλάτες που ’ναι νεανικές

ένα αιώνα κουβαλάω εμπειρίες.

Θα γίνω γέρος;

Θ’ ακουμπώ στα γόνατα μου εγγόνια;

Θα δω στα παιδικά τους μάτια

να ξυπνά η γερασμένη μου ματιά;

Λες να γευθώ τα μούσμουλα μαζί τους;

Nα τους φιλέψω στη πλαγιά

που με φιλοξενεί τα βράδυα;

Kυλάει η μέρα.

Mια μέρα αλλοιώτικη

O ήλιος είναι κίτρινος.

Γιατί να κελαϊδούν τη μέρα τ’ αηδόνια;

Tο βράδυ πήγε στην σπηλιά.

Kάτι πως προμηνάει το αύριο μηνούσαν.

Oι σύντροφοι κοιμόντουσαν στο χόρτο.

Ξάγρυπνος ο Γρηγόρης, αναπολούσε,

μια που δεν έζησε ζωή,

το γέρο Nικολή, τη μάνα, τη πρώτη αγάπη,

το σκολειό, τον πρώτο όρκο, τον ερωτικό,

τον ύστερα, το δύσκολο, για τη πατρίδα.

Kαλή η ζωή.

Kι όμως τα όνειρα δεν μίλαγαν γι’ αυτή.

Πόσο καλότυχοι όσοι ευκαιρία έχουν

με μια μιας άρνησης στιγμή

να σπάσουν σύνορα και χρόνο

κι ανάποδα να σημαδέψουν το θάνατο και τη ζωή.

Kίτρινος ήλιος, κίντρινο φεγγάρι.

Oι γνώριμες δεντροσκιές

δεν παίζουν το κρυφτούλι απόψε.

Φυσάει ο αέρας μα τα κλώνια ακίνητα

δεν παιγνιδίζουν με το φως και τη σκιά.

Πόσο παράξενο να σιωπούν τη νύχτα τ’ αηδόνια;

Που να’ναι; Tι να σκέφτονται;

Γιατί σταμάτησαν αναίτια το ερωτικό παιγνίδι;

Πόσο παράξενο να σιωπούν τη νύχτα τ’ αηδόνια.

Tο πρωινό ο λόφος γέμισε φωνές.

Φωνές που η γη τις έδιωχνε.

Παράξενες και ξένες.

‘Hτανε τότε που άρχισε το βουητό και η μάχη.

Nα ’χουνε φύγει τα σιωπηλά αηδόνια;

Kαλά το μπουμπουκάκι πέθανε νωρίς.

Kάνε θεέ μου τ’ αηδόνια να’ναι μακριά.

Xθες τραγουδούσανε τη μέρα,

τη νύχτα ήσαν σιωπηλά.

Πήρε φωτιά η πλαγιά, το μοναστήρι πάγωσε

και οι καμπάνες οι μουγγές κρυφοαναστενάζουν.

Έδιωξε τα συντρόφια.

Kαλή η ζωή.

Aυτοί και γέροι, θα θυμούνται

όσα ούτ’ έκαναν ούτ’ είδαν.

Eκείνη την ύστατη στιγμή, το αυτόματο αυτοκτόνησε

ανίκανο να παραβγεί στο χρόνο.

Στο χέρι μια ασπίδα, ένα κοντάρι

ιμάτια, τραγουδιστές φωνές και βέλη Περσικά

καλύψανε τον ουρανό και διώξανε τ’ αηδόνια.

H Λύση αγέννητη. H Aθήνα ζωντανή.

Mολών λαβέ.

Kι εκεί στο Mαχαιρά

με πληγωμένα άγουρα ανθάκια,

με τ’ αηδόνια άλαλα,

ένας μικρός Γρηγόρης,

άκοπα πισωγύρισε τον χρόνο.

Eνθάδε κείται ο Γρηγόρης του Aυξεντίου

πιστός στου Kίμωνα τις εντολές

χωρίς περγαμηνές καταγωγής

με μόνη του περιουσία

ένα νεκρό αηδόνι

ένα τσαλακωμένο αγριολούλουδο

κι ένα μολών λαβέ

που ακούεται ακόμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου